Woestynpad

Slaan oor na inhoud

Diep in die hart van hierdie geel bladsye versonke lê die geheim opgesluit.

Nie eens onsigbare ink of kodifisering verbloem die geheimenisse nie.  Elke vrou het haar ontblote geheim versigtig uit hierdie boek verwyder…uitgesny!

Met net mooi genoeg provokasie sal elke vrou dalk, ja dalk tóg! een vir een hulle bladsye terugskryf sodat die leser kan agterkom HOE en WAT en HOEKOM elkeen in haar eie reg geluk gevind het.

https://fresh.inlinkz.com/party/567e0dbec3284abbacab09e8d73f276e

Una gee vir my die boek, ek kyk en ek weet. Vandag gaan ek na paaie moet stap, waar ek nie meer wil nie. Dit was my keuse, dit was my verdriet. Ek het al geblog oor die einde van die storie, hierdie is die begin.

Sy was vyftien hy negentien, sy is st 8 en hy eerste jaar by Potch universiteit. Hulle het ontmoet deur ń gemeenskaplike vriend. Sy kamermaat en haar soort van eks. Sy was dadelik tot oor haar ore verlief, hy kon met haar maak net wat hy wou. Sy het geglo sy is so volwasse, weet alles. (Tiperend tiener). Hy het haar inspireer om gedigte te skryf, om drome te droom oor hulle. Hy het vir haar die mooiste briewe geskryf. Ek moet byvoeg sy was ń bedorwe brokkie, wat redelik sover dit vir haar ouers (al ouer in jare, sy was ń laatlam) moontlik was het sy alles gekry. Hulle het haar toegelaat om op daardie jong ouderdom met hierdie meer ervare man uit te gaan.

Seks was baie gou deel van hulle verhouding, oral waar hulle ń kans kon kry. Sy het om een of ander bizarre rede geglo sy sal nooit eendag kan kinders he nie. So, geen bekommernis, geen voorkomende maatreëls. Sy het hom in sy klere, haar klere geruik en met blink oë drome oor hom gedroom.

Na maande van bliss, het daar ń speek in die wiel gekom, maar hulle het opgemaak daarna, stomend. Haar ma het hulle die volgende oggend in sy bed gekry. Dit was havoc. Daardie dag in Januarie het sy, sy rooi Volla sien uit ry en min geweet dit is die einde van ń verhouding, maar ook van twee onbesorgde jongmense.

Sy was in haar st9 jaar, in Februarie moes sy ingaan vir ń nood apendisektomie, nie lank daarna nie het sy besef hier is fout. Sy het haar beste vriendin in haar vertroue geneem, dat sy vermoed sy is swanger. Hulle het onder die dekmantel van ń kuier by haar ń afspraak by die dokter gemaak. Die uitslag, juffrou is dat jy so tien weke swznger is. Die kaartehuis het op haar ingestort, sy het geweet met die een sal niemand haar kastaiings uit die vuur kan krap nie. Soos hulle sê: ” now you have to face the music”.

Sy was ń skrander kind op skool en haar ouers het groot drome vir haar gehad. Sy het groot drome vir haarself gehad. Nou moes sy haar ouers se drome verpletter deur hulle te vertel sy is swanger. Sy geglo as hy hoor sy is swanger sal hulle trou en die baba groot maak. Dit het dit effe makliker gemaak om hulle te vertel. Hulle was diep bedroef, maar het haar nie verwerp nie. Hulle was positief saam met haar. Per slot van rekening was hulle lief vir die jongman.

Sy het hom gebel en vertel dat sy swanger is. Hy was baie ontwykend tydens die gesprek. Vertel hy het opgeskop en begin werk en is baie besig en so voorts. Sy was hartseer, maar het steeds gehoop. Van die begin af het sy en haar ouers besluit om die baba te hou, daar was geen twyfel nie.

Haar pa het besluit hulle moet prokureur toe gaan en hom te daag vir vaderskap en onderhoud. Finaal het haar kaartehuis ineen getuimel toe hy vadesrskap ontken. In slegs ñ paar maande moes sy skool verlaat, haar ouers mee deel dat sy swanger is, hulle harte breek, nou hierdie finale slag. Geen wonder sy het kort daarna siek geword nie, sy het erge nierpypontsteking gekry. Haar wereldjie het gekantel, maar sy kon hierdie klein lewetjie in haar voel groei en dit was kosbaar, dit was haar alles.

Haar datum was einde September. In Julie daardie jaar kom hulle dominee op huis bedoek en kom dien die finale slag toe. Hy het in kort gestel gesê, dat as sy nie na ń tehuis vir ongehude moeders gaan en die baba laat aanneem nie, sal hy sorg dat did baba na geboorte van haar weg geneem word. Sy was minderjarig en haar ouers pensionarisse, daar was volgens hom geen manier dat hulle vir die baba kon sorg nie. Die seerste seer was toe haar pa hom by die dominee skaar. Sy was ontroosbaar. Voor sy kon kop bo water kry is sy gevat na ñ tehuis in Yeoville. Eintlik het die ou dominee en sy vrou haar en haar ma oordonder en ingeprop in die kar. Die ou vrou was nog kastig moeg en moes lê in die kar. Die ou tweetjies op die agter sitplek was letterlik op gebondel.

Hierdie is ń moeilike skrywe, ek kan nie detail skryf nie dis net te seer. Dit is die eerste keer in jare dat ek die pad van hierdie tiener meisie stap.

Op 21 September is ń klein seuntjie gebore. Sy het hom 7 dae as haar eie gehad, sy het elke gelaatstrek ingedrink, om 7 dae later in die hof te staan en met haar hand in die lug, te sê: “so help my God”, dat sy hom afteken. Finaal en klaar het sy daar uit gestap, leeg en seer. By die tuiskoms het daar ń kassie babaklere in haar kamer gestaan, dit was hartverskeurend om daardie kleertjies vas te hou. In die maande voor die dominee se besoek het hulle kleertjies bymekaar gemaak, want baba sou bly. Nou? Net leegheid.

Hier het ń nuwe seer pad begin, ń hunkering wat nooit weg gaan nie. Oë wat oral soek. Sy het gedroom oor hierdie klein seuntjie, drome gedroom oor hom. Daar was ook ń bitterheid in haar teen die dominee en die kerk, ook haar pa. Sy het nie kans gesien om terug te gaan skool toe nie. Sy het besluit om daardie Januarie te begin verpleeg. Sy het in die verpleegsters tehuis gebly en gou vriende gemaak. Ongelukkig nie die regte vriende nie, daar het ñ roller coaster tyd gekom van partytjies, drank ens. Sy wou niks van die kerk en die Here weet nie. Haar seer was diep en die leegheid in haar het weer galm deur haar.

Daar het weer vrede gekom, sy het weer by die Here uitgekom, sy het getrou en twee kinders gehad. Klein Jaun-Pierre se plek was altyd ń leë pyn in haar. Sy het 28 jaar later weer haar seun kon vashou. Genade onbeskryflik groot. Lees hieroor byhttps://balijatiblog.wordpress.com/2017/04/20/n-nuwe-begin/

Nimfe van Rebus – Januarie

Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan.

Vir ons, en dalk vir jou.

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.

Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.

As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

https://fresh.inlinkz.com/p/e510564f63d7492b9d9a4654518443af

Ons kalendernimfe staan reg, kiste is uitgepak, kreatiwiteit het hoog gety gevier. Nou is dit tyd vir die makietie om te begin.

Trommeltjie is ń Januarie nimf, sommer net so na Nuwe Jaar gebore. Almal het ń sug van verligting geslaak, al die groot eet, cum groot feesgety is verby, maar toe is daar ń dogtertjie gebore en die fees word hervat. Die tema vir Januarie is blare. Teksture en kleure van blare het my nog altyd gefassineer.

Natuurlik is blare ook ons kook klas tema en julle sal moet uithaal en wys. Daar is weereens kaartjies en elkeen trek ń dis. Toortsie kry Basil pesto, sy kyk benoud rond. Nee, vandag sal jy moet wys of jy die wit hoed waardig is. Una trek benoud haar kaartjie, spinasieroomsop, sy val byna flou. Sunel is gelukkig sy trek ń Griekse slaai, sy het ń groot glimlag. So trek een na die ander hulle disse. Ons kook guru staan gereed om almal te hulp te snel.

Scrapy en Aalsie staan al giggelend by een tafel, ek sien sommer hier broei iets. Die volgende oomblik wip Virgo C onder die tafel uit. Sy het net haar voorskoot aan, haar stere word bedek met ń groot blaar. Sy haal daar ń paar passies uit, met die draai Scrappy en Aalsie om. Sowaar ook hulle het dieselfde uitrusing aan. Die drietjies haal daar passies uit terwyl hulle luid hande klap op een of ander oer ritme. Met die kom Toortsie agter ń bos uit gewikkel met net haar kitaar en chef hoed op. Nou dans ons almal heerlik saam om die tafel.

Die ys vir ons kook sessie is defnitief gebreek. Lag lag het hulle gou hulle klere gaan aantrek. Ons probeer hard om te fokus op die taak op hande. Ons kos guru kap met haar houtlepel op die tafel om almal se fokus terug te bring.

Ek het spinasie quiche getrek en is in my noppies, spinasie is my nr 1 groente. Ek sien baie uit om San se kale, fennel en radys slaai te proe. Seegogga moet ń wrap maak met slaaiblare (dit vorm die wrap) met vulsel. Hier gaan kreatiewe kosse gemaak word vir ons Januarie kuier tafel.

Trommeltjies se se mini spinasie quiche.

Ons almal moet vir die kuier/foto sessie blare verteenwoordig. Al het jy nou net ń blaar in jou hoed. Christa kom aan met ń regte elf blare mussie, Uns het vir haar ń blaar masker gemaak, daar is blaar hoede, blare ruikertjies, blare, blare en blare.

Die kalender foto moet gou geneem word. Januarie se Rebus nimf.

Nodeloos om te sê daar is tot ounag toe gekuier. Ons het heerlik gelag. Ons kos guru verras ons met heerlike brownies, ons smul te lekker. Die laggery raak al hoe intenser en vroliker. Op Toortsie se vraag, “Wat het brownies te doen met die blaar tema?” Gee sy net so skalkse glimlag en sê.:”Waarom dink julle is almal so vol giggels, daar is blare in die bestanddele van die brownies.” Hmmm, wat dink julle? Vrou met insig en kreatiwiteit.

Ons kom, ons kom!!!

Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.

Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.

As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

Liewe land dit gebeur mos so, net soos jy nou wil vertrek, val daar weer iets voor om jou te vertraag. In engels sê hul “Murphey’s law”, dis nou net daai ene wat my pootjie, ń stok in my speek steek, my bloeddruk opjaag. (By wyse van spreuke, defnitief. Myne is in realiteit te laag op gou opgejaag te word🤣).

Karolus is al in sy hondetaal besig om diep gesprekke met my te voer, hy is ongeduldig, sy maters wag en hy weet elke besoek aan Rebus lewer nuwe vriende op. Hy en Danie het juis die vorige keer op ń wandeling die interessantste grot ontdek en wil gaan verken dit beloof baie pret vir die twee en hulle maters.

Uiteindelik is alles gelaai, nog net een of twee stoppe vir proviand, dan is ons oppad. Hierdie keer geen hoenders nie, ons is juis baie nuuskierig om te sien hoe dit met die broeiery gaan daar by ons huisie. Dis ook mos my huis se naam, Ons huisie. Ek het juis ń nuwe naambord gemaak wat opgesit moet word.

Heerlik, heerlik! Diep teue Rebus lug word ingetrek. Ek en Karolus skarrel na binne, ek gooi vensters oop. Dankie tog dat Rebusfontein geen stof het nie, anders sou ek nou moes skoonmaak en daarvan het ek genoeg in my werklikheids wereld. Nou kan ons net tuis kom en alles geniet.

Ek gooi ń vinnige draai buite by my hoender kinders. Hennie kom azngewaggel met ń string kuikens agter haar en my prag skou haan gee ń trotse kraai. Alles goed hier op Ons huisie se werf.

Genade, wat se kabaal is daar voor in die straat? Ek draf uit, met Karolus op my hakke. Una loop voir en die ander streep agterna. “Wat nou?” Vra ek, maar niemand hoor my eers nie. Ek wil mos laat wees, nou tou ek maar so agter-osserig saam.

Blommetjie! Jy het verander in ń skildery!

My wandel

Vanoggend praat ek met my broer se dogter, kom agter daar is ń diep diep seer in haar oor haar oorlede pa, my ouboet. Dit het my baie diep geraak en laat terug dink.

Daar was die tyd na ek Jesus ontmoet het en sy pad begin loop het, dat daar ń lelike ding in my gebeur het. Ek het dit nie toe besef nie en het geglo ek doen reg. My optrede het egter soveel skade op soveel gebiede aan gerig, wat ek nie toe raak gesien het nie. Ek was so vol van die Here en hierdie nuwe ontdekking van Hom en Sy woord, dat ek rigied teenoor ander geraak het. Soos die spreuk sê: I was so heavenly minded, that I was no earthly good”

Ons moet as Christene daarteen waak dat oordeel nie insluip op so ń subtiele manier dat dit reg lyk. Nie pertinente oordeel nie, nie wat jy met woorde uiter nie, maar deur jou afkeur in jou binneste, wat tog uit kom in ons lyftaal. Ai, ek het nog hierdie gesig, wat baie gou my binneste denke wys.

My oudste broer was ń alkolis, hy was ń “joler”, ń grootmond en hy kon lieg. My ma het altyd gesê: “Ag jong, dis weer Chrisjan praatjies, sy more en aand stories kom nie oor een nie” of “Vat maar wat hy sê met ń knippie sout” So julle kan dink dat ek met groot afkeur na hom gekyk het. Hy was die vergestalte van alles wat in my wet verkeerd was. Hy het self vir my ma gesê: ” Ek dink mos ek is hoog heilig”. Nodeloos om te sê dat daar ń Grand Canyon tussen ons gekom het. Uit plig het ons daar by hulle gaan inloer, het ek so nou en dan gebel.

Ek het hulle nooit op gesigvlak gekritiseer nie, nooit dit uit gespreek nie, maar my wese, dink ek, het my afkeer gewys. Ek het later jare ń wonderlike verhouding met hulle een dogter op gebou, dis juis met haar dat ek vanoggend gepraat het. Ek kon soveel meer vir hulle beteken het, as ek net verby my hoog heiligheid kon kom. Dan sou ek haar dalk kon help met haar seer daardie tyd en miskien in nederigheid ń inspraak in hulle lewe kon hê. Sy optrede ko op geen manier geregverdig word nie, maar ek moes hom en sy gesin, met Jesus liefde omarm het. Ek het nie.

Hoogmoed kom tot ń val, nou praat ek nie van wereldse hoogmoed nie, maar geestelike hoogmoed. Onthou een ding, satan hou nie van ons wandel met God nie. Hy sal enige iets doen om ons te laat struikel. Hy sit werklik en wag soos ń brullende leeu om te verslind. My maalkolk het ook op ñ dag gekom, ek was nie sterk genoeg nie en is mee gesleur en verpletter teen rotse, alles waarin ek geglo het byna vernietig. Ek dank die Here, dat ek glo daardie tyd was daar vir my gebid. Ek dank ook die Here vandag vir daardie val. In die proses het my rigiede hart gebreek en daar ń verstaan en vrrdraagsaamheid teenoor ander in my kom nes maak.

Ek het vir my broer gaan kuier daardie Desember, ons het nie gepraat oor die verlede nie. Ek was net vir hom sy sus wat hom lief het. Nie goedkeur nie, maar omvou in liefde. Dit was ń goeie tyd saam en daarna tot hy ń paar maande later oorlede is het ons twee, drie keer ń week met mekaar gepraat. Ons was net broer en suster, ek het geluister. Soms moet ons net luister, sonder oordeel. Ek glo voor hy dood is het hy met Jesus reg gemaak. Ek weet net, ek het stille vrede in my gehad, dat wat lelik was tussen ons, vervang is met liefde.

Ek het ook in hierdie rondomtalie tyd, weer bande opgetel met ń ou geestes suster, ń harts vriendin. Daaroor is ek tot in ewigheid dankbaar. Sy is so ń kosbaarheid in my lewe en amper het ek dit gemis.

Punt is – pasop vir ń rigiede hart, pasop vir binne oordeel, pasop om so op die hemel gefokus te wees, dat ons hier op aarde ons doel mis. Wees nederig en kyk na Jesus. Hy het hom nie hoër geag as die tollenaar, die samaritaanse vrou, die leviet en menige ander. Hy het hulle om vou met liefde. Pasop vir daardie binne oordeel, veragting. Dit is mos reg, dis mos woord gefundeer. Moet jou nie met die semels meng nie, dan vreet die varke jou op.

Die ou Hannelie, sou nooit in Bali met hindoes kom besigheid doen en lief word vir die mense nie, asook in Java met moslems. Ek sê nie verloën God nie, hulle moet weet wat jy glo en waarvoor jy staan. Daar is egter ń tyd vir alles, ook ń tyd om stil te bly. Om ń hand in liefde uit te steek en ń ander hand in joune te neem, oor geloofs en kultuur grense heen. Vandag weet ek hoeveel ek sou uit mis, hoeveel armer ek sou wees. Ek sou nogsteeds my broer verag het en met ń klip in my binnemens moes loop. Ek sou soveel meer gemis het, maar ek het genade ontvang al moes ek eers soos ń wurm seil. Ek het nie daardie tyd gedink ek doen verkeerd nie, ek het mos die nou paadjie gestap. Vandag weet ek anders, kyk ek anders.

My kuiers by oupa

Ek het vandat ek kan onthou ń oupa gehad wat baie ver van ons af gebly het. Ons het in Johannesburg gebly en my oupa in die bosveld by Groot Marico.

Julle moet onthou toe ek klein was het die wereld anders gelyk as vandag. Ons het nie telivisie gehad nie, ook nie selfone en rekenaars nie. So ons kontak met oupa was twee keer ñ jaar, April en Oktober vakansie. Ons het ook nie ń kar gehad nie. Ek weet julle kan nie glo dat ñ mens nie ñ kar gehad het nie. Vir my was dit nie snaaks nie, dit was hoe dit was. Wag, ek wil nie nie daaroor skryf nie, ek wil julle vertel van ons kuiers by oupa.

Daardie jare was daar ń spoorwegweg bus, so ń rooie. Hy het van stasie tot stasie gery en mense op en af gelaai. Ek en my mamma het met so ń rooi bus na my oupa gery. Iemand sou ons by Johannesburg stasie aflaai, met al ons bagasie. Weet julle wat bagasie is? Dit is nou jou tasse en, in ons geval, blikke vol koekies en beskuit vir oupa. O ja, daar was ook padkos, want so ń bus kon lank vat om by Groot Marco uit te kom. Padkos is altyd ń heerlikheid, lekker klein frikadelle, gekookte eiers, broodjies, klein stukkies gaar wors en klein suur uitjies.

Op Groot Marico aangekom, moes ons na die winkel stap. Die winkel het aan “Kat” en haar familie behoort. Hulle was Indiërs wat so ń algemene handelaar, regte plaaswinkel, op die klein dorpie gehad. Daar was nie taksies nie, so een van hulle het ons plaas toe geneem.

Oupa het in ń ou klein platdak huisie gewoon, daar was geen elekrisiteit nie, geen krane, geen binneshuise toilet of badkamer nie. Daar was wel ń put toilet buite en ons het in ń skottel gewas. Water is met emmers aan gedra huis toe.

Daar was twee vertrekke, een oupa se kamer en die ander een, die res van die huis. Oupa was ń wonderlike man, hy was lank en oud, hy het singerig gepraat. Hy kon die mooiste gedigte voordra, wat hy self geskryf het. Heerlike storis vertel, nie juis kinderstories nie, maar vir my baie mooi. My oupa het net 10 maande skool gegaan, toe breek die oorlog uit.

My lekkerste vermaak was om met stokkies as bootjies hulle te laat resies jaag in die watervoor. Oral oor die voor was sulke hout bruggies waar jy dan weer jou stokkie-bootjies kon uithaal. Dit was hoe vars water by die plase uit gekom het, met die water voor of ook genoem leivoor.. Dit was waar ons moes gaan water haal vir die huis. Daar was ook ń rivier nie te ver van oupa se huis af nie, ek mag net nooit alleen daarheen gegaan het nie. Ons het heerlik pret daar gehad. Geswem, op die klippe gegly en as my groot boetie saam gegaan het, met ń kanoe op die rivier geroei. Later jare toe ek groter was en ek ń maat saam geneem het, sou ons rivier af geloop het en daar op die klipbanke gaan lê het in die son soos klip dassies gebak het en as ons te warm was en dan in die koel water gespring het om af te koel.

Ek moes gaan melk haal op die buurplaas, gelukkig was hul huis nie te ver van oupa se huis af nie. My groot probleem was dat hulle ganse gehad het en hulle het jou gejaag sodra hul jou gewaar. Hulle kon so ń woeste blaas geluid maak en dan moes jy hol dat jy klein word, hulle snawels kon vrek seer byt. Ek is nou nog vrek bang vir ganse, as hulle so blaas wil ek horrie piep kry. Ek moes menige dag soos die wind hol en dit nog met ń houer melk. Dan om alles te kroon moes ek deur die draad klim, ń doringdraad. Ek dink ek was al soos ń wafferse sirkus arties met my manouvers deur daardie draad.

My lekkerste lekker was om op my rug onder ń boom te lê en na al die bosveld voëls se geroep te luister, na die wolke te kyk en allerhande prentjies te sien vorm en hervorm voor my oë. Vandag nog onthou ek daardie bosveld reuk.

Nog ń lekker onthou was my wakker word soggens, my ma sou al vuur gemaak het en die koffie kan sou eenkant staan. Die reuk van vuur en koffie was my eerste gewaarwording as ek ontwaak, dan sal my mamma vir my ń beker koffie met kondensmelk in bring. Nou nog sal ek soms kondensmelk in my koffie gooi, my oë toemaak en terug gevoer word na daardie oggende.

Ek en my mamma het soms na die familie gestap wat in ń kloof ver van oupa af gebly het. Ons sou ons stap onderbreek om by die klipplaat in die rivier te speel. Jy kon ver op jou boude by die klippe afgly. Dit was vet pret. Die mense het met nartjies geboer, dit was so lekker as ons daar gekuier het as die nartjies ryp was, dan sou die oom ons boord toe stuur met ń ” Eet net soveel as julle kan”. Sjoe en het ons ge eet, tot ons regtig nie meer kon nie. Die nartjies was so lekker soet-suur, met baie sap.

Hierdie kuiers by my oupa is my mooiste kind wees herinneringe.

Emmerskoplysies 10

Liewe leser, hierdie hoofstuk vorm deel van ‘n bloguitdaging waarin die Goue Vroue van Rebusfontein uitgedaag word om ‘n vervolgverhaal te skryf waarin ons items op mekaar se emmerskoplysies uitleef. Soos gewoonlik, is een of meer van die res van ons karakters in die vervolgverhaal. Elke hoofstuk word afgesluit met ‘n emmerskoplysie en ‘n spesifieke vrou word uitgedaag om die verhaal verder te vertel …

Jy kan dus ten minste 13 hoofstukke verwag. Die res van die verhale kan hier gelees word, onthou om gereeld terug te kom om nuwes te lees. Dit is ‘n werk in wording …

https://fresh.inlinkz.com/p/901334e664234152a8107

Una skryf:

Die floute oorval my. Vir Sonell, Aalsie en Tannie Frannie ook. Flitse van my lewe beweeg verby, en toe niks. VirgoC swets, rof ook. Appeltjie en WoordNoot gryp onwillekeurig hande vas en begin rettireer.

Trommeltjie, sy bid.

En Toorts?

Sy het in die bos verdwyn.

Trommeltjie, sorry, maar daar is net een item op my emmerskoplysie! Help ons hier uit, ek sal nooit weer vir iets anders wens nie!!!!!!!!

My laaste ding wat ek sien voor ek my oë toemaak is:

Ek maak my oë oop en chaos tref my. Hier lê drie vroue flou, Virgo C hou vlugsout onder die neuse. Met die wakker word slag begin al drie hiper ventileer, “kom meisies, haal diep asem, ruik daai rose en blaas die blare weg” sê Virgo C oor en oor en goeie raad tussen in, kom van Sonel, “Fokus op ń rustige plek, waar jy vrede ervaar.” Intussen bars Christa in trane uit en snikkend sê sy ” Ek het nou net terug in my land gekom, kan nie nou sterf nie”. Woordnoot troos haar en paai haar met fluisterende woorde. Trommeltjies kyk om haar rond, ” Waar is Toortsie en Scrappy?

Scrappy se ou klein stemmetjie kom van ver af. Dit klink asof van bo iewers, sy fynkam die bome en voorwaar daar sit Toortsie in die een boom. “Scrappy, besef jy dat gorillas kan boom klim? Nou nie die veiligste plek om te wees as jy van hulle wil weg kom nie. Kom klim asseblief af, voor jy jou nek breek. Stadig, baie stadig voetjie vir voetjie asseblief. Kyk, die gorillas is nou rustig.

Die mamma was maar net ontsteld omdat sy gedink het haar kleintjie word bedreig. Kom nou maar af” Scrappy begin onder aanmoediging af klim. Virgo C het intussen ń botteltjie met gemmer brandewyn uit gepluk en gee vir Una, Frannie en Aalsie elk ń groot sluk. Nou vergeet ons van Covid en aansteek, die kalf is in die put, sluk dames, sluk.

Trommeltjis vra weer “Waar is Toortsie?” Ons kyk in die rondte, maar geen spoor van haar nie. Ons beter hasr opspoor enige idees in watter rigting? “Kyk daar’ sé Aalsie, ‘ dit is ń stukkie rooi lap. Toortsie se hemp.’ Trommeltjie storm dadelik in daardie rigting, nie te ver met die voetpaadjie langs sien sy rooi deur die blare. Toortsie sit op ñ rots en tuur in die bosse in. Voor haar sit daar 4 gorillas. ‘Trommeltjie kyk hoe pragtig, hulle is ń klein hegte groepie. Toortsie sê “Ek was te bang om te roer, hulle is so vreedsaam.” “Toorts onx moet dadelik terug, almal is so bekommerd oor jou.”

Met die groep weer herenig en almal redelik kalmer, vee Virgo die sweet van haar voorkop af. Sy dag die hospitaal is erg, maar die klomp🙈, laat haar werk. Boonop sê sy, ” Ek het self my gat af geskrik, daai mamma het vrek groot tande. Ek dag, vandag is die dag dat ons vermorsel word.”

Ons gidse besef daar is nou net een ding en dit is kry hierdie vrou uit die bos. Trommeltjie stel voor dat sy die agterhoede vorm, net om seker te mazk daar is geen afdwalery, boom klimmery of flou goue vroue nie. ” Vroue fokus net op daardie adonis van ń gids se bene en boudjies. Lyk my hy en Boeta van Rebus koop by dieselfde plek.” Stel sy fluisterend voor. Almal giggel darem, ń bewys dat orde weer herstel is.

Later op die stoep word daar oor glasies vonkelwyn, baie gelag en weereens word die gebeure bespreek. Toortsie en Scrapp is erg verleë oor hulle boomklimmery, dit was Toortsie emmerskop lysie en daar skrik sy haar uit enige regdenkende rede uit. Ons almal troos en sê ons bewonder hulle oor die klimmery, menige van ons sou dit nie kon reg kry nie.

Una, Frannie en Aalsie is ook maar verleë oor die flou vallery. Christa gryp Woordnootse hand vas en bedank haar vir haar ondersteuning.

Seegogga en Positief is ook maar verleë, hulle moes dadelik met ons aankoms gaan droë klere aantrek. Eind goed alles goed.

Aalsie vra ewe bedees, kan ons asseblief more huis toe gaan, hierdie was nou nie hoe sy haar voorgestel het die reis sal beloop nie, Sonel be aam. Almal stem saam, maar daar wag nog vanaand ń heerlike Afrika bos ete om die vuur.

Heerlike tradisionele kos word voorgesit die aand, vonkelwyn proppe skiet. N vrolike klomp goue vroue.

Trommeltjie sê, “Goue vroue ons opwinding is nog nie klaar nie, my emmerskoplysie kom nou aan die beurt. Aangesien ons reeds lugballon gery het, wat my hoof item was, wil ek vir Sonel vra of sy groot asseblief sal help met my lysie?.

  1. Hang gliding
  2. Zipsliding

Die ster

Hierdie is ń terugblik op 21 Desember

Vanaand word daar ń heerlike piekniek beplan op Rebusfontein. Van vroeg af skarrel al die goue vroue om alles reg te kry, daar is ń tafereel van kleur geskep in die veld. Pragtige kleurvolle lappe is gedrapeer, lampies op gehang en komberse oop gesprei. Al die kos word in mandjies gepak en na die terrein gekarwei. Selfs die diere is vol opwinding. Hulle weet hier kom ń ding.

Boetman skarrel omtrent, dan roep Aalsie vir hulp, dan weer Carien, so hou dit aan. Die man is behoorlik in aanvraag, julle weet, spierkrag🙄. Daar word emmers met ys aangedra, dis Desember en warm, die drinkgoed moet koud gehou word.

Net voor sononder kom almal saam by die piekniek terrein, daar heers ń gesellige atmosfeer. Selfs al die diere vergader rustig om hul eie mense. Almal wag in groot afwagting, oë gevestig op die weste waar die ondergaande son ń tafereel van kleur skep, want daar is afwagting vir die volgende toneel om oop te vou…

Sag klink dit op “Heilig, heilig, heilig is die Heer God almagtig” en dit bou op tot ń Cresendo.

Vanaand vir die eerste keer in 800 jaar word hierdie ster gesien, die klein groepie vroue staan in verwondering. Eers nadat die ster ook in die weste verdwyn het, word daar weer gelag en gesels. Daar word kersliedere tussen deur gesing. Elkeen kan sy gunsteling lied voorstel. Trommeltjies s’n is – “O Holy night the stars are brightly shining”.

Las asb julle gunsteling in die comments aan.

Oukersdag op Rebus

Dis ń geskarrel vir ń vale, oral word goedjies aangedra na die lang tafel. Christa dek die tafel alte keurig.

Trommeltjies het besluit hierdie jaar gaan ons nie blieng-blieng nie, ons gaan ń natuurlike kerstafel he. Bossies blomme uit die natuur, denne balle en loof met baie kerse, al die kerse is wit.

Trommeltjies sit plat op die grond met Karolus wat by haar voete lê, daar word versierings aan mekaar gebind op pragtige tafelrangskikkings te vorm.

Skielik breek daar pademonium los onder die diere, rats spring Karolus op om sy vriend Danie te gaan bystaan in die beskerming van Rebusfontein. Ons almal staar verdwaas na ń valskerm wat stadig neer daal uit die lug. Vanaf die valskerm se kant kom daar musiek. Wat? Musiek? Ons kyk na mekaar stom geslaan.

Dit lyk asof daar ń groot pakkie onderaan die valskerm is. Dit is ń groot rooi vierkantige houer met ń groot goue strik bo op. Ons almal staan nader, welliswaar baie versigtig. Ons kyk na mekaar, wie gaan dit oop maak? Die mooiste klanke kom uit die houer. Seppie staan nader, hy stamp stamp aan die ding. “Wag Seppie, netnou is dit breekbaar” skree ons.

Een vir een benader ons die houer en met baie omsigtigheid begin ons die papier los wikkel. “Wag eers” skree Annemarie “Hier is ń kaartjie” Sy begin lees, ” Dankie vir al julle liefde en omgee, dat julle ons ń sprokie kersfees gegee het, ons is julle ewiglik dankbaar. Mag ons geskenk julle kersfees nog meer spesiaal maak. Kerfie en Maria💓💓💓.”

Nou is daar geen keer aan ons nuuskierigheid nie. Ons woel die papier los, die goue strik trek deur die lug en land op Seppie se kop. Ons skaterlag vir die prentjie.

Die laaste flap word gelig, binne in is elfie wat die oulikste draaiorreltjie draai of speel.

Wat ń wonderlike geskenk, ons almal oe en aa rondom die draaiorreltjie. Skielik onthou Aalsie van die elfie. Hy is deur Kerfie en Maria saam gestuur om musiek te maak tydens ons kersete, sy naam is Wikkerman, hy gaan weer na die kersete terug na Wonderland.

Terug op Rebus

Liewe land was dit nou vir jou ń reis, genadiglik reis ons in ń kits tot op Rebus. Met my stop by my ou verwaarloosde tuintjie, breek daar ń kakafonie uit in my kar. Karolus sien vir Danie en groet met sy skelste stemmetjie, net daar trigger hy die hoenders. Die haan kraai asof hy sy stempel vir die nou en die verre toekoms wil afdruk as hoof hoenderhaan van Rebus. Die henne val weg in ń koor en sing so lekker laat hulle lywe begin wikkel. Net daar, poems, word Rebus se eerste eier gelê, letterlik val sy met die deur in die huis.

Karolus skarrel nog gou om sy nuwe kershoed op te sit, dat die ander diere kan sien.

Geleen by google

Genadiglik met die oopmaak van die deure is die diere uit en begin dadelik vriende maak, dis ñ gegroetery oor en weer. Danie kommandeer hulle dadelik op om na die plein te stap.

Gelukkig kom red Toortsie en Una my, daar word ywerig uit gepak en ingedra. Met my in stap in my huisie, gaan staan ek ń oomblik stil, sluit my oë en adem behaaglik die reuke van Rebus in. Ek voel hoe ek gevul word met vrede en vreugde.

Una en Toortsie skaterlag in die kombuis, ek loer om die deur, dis vir my groot flamink lilo wat die twee staan en lag. “Hi julle, ek wil nie ń ou vervelige plat lilo hê nie, myne moet darem ń kop ook hê, ek weet hy is baie pienk, maar hy maak ń indruk” Die twee bars weer van voor af uit van die lag. Ek staan so na die twee en kyk en my hart voel warm, ek is by my hartsmense.

Ek vra vir hulle oor wie gaan help om vir my ou hoendertjies ń naghokkie te bou, waarna die twee so oor mekaar begin praat dat ek net kopskuddend na hulle staar. Ek hoor iets van boerboel en boerseun, sag op die oog, goed met ń tang. Ek maak hulle stil, want hierdie maak geen sin nie, ek word summier aan die hande gegryp en letterlik na buite gesleep. Hier kom Seegogga en Woordnoot ook aan gestap, nee, gehuppel?? Wat gaan hier aan, wonder ek? Net toe val my oë op die Adonis in die tuin, spiere gebult onder die eina kort broekie. My asem is weg, ek gaap soos ń vis op droë grond, droom ek, sien ek gesigte?

Eers op Una se stoep na ń groot sluk heerlike volronde rooiwyn, kom ek agter die kap van die byl. Nou verstaan ek alles, sug behaaglik en strek my bene lank uit in die son vir my broodnodige vit D. My hoenders se hokkie blyk in veilige hande te wees.

Baviaans camino

Eintlik moet ek eers by pre-baviaans begin. Hierdie wonderlike geleentheid om te kon gaan het na my kant toe gekom deur ń mede towerin.

Ek het gelees dat Toortsie praat dat hulle die camino gaan stap, ek wou graag meer te wete kom en het uitgevra. Sy het sommer al die info aangestuur. Daar was nog 1 plek oop, ongelukkig het ek nie die finansies om so iets te kan doen nie.

So 10 dae voor die aanvang van die stap bel Toortsie, haar skoonseun kan nie meer gaan nie. Sal ek kan saamgaan, daar is egter iemand anders wat hulle reeds gevra het, so ek is tweede op die lys. Ek was baie rustig hieroor en het dit na Vader geneem. Ek het geweet as ek moet gaan, sal Vader dit laat gebeur. Die Saterdagoggend het my sel gelui, “Trommeltjie pak jou koffertjie, jy gaan saam” Ek was oorstelp, dit het totaal onwerklik gevoel. Ek was so dankbaar. Hierdie was ń geskenk uit Vader se hand, ek kon selfs saam met hulle ry, kosteloos.

My rit het die Sondagoggend begin tot in Napier, waar ek by my hartsvriendin gekuier het. Dit was vir haar so lekker dat ek gekom het, sien sy bou huis. Hoe sê jy as dit ń houthuis is? Sy laat een oprig? Ek was die eerste van haar vriendinne wat kom loer het. Ons kon drome droom om die half voltooide huis, ons het tuin gemaak in ons drome, meubels ingesit en gordyne gehang.

Daarna is ek tot in Bredasdorp, waar my motertjie agter gebly het, volgende been na Riversdal saam met die Burger clan. Eerste keer dat ek en Toortsie mekaar van aangesig tot aangesig sien. Sy is nogal wat ek verwag het.

Maandag het ons pad gevat na Kareedouw waar ons die shuttle gekry het na Willowmore. Daar het die hele span bymekaar gekom vir aand ete en oorslaap. Die volgende oggend het ons so 10km voor Steytlerville weg gedraai na Nakop. Die groot stap het daar begin, ons het ook die 3 perderuiters daar gekry.

Voor ons het die berg uitgetroon, een van vele. Daardie eerste berg het my behoorlik laat les opsê, “It cut me back to size and more and more” Jammer ek gebruik engels, maar kan dit nie mooi in afrikaans verwoord nie. Ek het voor die tyd gebid en vir die Here gevra om werklik in te spreek in my lewe. My lyf wou hierdie keer net nie behoorlik saam werk nie. Ek was verbysterd oor my onvermoë. Een ding weet ek, ek moes nederigheid leer. Ek het “humble pie” ge eet. Vir die eerste keer in my lewe was ek die agter os. Op vorige staproetes was ek altyd die voor bok en nogal half ongeduldig met die stadiges. Nou moes ek ander se hulp en aanmoediging ontvang.

Die Here is my herder, hy lei my na groen weivelde, na waters waar rus is lei Hy my heen. Dit het in my kop gemaal.

Dag twee het aangebreek met, ek het deur die nag gehoes en my bors het gefluit, nie ń goeie begin vir dag 2 nie. Skaars het ons die eerste hoogte bestyg of my bors trek toe. Nog ń eerste vir my, ek het so gesukkel om asem te kry. Lozanne was so fenominaal, het my letterlik teen die berg op gepraat, treetjie vir treetjie. Dit was een groot marteling. Ek het Habakuk se lied verander en in my stryd dit die heel tyd in my kop gesing.

Al sou my bors helemal toe trek,

My asem hortend op raak,

Al sou my bene in jellie verander,

En my liggaam skree van pyn,

Nogtans sal ek in die Here jubel,

Sal ek juig in God my redder,…

Hulle het vir my kortisoon pille in gejaag en eventueel het my asem makliker gekom. Met die aanvang van die laaste been van die dag het ek soveel beter gevoel. Ek het lekker gestap en sommer lig gevoel.

Ons loop by die afdraende ń donkie raak, hy kom net skielik uit die veld aangedraf. Ek is so mal oor donkies. Ons neem foto’s en lag te lekker. Martjie en de Wet is agter my, ek hoor hul lag by die donkie, ek draai om en kaplaks, daar lê ek. Onmiddelik weet ek, hierdie enkel is geswik.

Vroeër het ek vir Heilige Gees gesê, Hy weet ek gaan nie handdoek ingooi nie, al is my bors hoe toe. Eric het gesê, hy dink as gevolg van my bors, ek moet ophou stap. Ek sou dit nie kon doen nie, al manier wat ek sal ophou stap is as ek so seerkry dat ek nood gedwonge moet op hou. Passop wat jy bid of sê.

Pynlik het ek gewobbel op my en de Wet se stapstokke, maar kon nie te ver vorder nie, toe moes de Wet hulp gaan roep. Mnr donkie het so ewe by ons gebly en op ń stadium sy kop so ewe op my kop kom neer sit.

Daar het my Camino ge eindig. My hart was seer. My vriendin sê ń troos waarheid. “Jy het die deel van die pad gestap wat die Here wou he jy moet stap”.