Die pers parmantige bus vertrek

Ons is ń groep vroue, die goue vroue, elkeen van ons het ń stukkie goud in haar. Ons flans woorde bymekaar en maak stories, ons elkeen het ń huisie in Rebusfontein. Dit is ons realiteit, weg van realiteit. Jy kan kom saam skryf, of andersins saam met ons, ons avonture beleef. Volg ons volgende verhaal op die onderstaande link.

https://fresh.inlinkz.com/party/58bfda52c1464dd6bd728872e5955344

Daar is gedagtes rond gegooi en bedink, daar moet ń nuwe avontuur gebeur. So het Trommeltjie na ń bus begin soek, want sy was lus vir reis, toe Toortsie dit hoor het sy daddlik besluit dit moet ń parmantige pers bus wees. Daar is foto’s gedeel en gewik en geweeg. Uiteindelik het ons die regte bus gekry, maar su

eksterior was nie na wense. Sy klop dadelik om hulp aan by ons bont-koei-skilder Seegogga, maar helaas onse dekoreerder is besig. “Help” gaan die roepstem uit op die elektroniese media. Tiperend van die goue vroue is daar dadelik aksie. Aalsie spring aan die werk en omtower ń vaal bus in ń parmantige pers hippie bus.

Nou begin die planne vorm aan neem, ons kort nou net ń busbestuurder. Aanvanklik sal ons self die takie oorneem, maar daar is ń  “designated driver” ( hier laat die afrikaanse taal my in die steek) nodig, sodat ons, ons aan volle aandag aan die “toer” kan gee.

Gelukkig met die goue vroue as daar ń nuwe avontuur is gooi almal alles neer en is pens en pootjies in die ding. So nou roep Trommeltjie almal bymekaar. Ons begin in die Noorde by liewe digterlike San, In Pretoria is ons fyne broodjie bakster Frannie, liewe Kameel wat ń alter ego het, Woordnoot wat saam met baaskind mense laat hoor, Christa ons kenner van afrikaans. Dan is onse bokboer Positief by Hennops, ons eks tannie Bali Una in Hartbeespoort en sus Carien van die Woestynland en ons eie mediese raadgewer, wat nou tans daar kuier. In Randfontein vind jy Ekmyself ons dapper vrou en in Standerton jonge Sonell, die skrywer van boeke. Jackie is nog ń groentjie in die goue vroue wereld, sy het al Afrika gaan trotseer en het mediese kennis, jy sal haar in Krugersdorp vind. Dan gaan ons suid na die Overberg, daar vind ons vir Seegogga ons “bont koei skilder” in Bredasdorp, Toortsie ons banting guru en boervrou, Aalsie ons busverwer, voordrag kunstenaar en kreatiewe siel. Ora is een van die nuutste goue vroue, jy vind haar in Napier, sy is ń gesoute toergids. Dan onse Appeltjie in die appel wereld, Grabouw, sy leer kinders. In die mooiste Kaap vind jy vir Trommeltjie sy is ń besige ouma. Ons GVV het omtrent oor die land gedraai om almal op te laai en by die pers parmatige bus af te laai. Die pers bus staan by Trommeltjie gereed om te vertrek.

Wat ń babbelende klomp vroue, verheug om mekaar weer te sien. Dit is ń geskarrel met bagasie en breekbare items, broodjies, teramisu wat dadelik moet yskas toe, Toortsie se kitaar. Almal baie opgewonde vir hierdie reis.

“Mede goues kan ek jul aandag kry” sê Trommeltjie “ons eerste bestemming is Franschoek. Ons gaan die eerste nag daar oorslaap en more is dit ons en die wine tram”. Almal babbel gelyk en vra vrae oor wat en hoe. “Die wine tram is ń belewenis, daar is verskillende roetes waaruit ons kan kies. Ek het namens julle die pienk roete gekies. Dit kom uit vorige ondervinding, aangesien ek bevoorreg is om in die nabye omgewing bly, is dit een van ons kuiergaste se keuses met hul besoeke. Ons gaan 10.00 op ons eerste been vertrek. More oggend is daar nie lank tyd vir hana- hana nie. Kry net asseblief iets in daai magies, voor ons vertrek. Ek het vir ons plek bespreek by Recidence Viva La Vie in Franschoek.”

Aangekom kry almal hul kamers, maak gou reg vir aandete. Dis omtrent ń vrolike klomp dames wat bande hernu, staaltjies deel. Vanaand kon Wayan van Bali gerus hier gewees het, ek hoor hom in my ore hoe hy hoeveel kere sal begin met “Do you remember Hannelie that day……” en dan sou hy uit sy maag lag van lekkerkry oor die herinnering. So klink dit vanaand hier ons verkneukel ons in herbelewing van goeie tye saam. Tannie Frannie staan op en klingel op haar glasie, “Ek wil ń heildronk instel op ń besonderse groep vroue, daar is werklik goue drade geweef deur ons saamwees. Wat ń voorreg om deel te wees van so ń groep.” Almal stem volmondig saam. Sauté tjieng tjieng!!!! Almal is ń oomblik stil, jy kan sien hoe waardering vir mekaar op hul gesigte geskryf staan. Die dames begin so een-een verdaag kamer toe.

Die oggend breek aan, wat ń pragtige dag. Nadat almal ontbyt ge eet het is ons reg vir die dag. Almal is gehoed, gesonbril en goed gesmeer met sonbeskerming. Gelukkig is ons kaartjies reeds vooraf gekoop en kon ons net inklim toe ons bus stop om 10.00.

Van die toeriste neem nog eers foto’s van die bus, maar ons is te haastig. Almal opgewonde oor ons eerste bestemming. Ons busbestuurder verduidelik aan almal hoe die reëls wek. Almal skater toe hy sê, “Remember drunk people will be thrown of the bus”.

Van die dames het hier eers heerlike koffie gedrink, terwyl ander sommer dadelik die wynproe ding begin doen het. Laasgenoemde was byna laat vir die volgende bus. Daar is genael vir ń vale en baie gelag. Op die bus is daar sommer spontaan gesing, lawwe liedjies soos – The wheels of the bus go round and round….. Nodeloos om te sê Toortsie was die voorsanger en Aalsie nie ver agter nie.

Pret, pret, pret, dis die kenmerk van ons kuier. Ons is afgelaai by die depot, hiervandaan ry ons met die regte tram. Ons klouter vinnig na bo en neem die boonste vlak oor. Met die inklim kry elk ń klein plastiek wynglasie. Met die vertrek kom die toergids om en gooi vir elkeen ń klein wyntjie in. Daar word luidkeels ge “cheers”. Volgende stop is Rickety Ridge, waar hul ons inwag met ń trekker en wa met sitplekke om op te ry na die huis. Daar is ń heerlike stoep onder boom-koelte.

Hier is daar van die dames wat ń knibbel dingetjie bestel, ander doen ń wynproe en daar is die dapperes wat hul eie bottel wyn meng. Daar word gelag en gekuier vir ń vale. Met die oppik slag, struikel Virgo C by die laaste trappie, Una gryp haar arrm en veroorsaak ń domino effek. Ons val behoorlik al struikelend teen die trekker aan, in uitroepe en ń gelag. Terug by die tramspoor wag ons tram reeds.

Ons behoefte aan eet het nou groter geraak, want die wyn, jy sien, die wyn! Ons bestel sommer ń paar pizzas en deel, want uit vorige ondervinding weet ek om nou ń bord kos te eet is fataal. Dan is jou lus vir die dag sommer weg. Van hier af stap ons sommer na die depot vir ons volgende bus.

Dieu Donne, volgens my die mooiste van al die kelders op die roete. Die uitsig is fantasties, oor die hele Franschoek vallei. Ons word begroet met n welkom wyn. Die heerlikste yskoue wit wyn. Hier haak ons vas. Sommige sit sommer op die gras, terwyl ander rond stap en ander wyn drink. Proe is nou verlede tyd, ons bestel ń bottel of ses. Hier kuier ons tot ons moet skarrel vir die laaste bus terug. Ons kom agter, net voor vertrek dat Kameel, Tannie Frannie en Jackie soek is. Ons paai die busbestuurder, die ander soek gou. Ons kry hulle drie droomverlore op ń stil hoekie, starend oor die vallei, nie ń benul van tyd nie. Gelukkig is almal op die bus terug depot toe. Daar word weer heerlik gesing en gelag.

Die Franschoek wyn tram sal nooit weer dieselfde wees nie. Hulle sal nog vir lank praat oor die dag van die “Goue vroue”!

Ons almal val uitgeput in ons beddens neer, moeg van die son, die pret en natuurlik, die wyn.

Die volgende oggend net na ontbyt vat die dames pad, hulle wil die hoofstraat in Francshoek ondersoek en by al die winkeltjies inloer. Daar is die oulikste snuistery winkeltjies. Neem aan daar sal ń paar pakkies opgelaai moet word.

Vanmiddag vertrek ons na die volgende goue vrou. Natuurlik sal daar kuier kuier gery word en menige keer gestop word.

Ek gee die aflos stokkie oor aan Aalsie

Gevaar 2

Goue Vroue Trouetoer #7. Gevaar 2

That’s Amore! Europa hier kom ons! Die Goue Vroue is op pad om te gaan troue hou in Italië – Lorenzo en Camilla se troue!

Volg gerus ons storie:

https://fresh.inlinkz.com/party/7e01efcc06e4463da97c16ec33eb9429

Ons staar groot oog na mekaar, ons besef hierdie keer is ons in ń groot penarie. Ons is in 1803, afgesien van die onmiddelike gevaar, sit ons met die probleem, hoe kry ons hulp. Selfone gaan nie werk nie, die tegnologie is nog nie ontwikkel nie. Dink Trommeltjie, dink!

Hierdie klomp soldate is baie antagonisties teenoor ons, eerstens dink hulle ons is smokkelaars, tweedens is ons vroue in vreemde klere. Ek besef ons langbroeke is vir hulle volksvreemd, ons tekkies ook, veral die mooi bont geverfdes. Derdens ons selfone is baie vreemd, hulle moet dink dis radio’s, oftewel walkie talkies. Boonop het ons hul vyand probeer help, ons kan nie hul taal praat nie. Die laggende los skrum vroue was nou nie juis gerusstellend nie, inteendeel dit was ń gesag ondermynende daad.

“Una, wat kan jy nog onthou van daardie tyd? Waar het hul die smokkelaars heen geneem, na tronke? Dink vriendin, daar moet iets wees wat ons kan help.” vra Trommeltjie bekommerd.

“Ek kan nie onthou van tronke nie, daar was egter baie loopgrawe, skuilplekke en versteekte vestings. Miskien is dit waarheen hulle gevangenis neem. Natuurlik is die optrede gewoonlik teregstelling”sê Una peinsend, skielik skrik sy toe sy besef wat sy gesê het. “Nee, net nie dit nie!” Sonéll begin dadelik onderlangs snik, San is nog so deur fie weer, sy kyk alles met een groot vraagteken op haar gesig aan, so asof sy nog glad nie by is nie.

Die soldate skree op ons en beduie ons moet hulle volg, ons stap soos skape wat ter slagting gelei word. As ons net kon kommunikeer, maar Italiaans is vir ons net ń klomp klankgrepe aaneen geryg, al wat ons verstaan is die emosies agter die woorde en ons hoor net woede. Ons is doodstil, want ons dink en dink. Die reën het die aarde deurnat en die voetpaadjies in stroompies water verander met die gevolg is koue, nat voete. Na Christa na haar voete wys en ril, gryp een van die soldate haar, ruk haar skoene van haar voete af, daarna volg ons een na die ander. Ons moet nou kaalvoet in hierdie ysige water paadjies wat besaai lê met klippe loop. As iemand ouch of eina roep kry sy ń harde stamp op die rug. So ploeter ons voort.

ń Plan neem vorm aan in my kop, ek skuifel so dat ek baie naby ekmyself loop, fluisterend naby haar oor vra ek, “Het jy nog jou telefoontjie?” Sy knik. ” Dink jy as jy kan ontsnap sal jy kan terug kom tot by die grot?” Sy kyk my vrrbysterd aan, “Ek sal nooit kan weg kom nie”. ” Ons moet probeer. As jy by die gfot kan kom, moet jy probeer uitvind wzt het gemaak dat ons deur tyd gereis het. As jy kan terugkom in die hede, kan jy Camille bel en sy kan hulp stuur. Ons kan probeer om die soldate se aandag af te trek, sodat jy kan weg kom.” Verduidelik Trommeltjie. “Ons sal stukkies lap ongesiens laat val dan kan julle dit volv as julle terug kom”. “Soos in Hansie en Grietjie se storie” sê Toortsie.

Toortsie het aandagtig geluister na die verduideliking, sy knik haar kop heftig op en af. “Dit kan werk. Sal jy kan terug grot toe loop Ekmyself?” Vra sy. Ekmyself knik haar kop. “Toortsie ons moet weg van haar af beweeg sodat ons die soldate se aandag kan aftrek” Ekmyself fluister benoud, “Ek wil nie alleen gaan nie, stuur iemand saam”, fluister Ekmyself benoud. Ons kyk op en af teen die ry en wonder wie kan ons saam met haar stuur? Natuurlik, Woordnoot. Al fluisterend word die plan oorgedra van een vrou na die ander. Hierdie gaan fyn beplanning verg, dit moet net werk.

Positief wat nou redelik voor loop, maak of sy val en rol teen die soldaat vas, waarop nog ń paar vroue kastig struikel en al rollend teen Positief beland. Dit is ń geskree van ń ander aard. Ons ander storm nader om kastig te help. Pandemonium breek uit. Die soldate probeer harder as die vroue skree. Inttussen het Woordnoot en ekmyself soos ware gorilla vegters tussen die bosse in verdwyn waar hulle met ń draai terug sluip op ons voetspore.

Nadat orde herstel is, stamp die soldate ons weer vorentoe, strompelend gaan ons voort. Stil dankbaar dat die twee weg gekom het en met nuwe hoop in ons harte. Hoe lank ons so aangesukkel het in die donker weet ek nie, ons is almal lekker moeg.

Die soldate kom skielik tot stilstand en beduie ons moet hier afklim met ń leertjie, ons bevind ons nou in een van hulle loopgrawe. Gelukkig help dit dat ons uit die wind is. (die noorde wind word ook die Breva genoem en waai hier teen die berge) . Ons lyk soos ń klomp natgereënde hoenders.

Voor ons gaap daar skielik ń ingang, uitgekap in die klip en grond, dit lyk soos ñ mensgemaakte grot opening. Ons word summier hier ingestamp. Al struikelend kom ons orent en vergaap ons behoorlik. Ons staan in ń bunker, met ń tafel in die een hoek waarby ń man sit. Hy moet nou seker die bevelvoerder wees, hy sit daar met ń verbaasde gesig. Sy mond vorm woorde maar geen klank kom uit nie. Ek dink nie hy het al ooit so ń spektakel aanskou nie. Noudat ons in die lig is en na mekaar kyk, wil ons eintlik lag, as ons net nie so bang was nie, want so bedremmelde klompie het ons lanklaas gesien. Ons is betakel van die modder, ons klere kleef aan ons lywe, hare hang in slierte en dan is ons nog kaalvoet.

Skielik blaf hy bevele uit, die soldate spring behoorlik. Hulle kom aangehardloop met komberse. Ons dink, hy kry ons jammer, voel sommer beter, maar helaas dit is glad nie die geval nie. Hy wou ons net bedek, want sowat skamele klere aan ń vrou kon hy nie aanskou nie. Hy gluur ons nou woedend aan. Kameel vra benoud, “english?”

Vroue kleredrag in Italië in 1803

Virgo C tree paraat na vore ” no smugglers”, Una sê vinnig ” no spalloni”, onthou sy uit haar geskiedenisboek. Met die gooi die soldate al Frannie se broodjie diamate op die tafel en al ons selfone. Waarop hy Virgo C ń taai klap gee, sy steier agter uit. Die bevelvoerder neem die selfone een na die ander en bekyk hulle behoorlik, toe hy een van die selfone druk gaan hy aan en daar is ń foto op. Hy skrik en gooi die arme foon doer eenkant.

Hy blaf bevele en ons word weer verskuif na ń ander vertrek. Hier bondel ons in een hoek en hou intense beraad. Ons moet ń plan maak. As ons net met hulle kon praat en verduidelik. Die getuienis teen ons is verdoemend. Ons klomp moes aan die slaap geraak het van uitputting, ons word uit ons slaap geruk deur ń vreeslike lawaai. Die deur gaan oop en ń klomp klere word ingegooi, dis hemde en broeke. Hy beduie ons moet aantrek en verdwyn weer. Ons skarrel orent en trek die te groot klere aan. Wel as hjlle vir ons ander klere gee, gaan hulle ons seker nie teregstel nie, dink ons.

Hulle kom haal ons weer en in ń ry loop ons weer na ń ander kamer toe, daar word ons gemaak sit op stoele, ń soldaat begin by die punt en een vir een word ons hare afgeskeer. Die trane van vernedering en verslaendheid biggel oor menige wange, Aalsie val flou. Hulle knip ook al ons mooi gemanikuurde naels stomp af. Al ons juweliersware en ringe word af geneem. Ons probeer keer vir ons trou en verloofringe, maar dit baat niks. Or probeer keer dat hy haar ring neem, hy tel sy mes op, terwyl hy haar vinger vashou, sy begin opgooi. San haal vinnig haar ring af en gee dit voordat hy dalk regtig haar vinger afkap. Virgo C hou Ora se kop vas.

Ons hoop word al minder om ooit hier uit te kom. Die troue voel nou soos ń droom, baie ver van hier. Woordnoot en Ekmyself ek hoop julle kan ons help.

My dag van die tande

Vandag het ek my eerste ondervinding van die oumens/armmens/ geen medies fonds ding gehad. Ek is na Tygerberg hospitaal se tandheelkunde departement. Ek moes net, want ek loop met pyn en kon glad nie een kant kou nie.

Vyfuur op hierdie koue wintersdag vertrek ons by die huis. Julle Tygerberg is een enorme hospitaal, net om agter te kom waar moet jy heen gaan, is alreeds ń misie. Ons is hier om en daar gang af, trappies op en trappies af. Uiteindelik op die regte plek val ek in die ry. Dis stiknag donker daardie tyd van die oggend. Ek is seker so twaalfde in die ry. Ons wag. Ek totaal uit my vaar water en baie onseker. Wonder die hele tyd of ek nou regtig op die regte plek is. Ek stuur manlief huis toe, nodeloos dat hy saam wag.

Ses uur gaan die deure oop, nou tou ons so merkie vir merkie vorentoe. Vul jou besonderhede in ñ boek, dis stap 1.

Kry ń vorm om in te vul. Daar is rye stoele, nou sit jy in die ry, dis stap 2.

Dis ń groot saal wwarin ons is. Daar sit op elke tweede stoel ń persoon, maar die ry stoele agter jou se rugleuning is teen jou stoel. So die koppe is baie naby aan mekaar. So sit sit skuif die ry aan.

Stap 3 is jy word geroep na ń tandarts wat dan ń “screening” (vertaal dalk bestekopname) doen, sy vra vrae en bekyk jou tande. Sy doen dan n voorskrif vir behanddling. Bespreek dit met jou en dan plaas jy jou leêr in blou kassie, dis stap 4.

Nou gaan sit jy weer op die stoele en wag. Jy kan op die stadium enige plek sit so terug op die stoele probeer ek bietjie eenkant sit, maar soos dit wil, kom sit ń mamma met ń so plus minus tweejarige oorkant my. Oulike klein klong, vriendelik, maar hy eindig met tye hier styf langs my op en kleintjies dra nie maskers nie en hulle kan covid oordra. Ek bidde en bidde maar, stap 5.

Iemand kom met ń hopie leêrs en roep name, as jou leêr daar is loop julle klompie nou in ń ry agter haar aan na, in my geval, X strale dis stap 6.

Weereens sit julle in ń ry op knit-one-slip-one stoele en wag tot jy geroep word. Hierdie deel het my Covid angs bietjie in ge skop, want jy moet met jou tande aan so ń pen- ding byt, daar is ń los plastiek dingetjie oor, maar my kop jaag met gedagtes van, het die persoon wat hom oorgesit het handskoene aan gehad, is hy 100% bedek en en en, stoomrol die dinge deur my kop. Ek byt maar, wat kan ek doen en X strale word geneem, hierdie is stap 7.

Stap 8 Nou weer terug na die begin saal, sit en wag. Darem kry ek my sit op ń ry stoele bietjie eenkant. Nou wag ek. Julle moet onthou hierdie is volksvreemd vir my, so ek is heeltyd onseker oor waarheen en wat volgende.

Weereens kom iemand met ń pakkie leêrs en roep name. Nou kyk Raath is altyd moeilik op die tong. Nou hier in ń ander etniese tong, herken ek my van skaars. Nou is ek nog bang ek mis dit as hulle my roep. Soos die keer in Jakarta toe ek amper my vlug gemis het omdat ek nie my van en naam kon herken nie. Ek en die ou waardinnetjie moes ooplê na ń ander trrminaal waar die vliegtuig vir my gewag het. Van daardie dag af vrees ek dat ek die roep gaan mis. Deur die genade herken ek my naam, nou tou ons weer soos skape deur hospitaal gange. Stap 9.

Nou is ons in een enorme saal gevul met hokkies, elke hokkie met ń tandarts stoel en ń tandheelkunde student. Nou is ons midde in stap 10. My dametjie is ń 4de jaar student by die Universiteit van Kaapstad. Sy vra weer ń trop vrae en ondersoek en bekyk van my kakebeen tot my kliere en my tande. Sy maak nou weer haar diagnose nadat sy ook na die X strale gekyk het. Nou moet ons wag vir haar dosent/dokter/ tandarts. Hy luister na haar, kyk weer na my tande en bespreek weer met my wat hulle gaan doen. Nou kom ons by die doen en dit is, hulle moet twee agterste kiestande trek. Nou kom die deel waar jy so bietjie voel soos ń goudvis in ń bak. Hier is vir die studente ń leer proses en jy is die “proefkonyn”. Op die ou end is daar saam met die dosent 4 studente in die klein hokkie en almal wil in jou mond kyk. Ek moet sê dit was ń pynlike proses, soos dit maar is met tande trek. Liewe ouers ek het gevoel ek word uit die stoel opgewen met ń tang om my tand, die dosent was bietjie rof, die studente minder. Ek het toe ook ń abses aan die een tand gehad, geen wonder dit was so pynlik nie. Ek was baie bly toe die proses agter die rug is.

Nou sit ek maar met my watersakkie teen my wang, met panado’s in my lyf en voel so bietjie jammer vir myself. Op terug refleksie – Ek is dankbaar vir fasiliteite waar jy gehelp kan word en ook darem jou klein beskeie aandeel het in ń student se opleiding.

My SA kleindogters

https://fresh.inlinkz.com/party/2808199db9894254b848ffd032d39e8c

Dit is vir my ń grrot voorreg om my twee kleindogters naby my te he. Dit is vir my fantasties om hul karakters te sien ontwikkel. Hulle verskil soos dag by nag.

Lisa die oudste is my arty kleinkind, as sy kuier sal sy kort voor lank vra of ons as kan arts en crafts doen. Ons soek na oulike idees op die internet, so ons kyk ook graag sulke programme. Ons het heerlik pret met al ons skeppings.

Dis ons kuiertyd, lagtyd en mekaar geniet. Dis vir my kosbaar om hulle idees te sien. Ek probeer soveel moontlik om hulle, hulle eie ideeste laat toe pas. Hulle het nou al permanente verf klere by ouma. My man sê mos ons garage is my gunsteling plek in die huis. Ek en die tweetjies is gereeld doenig met een of ander projekkie.

Emma is ons kosmaak kind, sodra jy iets begin voorberei in die kombuis, hardloop sy om haar bankie te gaan haal met die woorde, “ek help, ek help”. Sy maak ook sommer gou ń roer eier self en dra graag vir ons koffie aan. By hulle huis maak sy graag koffie, hier is dit nie so maklik nie, ons drink nie kits koffie nie. As dit reën moet ons pannekoek bak, sy is dan my assistent en help van aanmaak tot kaneelsuiker strooi. Natuurlik kan sy nie wag vir floppies nie, sy eet hulle dadelik op.

Sy bly hierdie jaar middae by ons en ek en oupa geniet haar, sy is baie skerp en oplettend. Eergister sit ons om die buite tafel, ek en oupa met koffie en Emma met pienk koffie (aarbeimelk), weet nie waar ons gesprek begin het nie, maar ons eindig op met dinasaurusse. Goue vroue, julle sal weet dat ek mos nou eerstehandse kennis het, na ons jumanji ervaring. Ek wys vir Emma die foto van ons gunsteling vervoermiddel, die brachusaurus. Sy het een kyk gegee en gesê sy naam is “girafousaurus” of “kameelperdosaurus”.

Sy wou haarself slap lag daaroor. Sy het gedink die feit dat ñ stegosaurus so ń klein brein het sal hy more skrik as iemand hom vandag skrik maak.

Verlede week gaan haal ons haar een middag by die skool, terwyl sy nog aan kom na my toe, roep sy “pannekoek”. Oupa sê ” nee man Emma dit reën nie”. Waarop sy antwoord, ” oupa dit drizzle en nou nou gaan dit katte en honde reën.” Dadelik dink ek aan die ou gesegde, dit reën ou meide met knopkiries, voor ek my kom kry sê ek,” Ek ken ook een”, besef dadelik foutjie, ek kan mos nie vir haar daardie een sê nie. Gelukkig werk my dinkers toe vinnig en sê ek ” dit reën ou dames met knop kieries”. Later toe sy dit vir mamma herhaal, sien ek ń vraagteken op haar gesig. Ek fluister vinnig die ou een in haar oor, waarop sy uitbars van die lag. Nou is dit ons nuwe sê ding, altyd met ń glimlag.

Vir oupa sê sy, nadat hy gesê het, hy het vergeet om iets te koop “Ai, oupa skryf dit op die lysie” Ek noem hom Fiela, so nodeloos het sy hom begin roep “oupa Fiela”. Daar is menige sê goed wat ons heerlik laat lag, sy vrolik ons middae op met haar pittighede.

Kosbaarder as korale, hierdie klein mensies.

Ruimte droom

Ons is ‘n groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ‘n dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.
Hierdie hoofstuk sluit by ‘n menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.
Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.
As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

Die Goue Vroue gaan die Ruimte ontgin! Maar nie net die Goue Vroue nie, enige een wat graag deel wil wees van hierdie ervaring, mag saamskryf! Laat weet net vir een van ons en ons sal jou graag verwelkom. Nuwe mense bring altyd nuwe idees, nuwe entoesiasme, nuwe gees. Ons skryf in geen spesifieke volgorde nie, maar soos wat elkeen van ons aandui dat sy graag volgende wil skryf. Vier dae word toegelaat voor ‘n volgende persoon haar storie plaas sodat almal genoeg tyd het om dit te kan lees. Dit sal goed wees as ons stories by mekaar kan aansluit. Komaan dames, kom ons kyk wat die ruimte ons bied. The sky is NOT the limit! Veral nie vir die Goue Vroue nie!Volg die storie deur op HIERDIE SKAKEL te kliek.

Ek is so opgewonde, moet dadelik die regte mense kontak by NASA, ons kort ń vaartuig, ruimte tuig, ruimte skip, wat jy dit ook al wil noem. Soos dit gaan met die Goue vroue, hul drome is verder as die sterre, enige iets is moontlik. Hierdie gaan ń epiese ervaring wees, ons is oppad na ń nuwe planeet

Bon voyage dames, kom klim in. Het elkeen sy ruimtepakkie aan, sit op julle helmets en konnekteer julle pypies. Neem sitplekke in en gordel vas. Is almal hier? Ons hoor ń vreeslikste gille en hier kom Aalsie en Seegogga aan gestorm, hulle het oponthoud gehad en ampertjies die rit gemis, hulle sak neer op hul sitplekke, skoon uitasem. Almal aan boord, sluit die luike. Hier begin die aftelling 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 and lift off, kom die stem oor die radio. Ons word teen die sitplekke vas gedruk as gevolg van die opstygspoed. Toortsie is skoon stil, sit met pieringoë na buite en staar. Sy gee so ń hyg en kry dit uit gestotter “E-e-e-k-k s-s-i-e-n d-d-d-ie aarde!!” Ons is sprakeloos, dis een ding om die aarde op ń ruimte program te sien en totaal anders om dit werklik te sien. “Dit is groots” fluister Christa.

Met die aan gaan van die groen lig kan ons ontkoppel, nou het almal hul asems terug en word daar allerhande toertjies uitgehaal in die lug, sonder swaartekrag is ons in staat om soos wafferse gimnaste rond te tol. Ons skaterlag toe Una en Woordnoot in mekasr vas tuimel en op die grond land. “Hierdie is vet pret, nooit gedink dit sal soveel pret wees in die ruimte nie” kom dit droog van San. “Hi, kyk julle ek kan ń handstand doen, en sommer bo op die stoelleuning, ek is ń veertjie” gil lag Seegogga.Na ń tyd raak dit kalmer en staan ons voor die groot venster in die tuig se beheerkamer. Dit raak stil, hier word nou diep gedink en waar geneem. ” Julle dis epies”, fluister Ekmyself. ” Ek voel so klein teenoor die grootsheid van die skepping en my Skepper”

Skielik gaan daar ń alarm af, liggies flits. Skoon benoud staar ons na mekaar, alle lawwighede vergete. “Julle een van die koppelings buite die tuig het los gegaan, ons sal dit moet herstel, anders gazn ons baie vzn ons water verloor. Hierdie vra vir ń ruimtewandeling, wie is ons meganiese vrou? Miskien Positief, sy moet mos daar op die plaas allerlei dinge kan heelmaak.” sê Trommeltjies. “Ek sal saam met haar gaan, dis die reël, nooit alleen nie.” Ons kry ons gereedskap reg, klim in ons buite ruimtepakke. Ons mae is vol vlinders, hierdie is nou ń groot storie. Sonelle en Woordnoot sal die beheerkamer beman. Aalsie en Appeltjie sal ons help by die luike. Die kalf is in die put en ons moet gaan red wat daar te redde is. Met baie groot versigtigheid klim ons teen die tuig se buitekant op, Woordnoot en Sonelle lei ons met hulle stem bevele na die regte plek. Positief sien sommer gou die fout raak en met ons dubbel vroue krag vervang ons die klep. Trommeltjies gee ń benoude gil toe Positief se voet gly en sy vir ń oomblik net aan haar lewenslyn hang, swewend in die ruimte. Gelukkig kan sy haarself weer nader trek na die tuig toe. Genoeg is genoeg besluit ons en skarrel so vinnig ons kan terug na veiligheid.

Die nagte in die ruimte is ń onvergeetlike gesig, ons klink ń ou sappie ( In die afwesigheid van ń rooietjie) en eet ons onsmaaklike kos voor die groot venster en tuur na die sterreprag. Virgo C sug diep, ” hoe verlang ek nie nou na “die nefies” en ń ou skaaptjoppie van die Karoo nie”. Una gooi haar met ń boek op die been,” sal jy stilbly sus, jy maak slapende honde wakker, net nou kwyl ons almal”, almal bars uit van die lag.

Alle grappies op ń stokkie sê Christa, ” Julle weet more is die groot dag waarin ons op planeet Zepherin moet land en gaan verkenning doen. Is julle reg om die onbekende in te gaan?” Ekmyself en San het julle ons tuig nagegaan en gesorg dat die batterye gelaai is?” Seegogga, jy, Toortsie, Una, Aalsie en Trommeljies is in d ie voorste tuig. Sonelle en Woordnoot julle is ons kenners by die beheerkamer. Appeltjie, Ekmyself, Kameel en Virgo C is in die tweede tuig” deel Christa bevele uit. “Ons ander bly in die tuig saam met Woordnoot en Sonelle.”

Die nag word daar min geslaap, ons is versigtig optimisties maar ook bietjie bang. Sê nou daar is Aliens, of drakerige goed of mensvretende plante. Ons kyk uit die volgende dag om een yskoue verysde planeet te sien nader kom. Dit lyk koud en leeg en onheispellend. Vir ń oomblik is die goue vroue stil. Ons het geland. Dan word daar in aller yl gereed gemaak vir die groot verkenning.

Una sal jy verder vertel asseblief.

Die vallei

Die Goue Vroue is op ‘n avontuur in Afrika. Elkeen is die outeur van haar eie storie. Maar die Jumanji bord gooi ons rond. Lees al die avonture hier:  https://fresh.inlinkz.com/party/222c461d2afc4999aca03fa567cd84ea

Elkeen kry haar beurt om die dobbelsteen te gooi wat hulle in ‘n nuwe ondervinding bring. Voor almal nie die dobbelsteen gegooi het en hulle die eindpunt bereik en JUMANJI! skree nie, kan hulle nie teruggaan Rebusfontein toe nie. Intussen storm elkeen van die diere waarmee hulle te doen kry, met ‘n verwoestende spoed Rebusfontein toe en skep daar chaos.

Jumanji, ‘n spel vir die wat soek om te vind, ‘n manier om hulle wêreld te verlaat. Jy rol die steen om jou teken te skuif. Dubbels kry nog ‘n beurt. Die eerste speler om die einde te bereik wen. Op die ander kant: Avontuurlustiges pasop. Moenie begin tensy jy beplan om klaar te maak. Die opwindende gevolge van die speletjie sal eers verdwyn wanneer ‘n speler Jumanji bereik en die naam uitroep

Toortsie gooi die bord en dobbelstene sommer so in die hardloop na my kant toe, ek moet duik om dit te vang. Ek besef dat as die dobbelstene weg raak, ons vir ewig in Jumanji sal wees. Gelukkig vang ek een en Seegogga die ander een. Ons nael vir die groot boom en swerm teen die boom uit soos klomp miere. Ons is almal is so dankbaar dat ons kon weg kom van die vegtende bulle. Ek hoor net Una hier reg bo my kop kerm ” Ek het ń vreeslike groot pie pie, ek kan nie hou nie.” Virgo skree “pie pie maar ousus” Ek skree ” Nee Una, jy kan nie, ek sit reg onder jou, wil nie ń pie pie stort hê nie, knyp asseblief.” Ek neem die bord en gooi die dobbelstene op die bord, dit is ń 6 en nog ń 6. Skielik is daar ń oorverdowende gerammel, dis kompleet of die aarde oop skeur, dis een groot stof wolk.

Met die stof wat gaan lê , sien ons, ons bevind as in diep kloof, kranse troon weerskante van ons hemelhoog. In die kloof is daar baie digte bosse. Skielik gee Aalsie ń bloedstollende gil. Ons ander val amper uit die boom, ons klou aan die takke vas en loer grootoog na haar kant toe, toe rek almal se oë. Sentimeters van haar gesig af is hierdie groot gedierte se gesig, dit lyk kompleet pre histories. “Dis ń dinosaurus” fluister Positief benoud.

“Dit is ń planteter Aalsie, hy sal jou gelukkig nie eet nie”, skree Trommeltjie,” ek kan nog onthou uit my seun se fassinering met dinosaurisse. Ons is voorwaar, lyk dit my in ń dinosaurus vallei vas gevang. Ons sal net moet oppas vir die vleisetendes. Veral die T Rex en die Valosirapturs, hulle is woes gevaarlik. Weet nie of julle Jurasic park gekyk het nie?”

Skielik gil Toortsie, “Ons moet uit die boom hier is massiewe spinnekoppe, my hart sal gaan staan.” “Wie is die hoogste in die boom, kyk of julle nog enige beweging sien” gil Una. “Ek is heel bo,” sê Christa. ” Ek sien ń groot dinosauris, hy lyk woes gevasrlik, maar hy beweeg weg van ons.”

San skree skielik, ” julle hier is ñ klomp goete, soos oerdiere wat hier onder beweeg. Ons kan nie grond toe nie.” “Al genade is ons moet op die brachisaurus se rug, dis nou ons massiewe planteter by Aalsie”, sê Trommeltjies. “Nou gaan ek regtig piepie” skree Una. “Neeeeee” skree Trommelgjies en spring vir die branchisaurus se rug. “Kom julle”, Toortdie spring volgende, weg van die spinnekoppe. Nou volg die goues een na die ander. Gelukkig is haar rug groot.

Die ou T Rex skree sy onheilspellende gil daar in die verte, rilling na rilling gaan teen ons ruggrate af. As hy ons nou moet sien is ons in ons tjops. Gelukkig draai ons vriendin onder ons na die ander rigrting. Ons klou soos nete aan haar.

Onder ons is die valosurapters aan die op springteen haar, ons vriendin raak baie benoud en tel spoed op, tot ons vreugde. “Hoe gaan ons uit die penarie kom” vra Seegogga. “Ek het hier ń perkament in my hand, met ń kaart op. Op die kaart se einde is ń prentjie van ons praatstok. Ons moet by die plek probeer uit kom, hier is n waterval op die kaart. Sien een van julle ń waterval iewers?” VraTrommeltjies

“Gelukkig kan ons nie links of regs nie, net reguit vorentoe” sê Virgo C. “Ek wil nou nie snaaks wees nie, maar hoe gaan ons van hierdie gedierte af kom?” vra Appeltjie. Haar woorde was nie koud nie of Frannie gil, ” Ek gly af, help!” Positief gryp dadelik Frannie se hande en Woordnoot gryp Positief vas, vir ń oomblik wapper Frannie se bene soos ń vlag in die lug, maar die goues kan saamwerk en hys Frannie op, ons almal slaak ń sug van verligting.

“Om nou terug te keer na Appeltjie se vraag, voor die amper tragedie, hoe gaan ons hier af kom?” vra Christa baie saaklik. Nou word daar ń groot dink skrum gehou, voorstelle word geopper, maar niks is haalbaar nie. Ons sit hier baie baie hoog.

Gelukkig het die ander gediertes pad gevat, anders sou ons nie wou af nie. So asof ons taksi ons gehoor het, gaan staan sy dood stil. Nou sal ons defnitief moet af as ons die waterval wil vind. “Kom ons gly teen haar stert af” sê Positief. “Kyk die groot boom het sulke bobbejaantoue wat hang, as sy nou bietjie nader kom kan ons spring en die toue gryp” waag Woordnoot dit. “Ek sit net hier, ek gly nie en ek spring nie” sê Toortsie. “Ek dink Positief se voorstel klink na die veiligste opsie.” sê Frannie en met die voeg sy die daad by die woord en gly teen die stert af, ons ander volg een vir een, Trommeltjies vat vir Toortsie om die lyf en saam saam gly hulle af, Toortsie was nou nie die gewilligste enetjie nie, sy hou haar oë bot toe en prewel ń gebedjie.

Nou moet ons dapper stapper vorentoe, eintlik sluipende. Ons weet nie wat alles in die bosse skuil nie. Gelukkig kan ons die waterval hoor en sluip op die geluid af. Ons hoor skielik ń dawerende voetval na agter, toe lê ons oop vorentoe. Ons hardloop asof in ń naelloop, sommige heelwat vinniger as ander. Hier gaan ń boom ons nou nie juis kan red nie, die waterval is ons enigste redding. Die vraag is, gaan ons dit maak?

Ek weet nie wie na my moet gooi nie, maar jy sal moet baie vinnig gooi, ek dink dis die T Rex agter ons, Woordnoot sien jy kans?

Diere pandemonium

Hierdie vorm deel van ‘n storie wat deur ‘n groep vroue, die Goue Vroue, geskryf word. Lees al die avonture hier: https://fresh.inlinkz.com/party/222c461d2afc4999aca03fa567cd84ea

Op Rebusfontein is dit totale chaos, die Rebus-diere sit vasgevang in Frannie se toring, hulle is te bang om uit te gaan. Nou neem kos en water kritieke laagtepunte aan en hulle besef hulle sal moet plan maak met die wilde diere anders gaan daar niks oor wees van die mooie Rebusfontein nie en hulle almal sterf van honger en dors. Die pragtige watergat is nou net een groot modder papperasie. Die water baie min. Dadelik belê hulle ń noodvergadering.

Daar word woes kop gekrap en voorstelle voor gelê, planne word beraam. Uiteindelik word besluit Faye sal uit moet vlieg tot by Blommetjie, (sy is gelukkig so klein dat sy ongesiens daar kan kom). Blommetjie en seekoeitjie moet dan op een of die ander manier die wilde diere uitlei uit die dorpie uit na die waterval. Daar sal genoeg water wees, nog skuilplek in die grot en genoeg gras en plante om te eet. Hulle kan dan daar bly tot die goue vroue terugkeer.

Die diere loer angstig by die vensters uit om te sien of hulle plan gaan werk. Gelukkig kan diere met mekaar kommunikeer en sal seekoei ten minste die wilde seekoeie kan oortuig om haar te volg. Faye sal by Blommetjie bly en vir haar die pad wys na die waterval, nie een van die twee was al by die waterval nie, aangesien dit uit ń verhaal kom voor hulle tyd. Danie en Karolus ken egter die pad en het mooi vir Faye die koòrdinate gegee.

Hulle sien hoe Blommetjie begin aanstap in die regte rigting en slaak ń sug van verligting, toe hulle sien die seekoeie volg, daarna die olifante en die blouwildebeeste. Dit lyk kompleet soos die Israeliete se trek uit Egipte.

Met die laaste stoffie in die verte begin al die diere na buite beweeg met groot verligting, arme Frannie se toring sal moet gefumigeer en geskrop word na die diere se verblyf daar. Hulle staan egter verslae toe hulle die vertrapte grasperke, die papery dam aanskou. Hulle sal moet hulp kry om hierdie chaos te herstel voor die goue vroue terugkeer. Hulle gees is gewillig maar hulle vlees is onvoldoende vir die taak. Een van die honde word gestuur om vir Boeta te gaan soek, hy sal moet kom help.

By die waterval het al die wilde diere hulle tuis gemaak en word daar vreedsaam gewei en geswem. Die seekoeie geniet die waterpoel onder baie meer as die dorpsdammetjie. Dit begin al meer na huis voel.

Blommetjie het stilletjies terug gesluip meent toe, sy het egter seker gemaak geen wilde dier volg haar nie. Daar was ń blye weersiens tussen haar en die Rebus-diere. Hulle het beluit dat hulle ń brandwag sal moet aanstel om te waarsku as daar nog ongewensde besoekers opdaag. Gelukkig weet hulle nou uit watter rigting die verrassings kom.

Daar is weer vrede op Rebusfontein.

My stuiwer

Die Goue Vroue is ‘n handjievol Suid-Afrikaanse vroue – oud en jonk – wat lief is vir skryf.  Ons is geanker in die werklikheid, maar spoor mekaar met bloguitdagings aan om te fantaseer.  “The Talking Stick” dien in hierdie geval as inspirasie tot wonderbaarlike stories…elke Goue Vrou kry haar beurt.  Hierdie rondte pak ons in alfabetiese volgorde aan.

Dit werk so: as jy die praatstok vashou is dit jóú beurt! Jy praat en die ander moet luister sonder om jou in die rede te val. As jy klaar is met jou storie, gee jy die praatstok vir die volgende persoon aan. (Hierdie konsep is deur Stephen en Franklin Covey in hulle kursusse tot meer effektiwiteit benut om empatieke luister te bevorder).

Volg hierdie skakel as jy ons Goue Vroue se stories in volgorde wil lees:
https://fresh.inlinkz.com/party/fe16b378ba494670a41c59177986b35

Nou is dit my beurt, na die praatstok ń skielike ompad moes maak na Toortsie en Woordnoot. Sien as die swarthond op my toesak gryp hy al my woorde uit my mond, my energie uit my lyk en trek my brein toe met ń miskombers. Sulke tye is die beste wat ek kan doen, is oorleef.

Dankie Woordnoot dat jy hom nou aangegee het. Hier sit ek nou met die praatstok in my hand en wonder watter storie sal ek oor wil praat, daar is so baie in hierdie tye wat met ons gebeur en wat ons beleef. Na Woordnoot se skrywe en nadat ek gister na Gretha Wiid geluister het, onderstreep dit vir my een woord GENADE.

Die Woord sê vir ons dat God se genade elke dag nuut is. Dink bietjie mooi daaroor, nie opgewarmde genade, tweedehandse genade, gerestoureerde genade of ekses genade nie. Elke liewe oggend spik splinternuwe genade. Die begrip daarvan boul my uit, die Here het ons so vreeslik lief dat ondanks wat ek en jy doen, Sy genade verander nooit en word nooit ooit minder nie.

Nou my tweede gedagte, juis na aanleiding van Greta Wiid se skrywe op facebook, stem ek dat hierdie is ń tyddat ons genade moet betoon teenoor ons medemens. Het jy al in sy skoene geloop, het jy al deel van sy storie geword? Waar jy ook al wandel betoon genade. God weerhou nie Sy genade van ons nie, so hoekom wil ons, ons genade weerhou van die mense om ons. Ons almal kry swaar op verskeie gebiede. Daar is soveel van ons wat sukkel met depressie, met angs. Ons kommer ons oor finansies en voel soms daar is nie antwoorde nie. Juis daarom moet ons met sagte oë kyk na ander. Soms is dit so maklik om hard en krities te wees teenoor familie en vriende, was jy in sy/haar skoene?

Dit is altyd vir my wonderlik hoe die Here met ons kom praat deur dinge wat ons raak luister of raak lees op ons pad.

Juis in die tyd wat die swarthond weer hier om my enkels kom snuffel het en baie hard aan my broekspyp getrek het, om my in die diep donker in te trek, sien ek op facebook ń herinnering foto van my Sylke, toe sy hemel toe is. Die onthou het om my kom vou soos ń wolkombers. Een groot lekker onthou. Dit was ook genade van Vader, die dag tod daardie klein blou oog hondjie my lewe binne gestap het. Julle sien dit was net na die groot, groot donker oor my toe gesak het. Die tyd nadat ek moes terug kom om te kom leef in ń wereld waar ek nie meer deel van wou wees nie, maar Vader my terug gestuur het. Dit was swaar, ek het gevoel asof die gewig om my voete my geknel hou, maar toe kom Sylke en sy klim solied in my hart. In die oggende as ek my uit my bed gesleep het was daardie klein bondeltjie lewe daar om my, my tree te laat gee. Sy was vir my die heel beste terapie.

Later het sy so deel van my winkel lewe geword, sy was Bali Jati se mascot. Almal was mal oor haar en sy het so ń impak op so baie lewens gemaak, maar bo alles in myne. Ek kan heeldag oor haar skryf, vir my was sy die toonbeeld van genade en onvoorwaardelike liefde.

Hierdie dames is hoe ons na ons self moet kyk en vir ons kinders en kleinkinders moet leer, dit is ń absolute toonbeeld van genade. Gaan lees weer Ps139 en dank die Here vir Sy genade.

Ek praat baie hard met myself ook, want soms het ek geen genade vir myself nie. Ek kan baie hard op myself wees, so dink ek doen ons almal. Die feit dat ek vandag weer die lig sien en uit my maag kan lag is genade.

Swanesang

Ons is ‘n groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ‘n dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.
Hierdie hoofstuk sluit by ‘n menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.
Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.
As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.Volg skakel https://fresh.inlinkz.com/party/7978d243e406473ca23727d75a9a2a46 om by die Inlinksblad te kom waar al die stories in hierdie reeks gelys word.

Ons koppe is nog eintlik bietjie aan die draai, die hele wereld en alles om ons voel so bietjie ver, asof jy eenkant staan en alles van ver beleef, dit voel onwerklik. Dit voel asof ons binne ń mis newel is. “Wat gaan aan, wat het gebeur?” Vra Positief. Geleidelik begin die wolk lig, ons staan op Rebusfontein se meent, almal met groot vraagtekens op die gesigte. “Was ABBA hier, Pierce?” Kom dit van Aalsie. Liewe lulu, wat gaan aan?

Die son steek sy kop agter die wolke uit, alles is in goud gebaai. Skielik besef ons elkeen staan met ń nota in die hand. Trommeltjies sê, “Aangesien alles begin het met ń voorstel van Toortsie, lees jy eerste Toortsie dan gaan ons in die kring om”

Toortsie lees, ” Liewe goue Toortsie met die mooi stem wat Voulez-Voulez tot nuwe hoogtes geneem het, dankie vir jou voorstel wat ń asemrowende aand tot gevolg gehad het, volg altyd jou drome en hou aan sing”

Una lees, “Goue vrou Una met die mooi hart, soos jy en Frannie tereg gesing het, The winner takes it all”, jy is ń wenner. Moet sê daai lyf van jou kan wikkel en draai op die dansbaan.”

Aalsie lees, Liewe praktiese goue vrou, sonder ń verhoog kon geen wonderlike konsert plaas gevind het nie, bou voort en sing uit jou hart Mama Mia, jy mag maar”

Seegogga, “Jy en mnr. Krap het ons betower, laat lag en laat saam dans. Hou aan dans elke dag, vul jou dae met vreugde.”

Appeltjie, Goue vrou vol verassings, jy het ons voete onder ons uitgeslaan. Fernandoo, sal nooit weer dieselfde wees nie. Gebruik altyd jou inisiatief.”

“Liewe tannie Frannie, brose fyne dame. We will Take a chance on you. Mensig jy het ons verstom met jou kareoke saam met Una. Julle is albei wenners.”

Virgo C lees,” Girl daai paaldanse, sjoe jy mag maar. Soveel soepelheid, veral na die baie groen dip en chippies, (al het jy geweet van die slang in die gras). Die drie nefies het natuurlik ook ń bydrae gelewer tot jou soepele roem. Lag altyd, lag baie.

Positief, ” Dejá vu? Droom of werklikheid. Miskien vind ons die antwoord op ń heel ander manier. Ons sal jou “I do, I do, I do” altyd onthou. Jy skep vir ons ń enigma, maar net dalk loer die antwoord alreeds vir jou. Droom altyd positief, moet nie ophou nie

Woordnoot, San, Christa, Sonel julle is op die oomblik verweef in julle eie besige lewens. Elk met sy eie opdraendes. Onthou net altyd, saam is ons sterker.

Ons kyk na mekaar, waar kom die notas vandaan, nog ń enigma? “Hoekom praat die notas nerens van Scrappy nie, Woordnoot, San, Christa en Sonel word genoem” Vra Aalsie.

“Wel ek weet een ding, ons Goue vroue is almal vir een en een vir almal, ń onbreekbare goue sirkel. Kom almal, ń groot groepsdruk.” Sê Trommeltjies. Ons storm laggend na mekaar, vorm amper ń rugby scrum met ons druk, en daar tuimel ons in ń losgemaal al laggend op die gras neer.

“Goue vroue voorwaar saam is ons sterker” sê Appeltjie. Met die sien sy Scrappy en haar vriend Elon Musk aangestap kom. Sy beduie vir ons om te kyk.. “Hallo almal, kom kom kom, op is julle” sê Scrappy al laggende. Ons het julle die hele tyd deur zoom dop gehou. So was ons deel van julle pret. Jammer Positief dit was ń werklike ervaring. Al het dit soos iets uit ń ander dimensie gevoel. Woordnoot, Christa, Sonel en San kon dit alles saam met julle beleef, selfs die tye wat hulle nie daar saam met julle kon wees nie. Ons het gelukkig goeie kontakte in die elektroniese wereld” knipoog sy vir Elon.

” Is julle te moeg na die vorige aand se jollery vir ń nuwe avontuur?” Vra Scrappy,al die vroue is dadelik gereed. Die woord avontuur is ń kits regmakertjie in enige Goue vrou se lewe. ” Vertel asb Scrappy, ons harte gaan dit nie hou nie. Ons het een swakte, dit is oormatige nuuskierigheid” sê Virgo.

” Nou kom ons stap met die bospaadjie hier oor die heuwel, laat ons julle nie langer in spanning hou nie. Ons kom oor die heuwel en wat staan daar? ń Regtige, egte Zeppelin. “Nie geweet dit bestaan nog nie, wat nog van vlieg.” Sê Toortsie. Ons staan met oop monde die tuig en aan gaap. Totaal uit die veld geslaan. ” Komaan julle, die tuig kan nie vir ewig wag nie” nooi Elon.

Soos blits is ons daar en klim aan boord. Tot ons groot verbasing is dazr reeds ń paar ander passasiers aan boord, ABBA, Pierce Brosnan, Woordnoot, San, Sonel en Christa.

Weereens besef ons, in Rebusfontein is enige iets moontlik.

Die “Eureka” se raam is oorgetrek met dieselfde high-tech materiaal wat gebruik word om NASA se ruimtepakke te maak. Die lugskip is gevul met ń nie vlambare helium en is ontwerp vir optimum veiligheid en gerief. Die lugskip se tuiste is by die historiese vliegveld Moffatfield naby San Fransico.

My avontuur of nagmerrie

Geskryf deur Hannelie 10 April

Una het dit begin …

En Woordnoot het aangegaan … en hier gaan ons al weer op ‘n nuwe avontuur!

Woordnoot het met haar kers-verjaardagpartytjie vir ons elkeen ‘n pakkie in die hand gegee en ons saamgenooi na ‘n Learjet wat saggies op Rebusfontein kom land het en ons voor hierdie lieflike kasteel kom neersit het. In ons pakkies was daar vir elkeen ‘n sleutel …

Ek, sommer voor in die koor, storm behoorlik die kasteel se trappies op, deur die imposante voordeur en gaan staan botstil in die voorportaal. Dis asemrowend verby. Die binneversiering is met smaak gedoen. Geen koste is ontsien nie. Maar die opdrag is dat ons elkeen die kamer moet vind wat ons sleutels oopsluit en vir minstens agt ure daar vertoef sodat ons kan kom vertel hoe dit lyk en wat daar gebeur.

Ek sien van die ander goue vroue staan ook stom van verbasing oor soveel glans en praal. Nou hoekom, vra ek julle, kom die gesegde, bo blink en onder stink nou in my kop. Ek skud my kop om die gedagte hok te slaan, ek gaan nie negatiewe gedagtes toe laat nie. Ek gaan oop kop hierin, geen vooropgestelde verwagtings of vrese nie. Covid het genoeg angs gebring, ek het nodig om vry te voel.

Ek draai weg in die eerste gang, daar is so baie deure, hoe gaan ek ooit die regte een vind. Ek pas my sleutel in elke toe deur, maar sonder sukses. Ek wou net omdraai om in ń ander gang te soek toe ek ñ minder opvallend deur heel onder raaksien. Ek loop minder entoesiasties daarheen, nou net my geluk om die ou gewone vaal deur te kry, wil die negatiewe gedagte my kom kniehalter. “Stop dit” sê ek kliphard. Ek pas my sleutel en hy pas perfek, ek haal ń slag diep asem voor ek hom oop stoot.

Dis nie ń kamer nie, dis ń tuin!

My asem is weg geslaan, so pragtig is dit. Die kleure is oorweldigend. Alles spel rus en vrede, veiligheid. Ek sak neer in een van die stoele om alles om my in te neem. Dis my “go to place” nog altyd, ń tuin en die natuur. Dis net wat ek nou nodig het. Ek maak my oë toe en drink die geure en atmosfeer in. Slaak ń diep sug, vrede.

Na n lang tyd kry my nuuskierigheid die oorhand en ek besluit om verder te stap en ondrrsoek in te stel. Ek wonder oor die huisie wat so tussen die plante uitloer. Sy venstertjie lyk behoorlik soos ń oog wat vir my loer. Ek probeer deur die venstertjie loer, maar kan niks sien nie, wel kom ons kyk of die deur gesluit is. Ek draai die handvatsel en die deur kraak stadig oop.

Dit lyk soos ń poort na ñ ander deel van die tuin. Of wel, nie tuin nie, hier is dit nogal onversorgd en oorgroei. Ek loop versigtig vorentoe, soekend. Dit maak nie sin nie, hoekom is hierdie deel so ń totale teenstelling met die eerste deel van die tuin?

“Ouch”, stamp ek my toon teen iets stukkend, die bloed drup op die grond. Gelukkig het ek my masker nog by my en buk om hom om my toon te draai. “Dit sal jou leer om met plakkies ń avontuur reis aan te pak” praat ek met myself. Ek stel ondersoek in na die oorsaak van my stukkend toon, ek trek die ranke weg. Dit is ń metaal kruis, ek buk nader, daar staan iets geskryf.

Lesley Anne

2.3.1902 – 10.3.1902

Siestog ń babatjie, net ń paar daggies oud. My oë soek speurend verder. Voel voel loop ek verder, ek ontdek nog ń kruis.

Joas

4.7.1903 – 15.7.1903

Wat de hoenders gaan hier aan? ń Baba begraafplaas? Nou soek ek naarstiglik verder en ontdek nog 10 soortgelyke kruise almal van babas net ń paar dae oud. Dit gee my koue rillings. Ek besluit genoeg is genoeg, hier wil ek weg kom. Ek draai om, maar ek kan nie die deur sien nie. Ek draai al in die rondte, daar is net oorgroeide rankers en plante. Ek probeer my pad terug te vind, soos ek gekom het, maar nodeloos. Wat nou? Hier wil ek defnitief nie bly nie. Hoekom kon ek nie net tevrede wees met die pragtige rustige tuin nie, hoekom moes ek by die deur in?

Ek gaan sit plat op die grond, konsentreer om diep asem te haal. Maak my oë toe en voel hoe ek kalmer word. “Dink nou baie mooi Trommeltjies, dink logies. Kyk nou rustig om jou, probeer iets bekends sien. Staan op en kyk mooi”, praat ek met myself. Tot my grootste verligting sien ek die eerste kruis raak waar ek my toon gestamp het. Ek glo van daar af sal ek die deur vind. Ek loop soekend en uiteindelik sien ek ń stukkie houtdeur uitsteek tussen die plante. Ek loop haastig daarheen. Ek draai die hanvatsel, maar die deur sit vas, ek beur en beur maar hy geen niks mee nie. Wat nou? Hoe kan hy nou so vas wees, hy het dan net nou oop gegaan van die anderkant af. Gits sê nou iemand het die deur gesluit, dink ek. Ek wil wil weer paniekerig raak, nou moet ek myself in ń kalmte in praat. Hier moet ń logiese oplossing wees. Niks wat ek hier gesien het maak logies sin nie.

Ek soek om my rond vir een of ander kap ding, daar is net klippe. Die venstertjie, onthou ek, ek kan hom dalk breek en om hulp roep. Ek tel die klip op en kap met mening. Die glas splinter al die kante toe. Ek begin roep. My keel is naderhand seer en droog, lyk nie of iemand my hoor roep nie. Ek sak moedeloos op die grond neer toe ek besef, niemand sal na my kom soek nie. Ons is mos veronderstel om vir 8 ure hier te bly.

Ek besef hier kan ek ook nie bly sit nie, ek is vrek dors. Ek loop uit en baie versigtig verby die kruise, tussen die bome in. Hier is dit heerlik koel. Ek sien ń dowwe voetpaadjie vleg tussen die bome deur. Ek hoor die murmeling van water, stap sommer vinniger. ń Koel bergstreoompie vloei tussen rotse deur. Water! Ek sak op my knieë en bakhand skep ek hande vol wzter en drink gulsig. Met my dors geles sien ek weer kans vir dinge. Miskien moet ek die stroompie volg en sien waarheen dit my lei.

Ek sien ń boomhuis in een van die groot eike bome, ek klim met die verweerde leertjie na bo. Ai, alweer my nuuskierigheid wat die oorhand kry. Binne is dit baie stowwerig, maar tog knus. Daar staan aandie een kant ń soort van bedjie. Ek wonder, wie sou hier gebly het? Dit raak egter al skemer en ek besef, hirrdie is skuiling en beter as die bos in die naderende donker. Ek gaan lê op die bedjie, ek lê en wonder oor hierdie makabere dag, die prag en praal in die kasteel, die pragtige tuin en dan die baba begraafplaas. Ek gaap en die slaap oorval my.

San sal jy jou verhaal hierna skryf asseblief