My mooi pad met Una se moeder

Ek verwys terug na https://travel4601.wordpress.com/2019/10/07/geel-fotos/

Tannie Maizie was besondrrs en het soveel mooi en hartseer met my gedeel. Een baie belangrike aspek was dat ek by Una was toe ek en my aangenome seun mekaar die eerste keer ontmoet het. Na die afspraak gereël is en ek angsbevange op die grond langs die bed gesit het, was dit sy wat kom moed inpraat het, wat ń skouer vir my was. Die dag toe ek Jaap sou ontmoet was dit sy wat my geneem het na die kabelspoor stasie by Harties. Sy wat so opgewonde was vir ons twee. Sy het later bely dat sy betraand weg gery het toe ons twee mekaar vir die eerste keer ń drukkie gee. Ek kan nie onthou hoekom dit sy was wat my geneem het nie, maar nietemin.

Sy kon my verhaal nie ophou vertel nie, tannie Rona haar bedte vriendin moes die hele verhaal hoor met ons besoek, dit was vir haar ń wonderwerk-storie.

IMG-20191008-WA0001Ons het na ons kuier na Una se huis trrug gery en daar verder gekuier, nadat hy almal ontmoet het. Hierdie foto het Janet, Una se middel kind geneem.

(Neem asb waar hoe klein en fyn ek toe was, waar is die dae🤔).

Sy was ook ń bok vir sports, die aand met Nadia se verjaardag sal ek nooit vergeet nie, daar is ge eet en gekuier en toe gedans. Tot Una se dierbare Anna huishulp cum winkelhulp het kom saam dans.

IMG-20191008-WA0004Kyk hoe kap ons dit uit. Una en ek, ouma Maizie en Nadia. Ons het baie gelag daardie aand, daar is allerlei nuwe moves uitgehaal. Later hoe kwater…. Ons het ek dare jou gespeel en in die swembad op ge eindig, ek moet bely ek en Una het gewilliglik ingeklim, maar ek het Nadie ingetrek.

IMG-20191008-WA0005.jpg

Waar ek hier skryf, glimlag ek breed. Ek haal my onthoue uit my trommeltjie. Ek is dankbaar vir ń liefste tannie wat my met liefde omvou het, wat diep hartsake kon praat en luister. Sy was sinoniem met kuiers by Una. Dit was mooi tye. Tot met my laaste besoek aan haar, wou sy tog net weer hoor van Jaap en haar verwondering oor die mooi storie is uitgespreek, sy was onherroeplik deel van die storie. Net ń laaste foto, van my en Una geneem met daardie Jaap-kuier.

IMG-20191008-WA0003Helaas dis baie seisoene gelede. Dankie tog dat ons nog steeds vriendinne is en nog baie meer paadjies saam bewandel het.

Katastrofe op Rebusfontein

Met die maroela ontploffing op Rebusfontein was daar chaos. Die honde, katte en voëls het gevlug na die grot bo in die berge. As jy inkom in die grot het jy net groot oë agter elke denkbare skuiling sien uit loer. Hulle het verbaal sag gebrabbel in hul diere taal.  Dit was werklik roerend om te aanskou. Ons moes ń diere whisperer invoer om dadelik die diere te help om die trauma te verwerk.

In die dorp self was daar een groot puinhoop waar die tent gestaan het, oral het sirkus waens onderstebo gelê. Die arme diere was in ń toestand, die olifante is reguit af rivier toe, met hulle vlugpad duidelik agter hulle sigbaar.

Arme Una se beenhare is weg geskroei, danksy Lorenzo se vinnige optrede om haar bene toe te wikkel in sy jas en haar op getel in sy arms en vinnig gehardloop met  haar na my visdam. Hy het haar haar letterlik daarin laat val, toe sy opkom uit die water het een van my rietpaddatjies op haar kop al kwakend beswaar gemaak.  Sy het slukkend en stotterend orent gekom een kyk na haar bene gegee en ń juigkreet geuiter.

Ek moet rapporteer dat daar geen skade aan Una se bene is nie. Gelukkig is haar hare op haar kop ook ongeskonde. Una is glad nie beswaard oor die verlore beenhare nie, dit het ń sware las geword en sy sou Rebusfontein moes verlaat om op die sirkustoer te gaan. Sy sou haar status as towerin moes inboet, dit het haar diep beswaard gemaak. Danksy die maroelaontploffing is sy nou weer vry

Na die dier whisperer met ons diere gewerk het, het almal weer terug gekeer na hul onderskeie huise. Ons was almal verjeug om ons diere kinders in ons arms te kon toe vou.

 

Tagtigerjare

Moes omtrent ń perd opsaal om ń foto te kry van my tydens daardie jare. Dit was nou behoorlik om die argiewe te besoek. Leertjie is uigehaal en in bo kaste is bokse met foto’s uitgegrawe. Ek, my man en dogter het heerlik gesit en lag vir die klere en haarstyle. Ons het sy hele bed onder fotos gehad. Dankie Una agv jou uitdaging moes ons heel party plekke en mense besoek.

 

20190820_150708.jpg

 

Hierdie 2 fotos verteenwoordig die begin jare en later jare van die 80’s. Foto 2 is so omtrent in 1986 geneem. Hieraan is ń storie –

Skoonma het ń breimasjien gehad en vreeslik rompe, rokke en truie gebrei. Die rokke en rompe van buclé wol. So dink sy toe goed om die een kersfees vir elke vroulike lid van die gesin ń rok te brei. Ons het dit Oukersaand ontvang en ons het dik vd lag besef, more op die kersdag sal ons almal gestewel en gespoor in ons rokke moet kerk toe. Ons was maar almal bietjie ligtelik vir ouma Lena, jy sal dit aantrek as jy weet wat goed is vir jou, anders kan daar dalk vir lank betaal word aan jou onbesonnenheid.

Hier is die foto, moenie te veel lag nie🤣🤣🤣🤣

20190820_150741.jpg

Ouma het gebars van trots. Kan julle dink, ons masjeer toe in die rokke in die kerkpaadjie af en ons hou ons pose. Vandag se kinders sal net verseg, ons ou drietjies het maar gesluk en is in die rokke in.

Die ander foto is heelwat later in die tagtigs. Una dis omtrent hoe ek gelyk het toe ons mekaar leer ken het, ń woeste bos hare. Ek het natuurlike krul hare, maar dit moes nog gekartel word ook. My einde tagtigs begin 90’s was dit my kenmerk, die woeste bos hare. Dit is die tyd toe ons Heidelberg toe getrek het. Dis van my mooiste kosbaarste jare.

Ons het in daardie tyd baie nader aan die Here gekom, kerk verander, kosbare vriende gemaak. Mense wat nou nog deel is van ons lewens. Ek dink altyd terug aan daardie jare met groot nostalgie.

 

My balrok

Soos gewoonlik is ek mostert na die maal.

Hier is ń foto van my balrok, ek moet dit net deel. Ek sou wat wou gee om hierdie pragtige rok te kan aantrek na ń formele bal. Waar ons kan wals op die musiek van Johan Strauss. Dit was nog altyd my droom.

Nie net is die rok ń droom nie, maar ook daai lyfie. Sal my maar ingort vir daardie aand.

Onkonvensionele seënbede

Kosbare korale hierdie

Lekkervurigeaffêre

Verlede Sondag in Groot Kerk Graaff-Reinet is die erediens afgesluit met dié besondere seën:

Mag die Here jou seën met ongemak oor maklike antwoorde,halwe waarhede en oppervlakkige verhoudings sodat jy uit die diepte van jou hart kan leef.

Mag die Here jou seën met woede oor onreg,onderdrukking en die uitbuiting van mense sodat jy kan werk vir geregtigheid, vryheid en vrede.

Mag die Here jou seën met trane om te stort vir mense wat pyn, verwerping, honger en oorlog ervaar sodat jy ’n hand kan uitreik en hulle pyn in blydskap verander.

En mag God jou seën met genoeg dwaasheid om te glo dat jy ’n verskil in die wêreld kan maak, sodat jy dinge sal kan doen wat ander mense dink nie gedoen kan word nie

Oral op die Vuisboek en Google kry ek die seënbede en dit word na verwys as ‘n ou Fransciskaanse seën en laat dit…

View original post 719 more words

Oppela

Ken julle oppela? Dit beteken my wiele is pap, ek is op oorlewings meganisme, ek is op auto mode. Dis ek.

Hierdie laaste tyd het die lewe ń paar balle na my kant toe gegooi wat ek gesukkel het om in did lug te hou, so nou gaan ons oor na oorlewings meganisme. Jy staan op en hanteer elke bal wat na jou kant gegooi word. Jy dink nie te ver vooruit nie, want dit help nie. Jy moet hier en nou hanteer soos dinge verander. Niks is uitgemaak of konstant nie.

My dogter is deur 21 dae hospitalisasie, waar tydens dit kronies verander het, sy is ontslaan en ons is nou in week 3, sy kan nog nie bestuur nie. Sukkel met dubbel visie en ń dom been, wat pyn en vol prikkels is. Ouma se taksi werk oortyd, ouma wat nie ń kok is nie, kook etes vie 2 families, ouma is ń laundromat vir 2 families.

Tussen in is my man met ń af achilles tendon wat geopereer moet word. Nr 1 gebruik hy disprin kardio en operasie word uitgestel, toe byt ń spinnekop die dr, operasie uitgestel vir 2 weke. In die tyd val die man, ń gat in die elmboog en dit raak septies, operasie uitgestel. Ek ruil verbande, ontsmet en sit salwe op. Operasie uitgestel vir 2 weke. Nou uiteindelik kan operasie gedoen word.

Nou is operasie agter die rug, nog ń komplikasie of twee word ingegooi. Man is tuis en nou lê 2 weke van geen gewig op voet en 90% vd tyd bedrus. Man is groot, krukke ń probleem.

Dis waar ek nou is. Tussen man se versorging en dogter se versorging en oumas taxi….

Mag ek sê, my wiele is pap, want nou is dit aand. More is ń nuwe dag, met die Here se genade begin ons weer en ons gaan deur die ure in outomaat, tot dit weer aand is.

Dit klink rof, maar weet julle die wonderlikste ding is dat elke oggend is die Here se genade nuut en omvou my met krag. Dan lag ons weer vir al die kosbasrhede deur die dag. My twee kleindogters en hulle wyshede voed my gees, ek bere hulle kleinnode van elke dag diep in my hart. Dis ook kosbaarhede wat ek nie sou gehad het as ek hulle nie elke dag moes rond karwei nie.

So is daar kosbaarhede midde in ń krises. Ek dank die Here dat my Jana kind al beter kan loop, die lighoofdigheid en dubbel visie daagliks beter word, genade op genade.

Jammer dat hierdie towerin so afgesluit is vzn wat op Rubusfontein gebeur, my oorlewings skills wil nie so ver strek nie, ek wil bitter grasg ontsnap na Rubusfontein en net gaan dobber op die rivier, maar hier en nou is ek in die werklike wereld nodig en dis al wat ek in staat is om te doen.

 

Rebusfontein se trommelkonsert

Almal het aan gestap gekom met komberse en piekniekmandjies met heerlike smulgoed, hierdie is die middag piekniek konsert. Die honde en katte kinders het almal vrolike truitjies aan, wat spesiaal vir hulle gebrei is deur die naburige dorp se oue tehuis tantes.

Liewe vriende van alle kleure en geure laat ons afskop met een vam my gunstelinge. Hierdie lied het my bekoor van dag een af en die fliek is my “all time favourite”.

 

Hoop julle het saam arms in die lug gegooi en gesing.

Die volgende is my en my man se lied. Hoe dit ons lied geword het weet ek nie, ek weet net op ń dag was dit so.

Ek het waargeneem dat hierdie opname in vorige konserte gespeel is, maar kon dit vanwee die belangrikheid nie uitskakel nie. Gee my hoendervleis.

My volgende kunstenaar het een van die mooiste stemme en alhoewel ek nooit musiek baie hard luister nie, moet hierdie met hoë volume gepaard gegaan word.

Asenbeneweld gewees. Sukkel om my asem terug te kry.

Die volgende op die program is net ń nommertjie uit my droom van liefde dae.

 

Nou vir die laaste op my 5 lied lysie.

Hierdie man is vir my ń baie besonderse mens, binne en buite. Sy lewe is een van die bewyse dat ń gestremdeheid in een area jou nie hoef te strem in die lewe nie. Terwyl haar stem vir my so ongelooflik suiwer en mooi is. Die twee saam is vir my goud.

En nou vriende hiermee groet ek vir nou. Daar is nog baie om te deel.

https://fresh.inlinkz.com/p/24f3cd306d0d4f75a62c1f4aaa1fa76f

Uitvlug, ontvlug

Hier en nou verplaas ek my na Rebusfontein na my huisie, hier waar ek en Karolus kan wees.

Hier kan ek selfs my gedagtes hok slaan om net hier en nou te wees. Ek sit lang been voor die kaggel, Karlous styf teen my en ons sit net. Ons dink nie, ons is net.

More weet ek gaan ons ure deurbring op Hester se flot. Ons gaan dobber en ons gaan diep asem haal. Ons gaan sinc, ek gaan sinc. Ek het nodig om net stil te word en te wees, weer vol te word. Geen diep gesprekke met Vader te he nie, net by Sy voete te sit en te wees in Sy teenwoordigheid, Sy wysheid in te drink en net te hoor en te dank.

Nou die dag luister ek na n gesprek wat Roep tv met Riana Nel gehad het oor haar nuwe snit op haar album, lied is ” hou die hemel oop”, dit bring opnuut by my tuis, hoe om  God se goedheid te besing te midde van moeilike tye. Hoe om dankie te sê terwyl jy breek binne jou van smart, want Gos is goed. Wens ek kon dit met julle deel, google of utube dit.

Ek doen Saterdag ń parkrun en my oorwurm vir die oggend is ń Hebreeuse lied – ” Hodu La’Adonai kitov…” psalm 136:1. Praise His name and worship Him, give thanks to the Lord for He is good. Hierdie word ń refrein en ń deklarasie uit my hart. Vir 5km is ek besig met hierdie konsep, tree vir tree. Dit herinner my aan ń klomp jare gelede, is my vriendin se seun gered uit ń brandende kamer. Hy was lank in ICU, moes baie veloorplantings kry en letterlik weer leer loop. Ek onthou dat sy vertel het hoe hierdie lied haar saving grace was. Sy het dit oor en oor gesing, terwyl hulle geveg het vir sy lewe. Vandag is hy pappa van twee pragtige seuntjies.

Vanaand wil ek net op Rebusfontein wees, my oë sluit en alles afsluit van die werklikheid.

Te midde van moeilike tye staan dit soos ń paal bo water, dat God goed is. Ek kan vas staar teen die negatiewe of kies om te kyk na die positiewe, te midde van moeilike tye. My kind kon vanaand breinskade gehad het, sy kon ń mens sonder geheue gewees het, sy kon in ń rystoel gesit het, maar die Here het wonderlike dokters op haar pad gestuur met wysheid uit die hemel af gebid. So midde in alles is ons dankbaar.

Lisa is 7jr en 7mnd, Emma oor twee weke 4jr en hulle verstaan nie, hulle mis hul mamma. Hulle mis haar liefdevolle aanraking en toe vou elke dag. Nou sien hulle haar dalk ñ uur elke tweede dag. Hulle verstaan nie, hulle verlang. Vandag krul Emma net op teen haar mamma en lê net daar en my hart breek.

My lewe het in ń warboel verander, binne en buite my lyf. Ek dank die Here vir krag elke dag. Jehova Jirah ek roep U aan, genees my kind.

Rebusfontein nr 12

Stil stil het ek my intrek geneem in my ontvlugtings huisie in Towerinstraat nr 12. Ek het my verfkwaste uitgehaal en my voordeur ń lieflike teal geverf, ek het my Yogyakarta pot by my voordeur gesit. My puppet hoender loer van agter die pilaar uit om almal welkom te heet. Natuurlik sal my huisie nie ń tuiste kan wees sonder my windklokke nie, dit maak vir my wind musiek.

Karolus, my lief staffie het saam gekom, maar hy weet nie honde hou nie van katte nie. So almal se katte is veilig by hom. Hy het ook mooi by ons vriende se huis geleer dat parkiete is ook soos katte, ons jaag hulle nie, ons is almal een groot gelukkige familie. As ons egter in die straat stap sal julle hom hoor skree (nie blaf nie. Nie tjank nie), dis maar net agv trauma toe hy aangeval is deur honde. Ek dink egter net soos ek het hy Rebusfontein nodig.

Agter in my erfie is ń visdam, wat ook dien as waterdrink plek vir honde en katte, dit is ook ń voëltjiebad en daar woon paddas. Nie die woeste kwakers van die noorde nie, nee ons klein rietpaddatjies, ingevoer van die Kaap af. Hulle maak elke aand vir ons, saam met die windklokke die mooiste musiek. Jy sal my gereeld in die tuin kry vroetel. My groente tuin spesialiseer in spinasie.

By my huisie is daar altyd koffie en wyn, julle kan enige tyd kom inloer. Ons sal langbeen in die son sit en diep gesels, of sommer net wees. Ek bely, ek is nie ń kok nie, so anders as by Toortsie, sal kos skaars wees. Daar sal altyd kaas in die yskas wees. Ek is mal oor spinasie, so julle sal nogal gereeld spinasie quiche by my kan eet, my stapelvoedsel. Toortsie jy sal trots wees op my, dis eg banting.

Ek hou van musiek, binne in my huisie sal jy altyd musiek hoor. Ongelukkig toe sangstemme uitgedeel is, het ek heel agter in die ry gestaan, so sal jy soms hoor dat ek saam met die musiek sing en dans, maar wees gewaarsku, dis nie vir sensitiewe ore nie.

Hester ek hoop nie jy sal omgee as ek soms met ń boek, of sommer net ek, op jou flot kom dryf nie. Water stem my rustig en as jy ń stapmaatjie nodig het, is ek altyd beskikbaar.

My Bali cum Una eend en my batikpot staan by die voorportaal, hulle sal julle welkom heet. In die winter sal my knetterende kaggelvuur vir julle ń vlammedans doen terwyl ons behaaglik teug aan ń glasie rooi wyn en knus onder ń ouma-blokkie-hekelkombers sit. Oral sal kerse brand, baie kerse. Hier by my rerige huis hou my man glad nie van kerse nie. (Dis kwansuis ń brandgevaar).

Dis my huisie en dit is ek.

Afskeid

Hierdie naweek neem ons afskeid van ń huis wat baie lank deel van ons lewens was. Ek staan en kyk na die leë dop en besef, jy is nou net bakstene, vensters, ń dak en ń vloer, ons het jou deel van ons gemaak vir lank, maar nou is daar niks van ons in jou nie. Jy is net ń dop, in ons trommeltjies is al die mooi herinneringe gebere en as ons die deksel lig, onthou ons die mense wat in jou gewoon het. Jou tyd as deel van ons is verby.

Met ons aankoms in die Kaap, het ons huur huis gesoek, wat feitlik so skaars soos hoendertande was. Na ń week van wroeg en soek vind ons ń klein, klein huisie. Dis al wat daar is en ń erf wat vol molshope is. Ons het nie ń keuse gehad nie, ons moes dit dadelik neem. Dit was ń rowwe moeilike tyd in ons lewens. Dit daar gelaat vir ń ander dag se vertel.

So trek ons in die piepklein huisie in, baie vreemd, ek, my man, dogter in st8, ń kat en ń hond. Die garage is tot teen die dak gepak met meubels en dose vol goeters. Ons mooie tien sitplek tafel en stoele maak ons hang in die dak van die garage.

Ses maande bly ons so, toe bel familie lid van my man. Sy oorlede neef se vrou, ABSA het haar Citusdal toe verplaas vir 2 jaar, wil ons nie dalk haar huis huur nie. Dit was ń antwoord op gebed. Ruimer dorpshuid, goeie woonbuurt en lekker sentraal. Hier begin ons verhaal met Koringsirkel 12. Dis terwyl ons in die huis bly dat my dogter en haar man van vandag begin uit gaan, dis in die tyd dat ons seun terug kom van sy jaar in Israel op die kibbutz, heel onklaar met sy lewe verder. Dis die tyd dat ek weer moes terug keer na die werksmag. Vreemd, land ek as aflos by ń fabriek wat tools maak vir die vervaardigings industrie en filters vir voertuie. Totaal nie my forté nie. Ek moes leer met die spoed van lig. Ons seun begin deur ń Amerikaanse universiteit by ń kerkbgroep Teologie swot en in die tyd skop hy op. Ander storie. Raak verlief op sy sussie se bestie, minder aangename gevolge. So gaan twee jaar verby en sy kom terug. Ons huur huis, minder aangenaam en begin huis soek om te koop. 4 maande later koop ons huis in Wellington.

Nou skip ons tyd tot sus en haar outjie trou. Sy bly in ń silo, woonstel, erg doringrosie, op ń plaas. Dit is ook waar my Bali winkel, op ń varkplaas in ń hoenderhok is. Sy besluit na hulle troue as sy sou swanger raak sal sy onmoontlik die spiraal trap kan bemeester en hul begin huis soek. Op internet sien sy Koringsirkel 12 is te huur. Sy bel en hulle kry die huis, trek in.

Twee kinders later, Lisa nou 7 en Emma 3, moet hulle trek. Intussen het Cherize deel geword van die familie verlede jaar, sy is hulle Pleegkind. Jana het met haar werk, haar pad gekruis en lief geraak vir die kind, nou in gr12. Sy is nou ousus. Intussen moes Jana kind leer deel met twee outo imuun siektes, deur ń hele paar flairs gaan, deur allerlei medikasies, binneaarse meds ens. Emma ń wonderwerk, midde in hierdie siektes gebore. Haar werk het verander van lektor by Noord wes universiteit na eie praktyk, na tydelik by 2 skole werk tot nou 4 dae ń week by een skool en 1 dag by 2 skole werk. Tussen deur nog eie praktyk.

Hierdie naweek het ons huis op gepak en getrek, hulle het huis gekoop, maar moet vir intrim periode by skolnma hul bly. So Jana en Gerhard se vry huis het later hul en hul kinders se bly huis geword. Nou is dit die einde van ons pad met hierdie huis.