Emmerskoplysies 10

Liewe leser, hierdie hoofstuk vorm deel van ‘n bloguitdaging waarin die Goue Vroue van Rebusfontein uitgedaag word om ‘n vervolgverhaal te skryf waarin ons items op mekaar se emmerskoplysies uitleef. Soos gewoonlik, is een of meer van die res van ons karakters in die vervolgverhaal. Elke hoofstuk word afgesluit met ‘n emmerskoplysie en ‘n spesifieke vrou word uitgedaag om die verhaal verder te vertel …

Jy kan dus ten minste 13 hoofstukke verwag. Die res van die verhale kan hier gelees word, onthou om gereeld terug te kom om nuwes te lees. Dit is ‘n werk in wording …

https://fresh.inlinkz.com/p/901334e664234152a8107

Una skryf:

Die floute oorval my. Vir Sonell, Aalsie en Tannie Frannie ook. Flitse van my lewe beweeg verby, en toe niks. VirgoC swets, rof ook. Appeltjie en WoordNoot gryp onwillekeurig hande vas en begin rettireer.

Trommeltjie, sy bid.

En Toorts?

Sy het in die bos verdwyn.

Trommeltjie, sorry, maar daar is net een item op my emmerskoplysie! Help ons hier uit, ek sal nooit weer vir iets anders wens nie!!!!!!!!

My laaste ding wat ek sien voor ek my oë toemaak is:

Ek maak my oë oop en chaos tref my. Hier lê drie vroue flou, Virgo C hou vlugsout onder die neuse. Met die wakker word slag begin al drie hiper ventileer, “kom meisies, haal diep asem, ruik daai rose en blaas die blare weg” sê Virgo C oor en oor en goeie raad tussen in, kom van Sonel, “Fokus op ń rustige plek, waar jy vrede ervaar.” Intussen bars Christa in trane uit en snikkend sê sy ” Ek het nou net terug in my land gekom, kan nie nou sterf nie”. Woordnoot troos haar en paai haar met fluisterende woorde. Trommeltjies kyk om haar rond, ” Waar is Toortsie en Scrappy?

Scrappy se ou klein stemmetjie kom van ver af. Dit klink asof van bo iewers, sy fynkam die bome en voorwaar daar sit Toortsie in die een boom. “Scrappy, besef jy dat gorillas kan boom klim? Nou nie die veiligste plek om te wees as jy van hulle wil weg kom nie. Kom klim asseblief af, voor jy jou nek breek. Stadig, baie stadig voetjie vir voetjie asseblief. Kyk, die gorillas is nou rustig.

Die mamma was maar net ontsteld omdat sy gedink het haar kleintjie word bedreig. Kom nou maar af” Scrappy begin onder aanmoediging af klim. Virgo C het intussen ń botteltjie met gemmer brandewyn uit gepluk en gee vir Una, Frannie en Aalsie elk ń groot sluk. Nou vergeet ons van Covid en aansteek, die kalf is in die put, sluk dames, sluk.

Trommeltjis vra weer “Waar is Toortsie?” Ons kyk in die rondte, maar geen spoor van haar nie. Ons beter hasr opspoor enige idees in watter rigting? “Kyk daar’ sé Aalsie, ‘ dit is ń stukkie rooi lap. Toortsie se hemp.’ Trommeltjie storm dadelik in daardie rigting, nie te ver met die voetpaadjie langs sien sy rooi deur die blare. Toortsie sit op ñ rots en tuur in die bosse in. Voor haar sit daar 4 gorillas. ‘Trommeltjie kyk hoe pragtig, hulle is ń klein hegte groepie. Toortsie sê “Ek was te bang om te roer, hulle is so vreedsaam.” “Toorts onx moet dadelik terug, almal is so bekommerd oor jou.”

Met die groep weer herenig en almal redelik kalmer, vee Virgo die sweet van haar voorkop af. Sy dag die hospitaal is erg, maar die klomp🙈, laat haar werk. Boonop sê sy, ” Ek het self my gat af geskrik, daai mamma het vrek groot tande. Ek dag, vandag is die dag dat ons vermorsel word.”

Ons gidse besef daar is nou net een ding en dit is kry hierdie vrou uit die bos. Trommeltjie stel voor dat sy die agterhoede vorm, net om seker te mazk daar is geen afdwalery, boom klimmery of flou goue vroue nie. ” Vroue fokus net op daardie adonis van ń gids se bene en boudjies. Lyk my hy en Boeta van Rebus koop by dieselfde plek.” Stel sy fluisterend voor. Almal giggel darem, ń bewys dat orde weer herstel is.

Later op die stoep word daar oor glasies vonkelwyn, baie gelag en weereens word die gebeure bespreek. Toortsie en Scrapp is erg verleë oor hulle boomklimmery, dit was Toortsie emmerskop lysie en daar skrik sy haar uit enige regdenkende rede uit. Ons almal troos en sê ons bewonder hulle oor die klimmery, menige van ons sou dit nie kon reg kry nie.

Una, Frannie en Aalsie is ook maar verleë oor die flou vallery. Christa gryp Woordnootse hand vas en bedank haar vir haar ondersteuning.

Seegogga en Positief is ook maar verleë, hulle moes dadelik met ons aankoms gaan droë klere aantrek. Eind goed alles goed.

Aalsie vra ewe bedees, kan ons asseblief more huis toe gaan, hierdie was nou nie hoe sy haar voorgestel het die reis sal beloop nie, Sonel be aam. Almal stem saam, maar daar wag nog vanaand ń heerlike Afrika bos ete om die vuur.

Heerlike tradisionele kos word voorgesit die aand, vonkelwyn proppe skiet. N vrolike klomp goue vroue.

Trommeltjie sê, “Goue vroue ons opwinding is nog nie klaar nie, my emmerskoplysie kom nou aan die beurt. Aangesien ons reeds lugballon gery het, wat my hoof item was, wil ek vir Sonel vra of sy groot asseblief sal help met my lysie?.

  1. Hang gliding
  2. Zipsliding

Die ster

Hierdie is ń terugblik op 21 Desember

Vanaand word daar ń heerlike piekniek beplan op Rebusfontein. Van vroeg af skarrel al die goue vroue om alles reg te kry, daar is ń tafereel van kleur geskep in die veld. Pragtige kleurvolle lappe is gedrapeer, lampies op gehang en komberse oop gesprei. Al die kos word in mandjies gepak en na die terrein gekarwei. Selfs die diere is vol opwinding. Hulle weet hier kom ń ding.

Boetman skarrel omtrent, dan roep Aalsie vir hulp, dan weer Carien, so hou dit aan. Die man is behoorlik in aanvraag, julle weet, spierkrag🙄. Daar word emmers met ys aangedra, dis Desember en warm, die drinkgoed moet koud gehou word.

Net voor sononder kom almal saam by die piekniek terrein, daar heers ń gesellige atmosfeer. Selfs al die diere vergader rustig om hul eie mense. Almal wag in groot afwagting, oë gevestig op die weste waar die ondergaande son ń tafereel van kleur skep, want daar is afwagting vir die volgende toneel om oop te vou…

Sag klink dit op “Heilig, heilig, heilig is die Heer God almagtig” en dit bou op tot ń Cresendo.

Vanaand vir die eerste keer in 800 jaar word hierdie ster gesien, die klein groepie vroue staan in verwondering. Eers nadat die ster ook in die weste verdwyn het, word daar weer gelag en gesels. Daar word kersliedere tussen deur gesing. Elkeen kan sy gunsteling lied voorstel. Trommeltjies s’n is – “O Holy night the stars are brightly shining”.

Las asb julle gunsteling in die comments aan.

Oukersdag op Rebus

Dis ń geskarrel vir ń vale, oral word goedjies aangedra na die lang tafel. Christa dek die tafel alte keurig.

Trommeltjies het besluit hierdie jaar gaan ons nie blieng-blieng nie, ons gaan ń natuurlike kerstafel he. Bossies blomme uit die natuur, denne balle en loof met baie kerse, al die kerse is wit.

Trommeltjies sit plat op die grond met Karolus wat by haar voete lê, daar word versierings aan mekaar gebind op pragtige tafelrangskikkings te vorm.

Skielik breek daar pademonium los onder die diere, rats spring Karolus op om sy vriend Danie te gaan bystaan in die beskerming van Rebusfontein. Ons almal staar verdwaas na ń valskerm wat stadig neer daal uit die lug. Vanaf die valskerm se kant kom daar musiek. Wat? Musiek? Ons kyk na mekaar stom geslaan.

Dit lyk asof daar ń groot pakkie onderaan die valskerm is. Dit is ń groot rooi vierkantige houer met ń groot goue strik bo op. Ons almal staan nader, welliswaar baie versigtig. Ons kyk na mekaar, wie gaan dit oop maak? Die mooiste klanke kom uit die houer. Seppie staan nader, hy stamp stamp aan die ding. “Wag Seppie, netnou is dit breekbaar” skree ons.

Een vir een benader ons die houer en met baie omsigtigheid begin ons die papier los wikkel. “Wag eers” skree Annemarie “Hier is ń kaartjie” Sy begin lees, ” Dankie vir al julle liefde en omgee, dat julle ons ń sprokie kersfees gegee het, ons is julle ewiglik dankbaar. Mag ons geskenk julle kersfees nog meer spesiaal maak. Kerfie en Maria💓💓💓.”

Nou is daar geen keer aan ons nuuskierigheid nie. Ons woel die papier los, die goue strik trek deur die lug en land op Seppie se kop. Ons skaterlag vir die prentjie.

Die laaste flap word gelig, binne in is elfie wat die oulikste draaiorreltjie draai of speel.

Wat ń wonderlike geskenk, ons almal oe en aa rondom die draaiorreltjie. Skielik onthou Aalsie van die elfie. Hy is deur Kerfie en Maria saam gestuur om musiek te maak tydens ons kersete, sy naam is Wikkerman, hy gaan weer na die kersete terug na Wonderland.

Terug op Rebus

Liewe land was dit nou vir jou ń reis, genadiglik reis ons in ń kits tot op Rebus. Met my stop by my ou verwaarloosde tuintjie, breek daar ń kakafonie uit in my kar. Karolus sien vir Danie en groet met sy skelste stemmetjie, net daar trigger hy die hoenders. Die haan kraai asof hy sy stempel vir die nou en die verre toekoms wil afdruk as hoof hoenderhaan van Rebus. Die henne val weg in ń koor en sing so lekker laat hulle lywe begin wikkel. Net daar, poems, word Rebus se eerste eier gelê, letterlik val sy met die deur in die huis.

Karolus skarrel nog gou om sy nuwe kershoed op te sit, dat die ander diere kan sien.

Geleen by google

Genadiglik met die oopmaak van die deure is die diere uit en begin dadelik vriende maak, dis ñ gegroetery oor en weer. Danie kommandeer hulle dadelik op om na die plein te stap.

Gelukkig kom red Toortsie en Una my, daar word ywerig uit gepak en ingedra. Met my in stap in my huisie, gaan staan ek ń oomblik stil, sluit my oë en adem behaaglik die reuke van Rebus in. Ek voel hoe ek gevul word met vrede en vreugde.

Una en Toortsie skaterlag in die kombuis, ek loer om die deur, dis vir my groot flamink lilo wat die twee staan en lag. “Hi julle, ek wil nie ń ou vervelige plat lilo hê nie, myne moet darem ń kop ook hê, ek weet hy is baie pienk, maar hy maak ń indruk” Die twee bars weer van voor af uit van die lag. Ek staan so na die twee en kyk en my hart voel warm, ek is by my hartsmense.

Ek vra vir hulle oor wie gaan help om vir my ou hoendertjies ń naghokkie te bou, waarna die twee so oor mekaar begin praat dat ek net kopskuddend na hulle staar. Ek hoor iets van boerboel en boerseun, sag op die oog, goed met ń tang. Ek maak hulle stil, want hierdie maak geen sin nie, ek word summier aan die hande gegryp en letterlik na buite gesleep. Hier kom Seegogga en Woordnoot ook aan gestap, nee, gehuppel?? Wat gaan hier aan, wonder ek? Net toe val my oë op die Adonis in die tuin, spiere gebult onder die eina kort broekie. My asem is weg, ek gaap soos ń vis op droë grond, droom ek, sien ek gesigte?

Eers op Una se stoep na ń groot sluk heerlike volronde rooiwyn, kom ek agter die kap van die byl. Nou verstaan ek alles, sug behaaglik en strek my bene lank uit in die son vir my broodnodige vit D. My hoenders se hokkie blyk in veilige hande te wees.

Baviaans camino

Eintlik moet ek eers by pre-baviaans begin. Hierdie wonderlike geleentheid om te kon gaan het na my kant toe gekom deur ń mede towerin.

Ek het gelees dat Toortsie praat dat hulle die camino gaan stap, ek wou graag meer te wete kom en het uitgevra. Sy het sommer al die info aangestuur. Daar was nog 1 plek oop, ongelukkig het ek nie die finansies om so iets te kan doen nie.

So 10 dae voor die aanvang van die stap bel Toortsie, haar skoonseun kan nie meer gaan nie. Sal ek kan saamgaan, daar is egter iemand anders wat hulle reeds gevra het, so ek is tweede op die lys. Ek was baie rustig hieroor en het dit na Vader geneem. Ek het geweet as ek moet gaan, sal Vader dit laat gebeur. Die Saterdagoggend het my sel gelui, “Trommeltjie pak jou koffertjie, jy gaan saam” Ek was oorstelp, dit het totaal onwerklik gevoel. Ek was so dankbaar. Hierdie was ń geskenk uit Vader se hand, ek kon selfs saam met hulle ry, kosteloos.

My rit het die Sondagoggend begin tot in Napier, waar ek by my hartsvriendin gekuier het. Dit was vir haar so lekker dat ek gekom het, sien sy bou huis. Hoe sê jy as dit ń houthuis is? Sy laat een oprig? Ek was die eerste van haar vriendinne wat kom loer het. Ons kon drome droom om die half voltooide huis, ons het tuin gemaak in ons drome, meubels ingesit en gordyne gehang.

Daarna is ek tot in Bredasdorp, waar my motertjie agter gebly het, volgende been na Riversdal saam met die Burger clan. Eerste keer dat ek en Toortsie mekaar van aangesig tot aangesig sien. Sy is nogal wat ek verwag het.

Maandag het ons pad gevat na Kareedouw waar ons die shuttle gekry het na Willowmore. Daar het die hele span bymekaar gekom vir aand ete en oorslaap. Die volgende oggend het ons so 10km voor Steytlerville weg gedraai na Nakop. Die groot stap het daar begin, ons het ook die 3 perderuiters daar gekry.

Voor ons het die berg uitgetroon, een van vele. Daardie eerste berg het my behoorlik laat les opsê, “It cut me back to size and more and more” Jammer ek gebruik engels, maar kan dit nie mooi in afrikaans verwoord nie. Ek het voor die tyd gebid en vir die Here gevra om werklik in te spreek in my lewe. My lyf wou hierdie keer net nie behoorlik saam werk nie. Ek was verbysterd oor my onvermoë. Een ding weet ek, ek moes nederigheid leer. Ek het “humble pie” ge eet. Vir die eerste keer in my lewe was ek die agter os. Op vorige staproetes was ek altyd die voor bok en nogal half ongeduldig met die stadiges. Nou moes ek ander se hulp en aanmoediging ontvang.

Die Here is my herder, hy lei my na groen weivelde, na waters waar rus is lei Hy my heen. Dit het in my kop gemaal.

Dag twee het aangebreek met, ek het deur die nag gehoes en my bors het gefluit, nie ń goeie begin vir dag 2 nie. Skaars het ons die eerste hoogte bestyg of my bors trek toe. Nog ń eerste vir my, ek het so gesukkel om asem te kry. Lozanne was so fenominaal, het my letterlik teen die berg op gepraat, treetjie vir treetjie. Dit was een groot marteling. Ek het Habakuk se lied verander en in my stryd dit die heel tyd in my kop gesing.

Al sou my bors helemal toe trek,

My asem hortend op raak,

Al sou my bene in jellie verander,

En my liggaam skree van pyn,

Nogtans sal ek in die Here jubel,

Sal ek juig in God my redder,…

Hulle het vir my kortisoon pille in gejaag en eventueel het my asem makliker gekom. Met die aanvang van die laaste been van die dag het ek soveel beter gevoel. Ek het lekker gestap en sommer lig gevoel.

Ons loop by die afdraende ń donkie raak, hy kom net skielik uit die veld aangedraf. Ek is so mal oor donkies. Ons neem foto’s en lag te lekker. Martjie en de Wet is agter my, ek hoor hul lag by die donkie, ek draai om en kaplaks, daar lê ek. Onmiddelik weet ek, hierdie enkel is geswik.

Vroeër het ek vir Heilige Gees gesê, Hy weet ek gaan nie handdoek ingooi nie, al is my bors hoe toe. Eric het gesê, hy dink as gevolg van my bors, ek moet ophou stap. Ek sou dit nie kon doen nie, al manier wat ek sal ophou stap is as ek so seerkry dat ek nood gedwonge moet op hou. Passop wat jy bid of sê.

Pynlik het ek gewobbel op my en de Wet se stapstokke, maar kon nie te ver vorder nie, toe moes de Wet hulp gaan roep. Mnr donkie het so ewe by ons gebly en op ń stadium sy kop so ewe op my kop kom neer sit.

Daar het my Camino ge eindig. My hart was seer. My vriendin sê ń troos waarheid. “Jy het die deel van die pad gestap wat die Here wou he jy moet stap”.

Rimpeleffek

So gebeur een ding en dit kring uit in ń rimpeleffek met vele komplikasies.

Tong in die kies gebeur myne met ń bo agterste kiestand wat net eenvoudig breek, in sy tjops in. Nee, ek het nie ń taai toffie of ń stuk biltong ge eet nie, ek het net rustig gesit en aan my ou glasie Hermanspietersfontein wyntjie gesip op die Vrydagaand, toe sit ek met driekwart van my tand in my hand. Ons is by ń hennebraai by skoonsus se sus se huis by Onrusrivier, dus maak jy nou nie ń groot ding van die tand storie nie, jy is net bly hy pyn nie.

So besef ek ook, hierdie is tandtrekkery stories! Skoonsus en dogter kuier by ons tot die Woensdag, so ek kan nou nie voor die tyd die storie laat gebeur nie. Intussen gaffel die skerp punte my wang flenters.

Woensdag is hul vliegtuig nog nie behoorlik in die lug nie of ek sit in die tandarts stoel. Ja, dis nes ek vermoed het tand trek stories. Hoekom so ń mond spuitery nou so pynigend moet wees, weet ek nie. Die volgende deel was net aaklig, dis ñ gekraak van ń ander aard so in jou oor, die tand het so stuk, stuk met groot gesukkel uitgekom. Na al die gegrouery moes daar toe nog steke inkom.

Nou leer ek ń nuwe ding, as jy enige prostese het, bv. Heupvervanging ens moet jy ń kurses anti biotika of penisillin kry as jy ń tand trek. Blykbaar as dit sou infeksie maak kan dit dan na daardie plek versprei. Nou ja, ek moet nou my ou pilletjies kry en sluk.

Donderdag staan ek met ń skeef geswelde gesig op en ń pynende mond, Vrydag begin my sinusholte aan die uitgeplukte tandkant pyn en toe neus. Nou vrees ek vir verdere gevolge, want sien ek moet na my twee kleinkinders kyk terwyl mamma nog by die skool moet wees. Ek hou my dapper en ignoreer al die simptome, want dis wat oumas doen as hulle nodig is. Teen Vrydag voel ek goor vd sinus maar gaan dapper voort, terwyl die tekens van verkoue begin intree. Sinus is vir my altyd die voorloper van keelontsteking en laringitis.

Die bleddie tand, Saterdag staan ek op met ń gans-stem nou vou die verkoue my in sy wurggreep toe, ek lê sommer net. Voel skoon jammer vir myself. Ek weet ook ek durf nerens my hoesende, niesende self in die openbaar laat kom nie (nie dat ek enigsins belang gestel het om buite die huis te gaan nie), met covid19 wolk oor ons koppe, sal almal heel paniekerig raak. Ek weet dis net ń verkoue en dis aan die beter word maar nietemin, nou wil jy nie eers enige mens aansteek met verkoue nie.

Nou is dit Maandag en ek bly net by die huis, nie omdat ek agv ń “tand” verkoue het nie, maar omdat dit is wat ons almal moet doen.

Ek het ń dogter met 2 outo immun siektes en sy is hoë risiko geval vir COVID19, so my beroep is op almal, al voel jy nie siek nie, bly tuis. Jy is dalk ń draer wat iemand soos sy kan aansteek en haar dood veroorsaak. Dit klink blatant gestel, maar dit is hoe dit is.

Vanaand is die vonnis gevel deur Ramaphosa, lock down vanaf Donderdag middernag. Skielik maak ander dinge saak, nuwe perspektiewe. My hartsmense moet veilig wees, gekoester wees. Ek bid en bid en bid. Hou my geliefdes veilig o Here, daar ver in Kanada waar Annemie ñ dokter is. Hou Jana veilig beskermd onder U bloed waar sy so weerloos is, weg van kieme. Bring Una veilig terug tot by Bertus. Laat Nadi hulle ń vlug terug kry en veilig tuis kom. Here hou almal wat ons liefhet veilig deur hierdie krises. Skielik maak net almal se veiligheid saak, Here U is ons antwoord, ons beskermer, ons geneser. Nou maak ek nie saak nie, net my hartsmense.

Goue draad

Gister kry ons die boodskap, S het 3 uur vanmiddag rustig  na haar ewige tuiste gegaan. Wat, wat, nee dit kannie wees nie.😱 Was sy ernstig siek? Wat nou? Ons het niks geweet nie.

Lank lank gelede in 1993 is my ma oorlede en ek was diep bedroef. Een dag sit en met my gemis en seer voor die Here, hy sê vir my dat hy vir my ń surrogaat ma gee in S. Dit was vir my kosbaar, ons het baie na aan mekaar gegroei oor die tyd.

Hoe ons mekaar leer ken het? Ons was in dieselfde kerk, maar nie soos in vriende nie. Ek het koordanse/christen danse gedoen, een Sondag het ons in die kerk gedans, na die diens het W, haar man, my geroep en gevra of ek ń paspoort het, ek het nie gehad nie, hy het gesê tydens die diens het die Here vir hom gesê hulle moet my saamneem Israel toe. Jy kon my met ñ veer omtik. Nie alleen is ons Israel toe vir die Loofhuttefees (succot) nie, maar ook Egipte toe. Wat ń ongelooflike ervaring. Dit is ń blog op sy eie. Daar het ons ñ verhouding begin bou.

Ons het die wonderlikste bybelstudies by haar aan huis gedoen, vroue uitstappies en heerlike kuiers gekuier. Ek het ń fenominale vrou ontdek, ń vrou wat onvoorwaardelik met haar hele hart die Here gevolg het.

Ons het in 1997 getrek vanaf Heidelberg na die Kaap. Ons vriendskap het voort gevloei deur die jare. Selfs in ń tyd toe ek weg gedwaal het van die Here af en haar hart seer gemaak het, het sy my nooit verwerp nie, sy was altyd daar vir my. Ek dank Vader vir so ń rotsvaste mens in my lewe.

Sy self het deur die jare uit die bitter beker moes drink van ń opstandige kind, wat met verkeerde mense en verslawings deurmekaar geraak het, sy was vas in haar geloof, selfs in daardie tye. N voorbeeld vir ons almal.

Vandag besef ek op een of ander rede was sy ń goue draad tussen my, my ma en die Here, nou is die draad gebreek. Ek voel broos en verlate. Kan nie glo dat hierdie so diep deur my geloop het nie.

Ek sit natuurlik met verwyte, want ek het nie geluister toe Heilige Gees my aangepor het om haar te bel nie, dat ek nie meer gaan kuier het nie, dat ek nie kon groet nie. My lief vriendin/ma/mentor ek salueer jou. Ek groet jou hier, want ek sal nie eers by jou begrafnis kan afskeid neem nie. Ek het net nie die middele om daar te wees nie, weet as ek kon sou ek daar wou wees.FB_IMG_1492061052360

 

Jou son het gesak en jou ewige son het opgekom, jy wat met soveel pyn geleef het, kan nou vry vir jou Koning dans.

 

Die kluisenaar 2

Ek en Una het so ń groot vrede en rustigheid by ons kluisenaar kom vind, met so asem ophou mooi vioolspel en die fenominale (gehoor vriendin sê, dis my woord) uitsig. Hy is toe glad nie ń kluisenaar nie, net iemand wat wou een word met die natuur en sy binnemens. Ja, ek weet julle sug nou en sê,maar ek beskryf ń kluisenaar, maar hy is nie die tiperende kluisenaar nie. Ok, ok, nou wil julle weet wat is ń tiperende kluisenaar in my oë? Wel, dis ń persoon wat mens sku is, kwaai is en niemand naby sy ruimte toe laat nie, eksentrieke mens, gebroke deur die lewe, diep geskaad deur mense….

Wel ek gee toe, ek wonder oor hom. Jy kan hoor hy is nie ń kombuis musikant nie, daar steek meer agter hom as wat die oog kan sien en alhoewel hy baie vriendelik was, is hy terughouddnd. Praat nie oor homself nie, bietjie ontwykend, verander gou die gesprek as dit  persoonlik raak.

Kyk julle, ek kon my nog altyd verlustig in ń man met ń jean aan, loshang hemp en kaalvoete. Ek weet, ek weet, dalk vreemd, maar dis nou my bekoring. Nou ja, toe stazn hy daar en speel nog hierdie hemelse viool. Hy het ons betower. Moet byvoeg hy is nou ook nie onaansienlik nie. Sag op die oog, julle verstaan. Moenie vertel nie, maar Lorenzo het groot kompetisie. Lazt ek ophou “drool”.

Ek en Una sit hier onder die boom met ń bottel rooiwyn en baie ys, (moenie oordeel nie, ons mag ys saam met rooiwyn drink. Ons moet nou ernstig eers hierdie hele ontdekking bespreek, alles in retrospeksie neem.

Ons wonder….

Die geheime sleutel

Hierdie blogpos is geskryf om deel te neem aan die Towerinne se bloguitdaging om ‘n vervolgverhaal te skryf oor die misterieuse herehuis naby Rebusfontein waar die dames besig is om ‘n biblioteek te restoureer. Die mense en die plekke is fiktief en sover ek weet is daar nog nooit geraamtes gevind by die waterval op die foto wat hierbo geplaas is nie. Om die ander deelnemers se bydraes te lees, volg hierdie skakel: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313


Persone wat graag wil deelneem aan die bloguitdaging of diegene wat graag ‘n tweede rondte wil skryf, moet asseblief nou inskryf deur hierdie vorm te voltooi.

screenshot_2019-09-05-10-21-55-1-1

Hier volg die volgende episode in hierdie intriges van Eden,

Ek staar na die huis, rookwolke borrel by die venster uit, daar is ń hart verskeurende kreet en  daarop volg diep innige snikke.  Ek hoor ń stem wat sê:”Joseph het die sleutel in sy sak”. Dan een verskriklike lang uitgerekte kreet. Ek voel die trane oor my wange stroom, ek staan totaal magteloos. Ek hoor iemand roep, vaagweg vanaf ń veraf plek. Dit klink soos Kameel se stem. “Kameel kan jy nie sien wat hier gebeur nie?” Ek voel ń hand op my skouer, wat my skud en ek word wakker, al huilende gryp ek Kameel vas en snik teen haar skouer.

Ek het sowaar onder die boom aan die slaap geraak, terwyl ons die gebeure by die waterval bespreek. Dit het so werklik gevoel, ek kan nie glo dit was net ń droom nie. Almal wil weet hoekom ek so huil. “Gee my asb net ń oomblik om net weer myself te vind”. Ek stap eenkant en probeer my emosies onder beheer kry. Hierdie was so werklik, ek weet dit het betekenis, meer as net ń droom.  Ek stap terug en vertel hulle van my droom.

Julle ons moet ń plan van aksie loods, ek weet julle haat die tonnels, maar ek weet in my binnemens ons moet terug. Daardie tonnels wat vurk pla my, daar is meer te vinde, ek glo dit. Woordnoot hef ń protes aan, die ander sit groot oë. “Kom ons bekyk die dagboek weer, net dalk vind ons leidrade daarin” sê Hester. “Ons kan na my huisie toe gaan, daar is goeie lig in my eetvertrek, aangesien ek soms daar skilder” sê Seegogga.” “Dit is in elk geval beter as ons nie hier op die plein daarin loer nie, nou nou kom Broodina of een van haar trawante hier verby en sien waarmee ons besig is.” Kom dit van Positief se kant af.

In Seegogga se huis is die dagboek bekyk van alle kante af, maar helaas ons kon niks meer vind nie. ” Julle ouens ek dink ons moet eers bes gee, miskien moet ons Trommeltjies se instink volg en terug tonnel toe. ń Goeie nagrus sal ook al help, sodat ons met vars oë na dinge kyk.” Kom dit van Virgo C. Ons besluit ons sal more oggend moet terug gaan, jy weet nooit wanneer Broodina snuf in die neus kry nie dan ry sy ons planne totaal in die wiele.

Frannie,  ek dink jy moet bly as ons more oggend terug gaan, jy moet daardie kontak van jou by geboortes en sterftes kontak, vind uit wat jy kan. Toortsie, jy het mos altyd gesonde happies in jou spens en yskas, pak vir ons ń mandjie of twee. Perdebytjie kry daardie batterye gelaai. Frangelico, ai ek meen Lorenzo kry vir ons tou, ń lang tou. Al julle ander kry die flitse en kopliggies gelaai, trek goeie stapskoene aan. Aangesien Una, Seegogga en Vuurvliegie nou nie die noutes kan hanteer nie, moet julle miskien eerder daardie plek by die waterval deeglik bekyk. Ons was so oorstelp vandag dat ons nie verder gesoek het nie. Veral daardie geraamtes laat mens ril.

“Wat van die poliesieman en sy ou hond? Ek wil nie tronk toe nie.” Kom dit bewerig van Una.  “Ons kort ń aandagafleier vir die twee” kom dit van Christa,”Wat van ń ou happie vir die twee so met ń ou ietsie in om hulle rustig te maak? Lorenzo kan dit vir hulle neem more oggend.” Daar gaan ń gegiggel op uit die groep en die voorstel word aanvaar deur almal.

“Julle ons moet baie vroeg roer more oggend, die skemer oggend moet ons beskerm teen nuuskierige oë. Binne in die tonnels maak buite lig in elk geval nie saak nie.” sê Virgo C.

Gewapen met tou, kos, kopligte en flitse sluip ons af na die waterval. Una, Seegogga en Vuurvliegie skuil agter die bome om vir ligdag te wag. Ons ander pak die tonnel aan, paty dapperder as ander. Kort kort klink ń gilletjie op, gevolg deur giggels. Ons voel veiliger noudat ons weet die tou is ons gids terug na die buite wereld. By die vurk gekom, neem ons die ander tonnel. ” Julle dit voel dan nou ons loop opdraende.” Sê Kameel. “Oe dis grillerig, hoekom het ek nie maar saam met die ander by die waterval gebly nie, NEEEEE…” gil Bondels, in haar fynste, hoogste stem, toe daar meteens ń klomp vlermuise vlieg. Dit word deur ń hele paar gille gevolg, ń paar gryp na hul koppe en duik vir die grond.

“Ek voel ń briesie, dink julle ons nader die einde van die tonnel?” Vra een, waarop ons almal sommer opgewonde vinniger stap. Voor ons open ń grotkamer, daar is ń groot poel vars water en die mooiste stallagtiete uit die dak. Perdebytjie uiter ń geluid van verwondering en begin onmiddelik foto’s neem. Daar is tekens dat iemand hier gebly of gereeld besoek het. Daar staan ń groot kis agter teen die muur en ń paar goed, onder andere ń matras met ń pragtige, wel stowwerige, lappieskombers oor gegooi. Daar is ń groot slot aan die kis, ons ruk en pluk daaraan, dit is toe dat ń gedagte my te binne skiet. “Julle my droom”, seê ek “Wat van jou droom, die huis het gebrand, wat het dit met ń kis en ń slot te doen?”, “Ek het vergeet om julle te vertel van die stem” “Stem?” Koor dit. “Ja, daar het ń stem gesê, Joseph het die sleutel in sy sak. Sê nou een van daai geraamtes is Joseph? Dan is die sleutel dalk daar rond.” Almal gryp na hul selfone en kyk vir sein, telefone word gelig, en gewuif, maar geen sein. “Wag ek draf gou na die bek van die grot” sê Toortsie, sy draf vinnig weg. (Sy is fiks, sy is ń parkrunner). Ons ander gaan sit en maak die mandjie se deksel oop. Heerlike eetgoedjies loer vir ons, maar die bottel Frangelico wen. “Die Toortsie, is ou karnallie, Yeah!!!”

Toortsie rapporteer na ń tydjie terug, “julle sal nie glo waar ons is nie, toe ek uit die grot loop kon ek die waterval en Eden vandaar sien, hierdie was ń wonderlike uitkyk punt as jy die mense van Eden wou dophou” vertel sy. ” Toorts wat van die sleutel? ” roep Bondels uit. “Julle, Seegogga het ń sleutel gevind by die geraamtes, ek wou weet of hulle hom sal bring maar nee, hulle is glo te besig met hulle ondersoek. Een van ons sal die sleutel moet gaan haal”  Stilte, algehele stilte. Hester verbreek die stilte “Wel, Trommeltjies, aangesien ons die ander twee parkrunners is, sal ons maar moet gaan.” . Wel, wat sê mens nou, wonder ek, ek sal moet gaan.  Ek giggel in my binnekant, want ek weet die oumense het gesê, met spotter gaan jy na die bed, nou ja, my verdiende loon. Ons sal die terugtog moet aanpak. “Julle moet maar verder ondersoek in stel, dalk vind julle belangrike leidrade terwyl ons weg is.”

“As julle dalk sein kry terwyl ek en Hester weg is, vra een van die towerinne by die waterval om asseblief die Q20 by my huis in die tuinkamer te kry. Hierdie slot gaan bietjie meer as ń sleutel nodig hê, hy is lekker geroes. My huis sleutel is onder die Balipot op die stoep”. Roep ek so in die draf.

Ek en Hester het flou by die waterval aangekom, sommer op die gras neergesak. “Vertel asseblief wat het julle gevind in die grot? Ons is so nuuskierig? Is daar leidrade” koor almal saam. “Dit is wat ons moet uitvind, daarom het ons die sleutel nodig. Het julle die Q20? Waar het julle die sleutel gevind?” Babbel ek en Hester op ons beurt. Ons almal bars uit van die lag. “Wel om julle te antwoord, ons het die sleutel half onder die ander geraamte gevind, dit was erg grillerig moet ek byvoeg, ek dag Seegogga kap om, sy was so bleek soos die dood self.” kom dit van Vuurvliegie. “Ja en Una het doer ver gestaan en aan gepor, maar wou niks weet van naby daardie gebeentes kom nie” kom dit van Seegogga.

Die drie waterval towerinne het voet neer gesit en besluit hulle kom saam. “Nou wat wou, dan kon julle mos die sleutel gebring het” vra Hester met ń vraagteken oor haar gesig, waarop hulle uitbars van die lag, hulle wou ons kwansius ń poets bak en het gewed oor wie gaan terug kom om die sleutel te kom haal. Hulle was almal verkeerd, hulle het gedink Toortsie of Perdebytjie sal kom. Hulle vertel, Lorenzo het kom berig lewer dat polisieman en hond lepel lê onder die boom, die een snork harder as die ander, die dagga koekies het hul ding gedoen. “Wie gaan vir ons wag hou as julle saam wil kom, is Frangelica nog op sy pos?” Vra ek, “Ai, Trommeltjies die man se naam is Lorenzo en hy sal wag staan en ons dadelik bel as hy onraad bemerk” sê Una al laggende vir my blaps.

Van lekker lag, kom lekker huil, met die vlieg van die vlermuise het die drie mekaar vas gegryp en aller vreesliks gegil, waarop ek en Hester heerlik gelag het. Waar was Perdebytjie met haar kamera nou? wonder ek.

Terug in die grot was daar weer ń oor en weer gebabbel om almal op dieselfde bladsy te bring. “Trommeltjie, wat dink jy het die brandende huis, die geween en krete en die sleutel met mekaar te doen en wie was in die vuur, waar was die vuur? trek Christa in haar ernstige juffrou stem los. Nou kyk almal vraend na my. “Al wat ek weet, daardie huis was Eden, wel ń deel van die boonste verdieping. Wie in die brand vasgevang was weet ek nie, wat ek wel weet is dat dit beslis ń vrou was en sy het geweet van die sleutel. Ek wonder nou oor die brand, was dit gestig? Wou iemand haar uit die weg ruim, maar hoekom? Hoekom sy juis dit vir my wou vertel weet ek nie, ek het my nog nooit vreeslik aan drome gesteur nie. Hierdie een was net so werklik. Wat ek wel weet is dat ons nou verseker weet die twee geraamtes was Leonard en Joseph. Die sakhorlosie was Leonard s’n en die vrou het gesê Joseph het die sleutel in sy sak gehou. So, nou het ons die 2 minnaars en die minares se geraamtes. Wie wou hul dood hê? Watter geheime is saam met hulle graf toe? Nou nie letterlik nie. Wat is binne in die kis? Bring die Q20 dat ons daai slot bietjie spuit.” Antwoord ek. “Wie sê dis ooit die kis se sleutel” kom dit van Vuurvliegie.

Wel daar is net een manier om te weet, bring daai sleutel Una.  Ek pas hom in die slot, dit sukkel bietjie. Almal hou asem in afwagting, en met ń knars gaan die slot oop, “Kameel help my die deksel lig hy sit bietjie vas.” Kameel sal jy asseblief verder vertel, ons wag in spanning.

 

Konsert

Jip, dis weer sulke tyd. Ons tweede konsert jaar saam met Durbanville voorbereidings skool.

Verlede jaar sê ons Jana kind, ons sal moet gaan tou sit vir kaartjies vir die konsert. “Gaan tou sit?” Ja, blykbaar gaan sit mens al van vroeg af, miskien so 11uur af in die tou vir die verkope van die kaartjies wat vyf uur begin. Bizar, dink ons. “Julle moet kampstoele en proviant neem” sê Jana kind. Ons plaas vraagtekens daarvoor, maar gee haar die voordeel van die twyfel en pak kampstoele in. So jy weet, net vir ingeval dit nodig is. Ons stop daar so twaalf uur en tot ons verbasing sit die mense uitgekamp op die sypaadjie voor die skool. Parkering is reeds ń probleem. So sit ons, twee uur maak die hekke oop, die hele kamp gevolg maak hul pad na binne skoolterrein. So sit en kuier almal tot vyf uur. Die deure maak oop en ons word ń duisendpoot wat aan kruip na die saal.

Hierdie jaar is ons voorbereid en ons pak ons mandjie, koelhouer, kampstoele en hoede. Elf uur klok ons in op die sypaadjie. Twee gazebos is reeds opgeslaan, dis ń nuwe ene. Ons dink nogal ons is voorbereid vir die lang sit🤔😱. So kuier-kuier ons voort.

Verlede jaar het ons langs ń au pair meisietjie gesit en heerlik gekuier, ons verbasing is groot toe ons met ń hek, aanvanklik, tussen ons weer langs haar land. Sy is so dierbaar om sonder ń woord aan ons, in haar kar te klim en vir ons haar gazebo te gaan haal. Haar woorde later “ek sien, hierdie is mos ou bekendes, ek kan nie dat julle so in die son sit, terwyl ek onder iemand anders se gazebo in die koelte sit nie”. Is dit nou nie te dierbaar nie?

Ons kon heerlik met haar opvang oor wat die jaar in haar lewe gebeur het. Gelukkig het my onthou masjientjie vir ń slag gewerk.

Hierdie jaar was moeilik vir manlief, aangesien hy nog waddle waddle in sy moonboot (wonder wat sal dit in afrikaans genoem word? Tog nie maanstewel nie hahaha). Die aand sou hy die prys betaal vir die lang ,voete op die grond, sittery.

Hierdie konsert het elf vertonings, waarvan elke aand vertoning uitverkoop word. Dit is die rede dat ons moet wag vir kaartjies. Na drie het Jana kind by ons aangesluit en Lisa lyfie het ook kom speel. Die kinders geniet hulle gate uit, hulle speel in oortreffende trap. Julle daar word heerlik gepiekniek in die rye en daar word behoorlik tande geklap.

Binne in die saal is daar ń tafel vir elke vertoning geallokeer, as die duisendpoot uiteindelik in die saal kom hol jy vir jou tafel. Alhoewel ons al so lank gewag het kon ons plek in ry F kry.

Hier is ń paar foto’s van die groot wag, ek het dit so deel vir deel geneem van die voorpunt van die ry tot by die laatkommers.

Op foto 2 is manlief met sy moonboot en Jana kind langs hom. Dis die wurm om die skool.

Onse Lisa lyfie is ń seerower in hierdie jaar se konsert.

IMG-20191008-WA0007.jpg

Is dit nou nie die mooiste seerower nie, haar ouma bars van trots. Dis onse Lisa lyfie.

Gisteraand het ek, manlief en twee vriendinne die konsert bygewoon, ons het gejuig, geklap en gelag. Ons was weg gevoer na die oorlogjare en die kinderhuis, in die tweede helfte is die kinders groot en is daar in die Officer’s canteen gedans, in treine gery, in vliegtuie gevlieg en die troue van Olie en Lizzie, maters van Birkleyhouse wat weer in die hospitaal herenig is, toe Ollie gewond was en Lizzie die verpleegster was.

Onthou hierdie kinders is net gr1, gr2 en gr3. Ons Jana kind sê die ou lyfie is moeg na die week se konsert, nou lê week 2 nog voor.