ń Oase

 

Ons was verlede week bevoorreg om 2 vliegkaartjies na Lanseria, as geskenk te ontvang. Dit was van my broer se seun en sy vrou, wat op die oomblik hier was vanaf Engeland. Hulle kon nie hierdie keer in die Kaap uitkom nie en sou ons dus nie te siene kry nie.

Dinsdagoggend is ons oppad. Riaan het ons by die lughawe opgelaai en ons het ń vinnige draai gery na Hartbeespoort.

Ons het vriendin Una gaan verras. Haar gesig was die verassing werd. Dit was welliswaar ń vinnige kuiertjie.

Riaan-hulle hetby die Rabbit hole in Krugersdorp gebly en ons het ook daar ingeboek. Wat ń groot lekker verrassing was die plek nie. Dit het my kreatiwiteit geprikkel en my oë het elke dingetjie opgeslurp. Dit was waarlik in die beton oerwoud ń oase. As julle ooit in die geweste kom, gaan loer in. Hier is ń paar foto’s om julle te prikkel.

 

 

20171122_090830

Hierdie is net ń paar foto’s. Ek kon nog menige geneem het. Dis waarlik ń lushof vir die oog.

 

Advertisements

Vriendinne

Ek is lief vir my vriendinne, ek is lojaal teenoor my vriendinne. Ek geniet om tyd saam met hulle te spandeer, saam te lag en saam te huil. Ek sal moeite doen vir my vriendinne.

Ek het welliswaar nie baie vriendinne nie. Die wat ek het is kosbaar, maar…..

Ek trap hou vir hou in die slagyster om iemand met my hele hart te vertrou, my alles in ń verhouding te stort om dan een dag met n koek op my gesig te staan.

Hoekom, o hoekom stel mense my so teleur. Kan ons nie net opreg eerlik met mekaar lewe nie.

So het my pad gekruis met vrou x, ons het vriendinne geword en heerlik gekuier, maar sy het n sendeling mentaliteit gehad. Die lewe skuld haar want sy werk vir die Here, so sy vat en vat en vat en kiepie gee en gee en gee. Tot op die dag oppad lughawe toe, toe die laaste strooi die kameel se rug laat breek en ek letterlik my “toys uit my cot” gooi. Uiteindelik sien ek en my hart is seer.

Vrou y, is my sake buurvrou en sy steek my lelik in die rug. Kos my ń senuineenstorting. My vriendin, my hart was seer, my vertroue geskok.

Vrou z, sy het n manipulasie gees gehad en draai my daarin toe soos n kokon. Op n dag sien ek en my hart breek.

Dis drie voorbeelde uit my lewe. Tog het ek hulle vergewe en weer bande opgetel. Net ek was baie wyser in my verhouding met hulle. Nie een van hulle is inherent slegte vroue nie, eintlik is hulle spesiaal in hul eie reg.

Teenoor hulle het ek vriendinne waarmee ek ń pad stap. Ek sal saam met hulle op ń eiland kan gaan bly, soos Una sê. Hulle is baie uiteenlopende mense en sal mekaar dalk in stryd laat tree met die noue skouer skuur.

Ek het baie gewonder oor die skrywe, want hierdie is diep dinge, daarom dat ek nie in detail deel nie. Ek sien nie myself as ń naïwe mens nie. Miskien goedgelowig, wil graag vertrou en glo dat die ander persoon opreg is.

Ek wil nie met vraagtekens kyk na mense nie. Ons Here leer ons om lief te he, om te vertrou. Ek word kwaad omdat ons nie net so kan lewe nie soos Hy sê nie. Ek word baie kwaad😣

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22

Genoeg is genoeg

Gister was swart Maandag, my ervaring was een van lig te midde van die swart kler

Sjoe….hier is verskriklik baie mense. Almal ordelik en rustig. Die R101 was kilometers vol voertuie.
Ons het bymekaar gekom hier by Kanonkop. Hier is so kerkie op n sokkerveld. Hulle het n wa voor die kerk getrek, luidsprekers opgestel en die mense wie dit georganiseer het en die familie van die oorledene(Joubert Conradie) was op die wa.

Verskeie mense het gebid. Gebid vir vrede in ons land, gebid dat ons nie moet haat nie, gebid vir vergifnis, vir Zuma by die naam dat die Here hom ook sal aanraak sodat hy, Zuma tot inkeer kan kom. Die oorledene se vrou het ook gepraat. Haar so jammer gekry toe sy se dat hulle haar man so seer gemaak het.
Hier is wit, swart en bruin. Voor my het n swart man gehuil terwyl n wit vrou haar arm om hom sit en vertroos. Van die boere het hul werkers saam gebring.
Ek kon geen haatgevoel by die mense bespeur wat dit organiseer nie. Hulle is dit eens dat ons na God moet keer om ons land te red van satan en demone. Die byeenkoms is verseker nie om enige tweespalt of geweld aan te vuur nie.
Net gemik op Jesus. Daar het ook n ou plaaswerker n gebed gedoen. So mooi, net soos hy kan bid. Ons nou op pad stad toe. Selfs die konvooi in stad toe was baie ordelik.

Hulle moes die voertuie met twee verskillende roetes laat ry. Daar was net te veel. Selfs by die stadion by Groenpunt moes hulle twee sessies hou om almal te akkomodeer.

Na gister wil ek sê, ek is trots Suid-Afrikaans.

My taal

Ek is afrikaans, ek dink in afrikaans, ek droom in afrikaans en as ek met my God praat, praat ek afrikaans.

Ek het baie loop en dink oor hierdie “eier”. In my hart weet ek ons taal sal bly, ons sal hom praat en sing en dink. Hy sal verander, soos dit gaan met ontwikkeling. Sal hy leliker of platter raak, ek weet nie. Ek haat erge anglisismes, soos die in blokraaisels. Dit maak my taal verbaster klink.

Ons het so ń rykheid in ons taal, al die verskillende streeks taal, ons moet dit omarm en die mooi daarin raaksien. Ek het hier in die Kaap kom leer van ń draggie hout, die vuurtjie brand steek, die vrugte wat so soet is soos moedersmelk en vele meer. So het namakwaland ook sy eie woorde en klank.

Ons spot goedertrou met mekaar se praat – Die “po” en “mo” van die Pretorianers. Die “ék” en “plék” van die Kapenaars, die brei klank van die Swartland. Alles pragtig in afrikaans.

Vanoggend staan ek in my tuin, eet sommer die appelliefies so by die bos. Besef ek wat ń mooi woord is dit nie.

Ek het met my kinders se vestiging in Kanada besef hoe die saffers hulle afrikaanse kultuur en taal omhels en gaan soek. Hulle hang afrikaanse woorde in hul huise, luister afrikaanse radio stasies, kyk afrikaanse tv. Dis asof hulle eers met hul weg wees, die skat van afrikaans ontdek. Ons kleindogter was 18 maande toe hulle na Kanada is. Sy praat nog afrikaans, welliswaar met ń Kanadese aksent, maar nietemin en sy lees afrikaans. Sy is nou 7 en ń half jaar oud.

As ek so alleen oorsee gegaan het vir aankope, klink afrikaans vir my soos hemelse musiek op my ore as ek dit iewers hoor. Dis so lekker om net jou taal te kan praat.

Ons het die mooiste idiome en met die gebruik daarvan skep ons sommer, met party van hulle, ń geskiedenis les. Jy is weer so stadig soos harlemensis op ń wintermore as ń voorbeeld. Idiome maak ons taal ryk. Ons kan selfs nuwes skep en byvoeg, so ook woorde.

Ek luister RSG, hierdie jaar is die radiostasie 80 jaar. Vanoggend saai hulle toe uittreksels van radio dramas, hoorbeelde en voorlesings uitvan die laaste 80 jaar. Terwyl ek daarna luister besef ek net ons het so ń mooi skatkis uit ons taal se geskiedenis wat behoue moet bly. Die onus rus op ons om ons kinders bloot te stel hieraan en hulle lief te maak vir afrikaans.

Ons het so ń skatkis van mooi musiek, talle digters se werke wat verwerk is in musiek. Ons het soveel wonderlike begaafde mense wat vir ons kan skilder met woorde in afrikaans. My taal is vir my mooi.

Ek staan glad nie onskuldig in die feit dat ek ook my taal meng nie. Ek leen ook woorde wat lekker sê. Dit maak my nie minder van ń liefhebber vir my taal nie.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). 

 

 

4D

Ek en manlief besluit verlede Donderdagoggend om ons lyf vakansiegangers te hou en die Waterfront te besoek. Net na die verkeer hier weg, maar die N1 het nie geweet dis na die verkeer nie. So skuifel ons toe Kaapstad toe.

20171019_124915.jpg

Ons wou al lankal die 4D ding gaan doen, maar daar wys nooit n fliek na ons smaak nie. Ons besluit toe kom wat wil, vandag is die dag, dat ons hierdie gaan inwerk.

Daar wys toe,

IMG_1508762498885

Kom ons praat nou eerlik, my brein wat in die 1950’s gevorm is kan glad en geheel en al nie sci-fi verteer of verstaan nie. Iewers verloor ek die “plot”. As daar enigsins aliens in die ding is, vergeet dit, jy het my verloor. So lees ek toe die betrokke fliek het nie aliens in nie, so dalk….. Dink ek.

Die ondervinding van die 4D was dit werd. Die van julle wat nog nie die t-hemp het nie, vertel ek.

Die sitplek beweeg soos van pas by die aksie op die skerm. Dit skud en skommel en gaan skuins vir die draaie, vooroor vir daling en agteroor vir styging. Daar spuit watersproei oor jou, die wind waai en dis blitse reg rondom jou. Jy is letterlik binne in die storie, so voel dit. Die 3D brilletjie maak ook alles meer werklik.

Die fliek self…??? Nee wat, gee my ń goeie ordentlike storie en ek is gelukkig.

Ons het heerlik voor die tyd ontbyt ge-eet. Rond gedrentel, ons neuse in allerlei winkeltjies gesteek, lekker koffie gedrink. Tussen die mense gedwaal en pure vakansiegangers gevoel. Veral met al die oorseese toeriste om jou, al die vreemde taalklanke op jou ore.

Na 4 die middag sluit ons ń heerlike dag af met vis en chips (nee, nie skyfies nie. Jammer stoere afrikaners, dis nou net so.) Sommer so in ń kartondosie by n lekker buite bankie. So reg vir die see reuk in die lug.

Weereens besluit dis ń plek om op trots te wees, Kaapstad se waterfront. Daarvandaan kan jy op bootritte gaan, die groot wiel aandurf, op ń rooi bus klim vir ń lekker avontuur. Hordes winkels en eetplekke. Dit is mooi en netjies en waarlik n plus punt vir toerisme in Suid Afrika.

Gene

Ek verwonder my aan die oordrae van gene, veral waar sekete gedrag nooit waargeneem is deur die persoon waarop die gene oorgedra is nie.

Die eerste keer toe ek my Jaap-kind ontmoet as grootmens, sit hy teenoor my by Harties se sweefspoor stasie, dit word nogal koel, toe ek na hom kyk kon ek netsowel na my Cois kind gekyk het. Sy lip raak effe blou en begin bewe op presies dieselde manier. Nodeloos om te sê was dit n lag/huil reaksie van verwondering.

Ons kleine Emma het op ń dag, skaars ń jaar oud skielik aan die gril gegaan vir sekere blare. Haar gril metode was so uniek en eie aan my pa, wat Emma nooit sal ken nie. Selfs as sy aandagtig na iets kyk gaan staan sy handjies agter die rug nes my pa.

Wat myself aanbetref:

Net ń terugblik na my pa, hy het toe ek 5 jaar oud was ń senu ineenstorting gekry en daarna met die swart monster depressie geveg. Hierdie geen loop ver en wyd terug in die familie aan vaderskant. Ek het altyd gesê dis die een ding wat ek nooit wil oorerf nie. Wel ek het toe ook kennis gemaak met die swart monster en ek beveg hom steeds. Daardie een het ek nie ontsnap nie.

Een geen wat ek graag sou wou erf was my twee ooms se talent met houtwerk, daardie een het verby gegaan. (Nou kan ek ook dankbaar wees dat ek hulle gene vrygespring het, want hulle was albei alkoliste) Die kreatiewe talent het tog darem so sweepslaggie in my en my broer se gene kom maak, net op ander gebiede.

Ek het my pa se krulhare gekry, waaroor ek verwoede oorloë gevoer het in my jong dae. Wou dit reguit hê of in ń mooie kapsel drooggeblaas hê, maar helaas hulle het nukke van hul eie, hulle krul soos hulle wil. Menige borsel is in jeugdige woede stukkend gegooi uit frustrasie met die krul se wil. Op ń dag besluit ek om vrede te maak met my liewe Jesus perm, dit te was en laat krul soos hulle wil. Daar daal toe oggend vrede in my lewe neer. My Lisa kleinkind het gepraat van my krukop ouma of Lienke as haar krullebol ouma.

Ons is ń kort familie en ek laaste enetjie die kortste. Daai geen kon hulle gehou het. Ons het woel voete/tone. Dit kan my dogter grensloos irriteer, die ewige bewegende tone. Hoe harder ek konsentreer hoe meer dans my tone. Emma het daai een gekry tot my groot lekkerkry, omdat ek al so baie by haar moeder raas gekry het. Daar is alewige gespottery oor die tone. Ons bene kan ook in so ń lekker wippie gaan, wat uiters voordelig is as ń baba gesus moet word. Baie frustrerend vir ander wat na die wip klank moet luister.

My ma en pa was nogal iemand wat ń plan kon maak en ek dink ek kan daardie toe eien. Ek kan na ń probleem staar en ń plan sien. Ek is prakties.

Snaaks loop daar  skeletfoute soos ń aardfout in ons familie. Ons het almal een of ander defek. Ek het bv n hoenderborsie in geringe mate, maar altwee my seuns moes op 14 jarige ouderdom operasies kry om dit te herstel. Snaakse goedjies wat so oorgedra word.

Liefde vir die natuur en vir die tuin is defnitief oorgedra van my ouers. Hulle was kranige tuiniers, veral hulle groentetuine. Snaaks genoeg het ek nooit as kind/tiener daarin belang gestel nie, tog besef ek nou dat ek tog waar geneem het.

Boekwurms is ons almal, my ma en pa, veral lg, was altyd aan die lees. My onthou van skoolvakansies was van my opgekrul in ń stoel met ń boek. Die reuk van boeke vul my met nostalgie.

Nou wat sal ons sê na al hierdie? Ek is ń kort krullebol met depressie wat ń plan kan maak en hou van tuinmaak wat met al wippende bene en dansende tone ontvlugting vind in ń boek. Fluit fluit my storie is uit.

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). 

Nogtans ….

Ek moes net hierdie skrywe reblog, dis so goed geskryf en so waar

vlindersag

Die Weskaap gaan gebukkend onder die ergste droogte wat nog ooit opgeteken is.  Die damvlakke word nou elke dag saam met die weer op die radiostasies aangekondig.  Almal word gewaarsku om soveel water as moontlik te spaar en te begin berg.  Ons hou die reënberigte bekommerd dop en draai hartseer weg as ons sien hoe min verskil die klein bietjie reën maak.

‘n Nuwe woord word die nuwe spreektaal, amper soos ‘n aankondiging van die oordeelsdag:

DAG ZERO

… die dag wanneer ons waterpype amptelik gaan leegloop …

Dit voel of die wêreld begin verlep soos die seisoen draai en die reënseisoen amptelik verby is.

Maar tog, gaan die skepping sy gang.  Die Weskus veld-blomme het hulle pos ingeneem, kiertsregop  gestaan en met hulle gesiggies die son gevolg.  Hulle kleur en vrolikheid uitgestraal vir elkeen wat dit kon waardeer.  Die bome floreer terwyl hulle wortels die water diep onder die…

View original post 691 more words

Bang vs Angs

So lees ek in Wikipidia die volgende:

Angs ontstaan as gevolg van bedreigings wat as onbeheerbaar of onvermydelik beskou word. Dit kan ook totaal irrasioneel wees. Vrees aksie dien as ń oorlewerings meganisme wat die toepaslike gedrags response aktiveer.

The_Scream_af

Ek is gelukkig nie ń bang mens nie. Dankie tog daarvoor, my man was baie weg van die huis af en ek sou moeilik oorleef het as ek bang was. Daar is in ons normale loop van die lewe tye wat die bang in jou kom sit, as jy in n onbekende situasie beland.

Ek onthou die dag in Bali, ons moes ons haas lughawe toe aangesien ons laat was. Ek het solank n taxi gestop terwyl die kruier ons begasie nader stoot. Die taxi bestuurder het reeds sy bagasiebak oopgemaak toe ek gille hoor en mense uit die hotel storm. Die grond het meteens onder my voete beweeg en toe ek opkyk het ek gesien hoe die hotel se dak beweeg. Ek was stom vasgenael en was bang. Die aardbewing het nie lank geduur nie, maar was skokkend. Die taxi bestuurder het in die chaos sy bak toegeslaan en amper bo-oor ń groep gejaag.

Nou onthou ek ook hoeek na my eerste erge depressie irrasionele angs beleef het. Ek sou in ń winkelsentrum loop en skielik sal hierdie angs vir die mense om my, my lamlê. Ek sou net blindelings weg vlug. Totaal oorgeneem deur angs en paniek.

My ma het engtevrees gehad, ons sou by ń winkel instap en skielik sou sy besef sy kan nie die deur sien nie. Sy sou letterlik mense plat loop in haar angs om by ń deur te kom. Totaal irrasioneel.

So praat ek met n vriendin wat deur ń slegte situasie gekonfronteer was en skielik in hierdie angs asma ontwikkel het. Toortsie skryf in haar lê jou eier blog oor haar angs toe sy nie uit die bad kon kom nie.

So miskien moet ek die vraag herdefinieer: Waarvoor is ek bang of waarvoor het ek angs. Ek glo dat fobies loop dikwels uit in angs, as jy gekonfronteer word met dit waarvoor jy ń fobie het. Ons geestelike gesteldheid kan ons angs laat beleef op ń totaal irrasionele manier.

Bo alles weet ek in die Woord sê God vir ons – “Ek gee jou nie ń gees van vreesagtigheid nie, maar van liefde, vrede en selfbeheersing.” Daar staan ook dat waar liefde is daar geen vrees is nie en dat volmaakte liefde die vrees uitdryf. Konklusie is dus dat Vrees nie van God is nie. Tog bly ons mense en leef ons in ń gebroke werêld.

So ek dink dat elkeen van ons sal in situasies beland waar ons vrees beleef, dit is onvermydelik. As ek na die nuus kyk, dan bid ek – Here as ek in ń situasie kom waar ek aangeval of beroof word wil ek asseblief nie verkrag word en bly lewe nie, laat ek liewer sterf. As ek ooit op die pad bestuur moet asseblief nie dat ek ń mens raakry of doodry nie. As dit moontlik is wil ek nooit weer angs beleef op so ń irrasionele wyse soos na my depressie nie. Dis so allesoorweldigend en vernietigend.

 

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). Laasgenoemde blogpos is opdateer op 2017-09-05.

 

Die vreemde pad

Hierdie is deur my dogter geskryf. Ek deel dit met julle omdat ek weet hoe n vreemde pad hierdie was en soms nog is vir ons almal.

FB_IMG_1506413955438

My pad met lupus en dermatomiositis
In my wildste drome het ek nooit gedink ek sal met twee outo immuun siektes moet saam leef nie. Jy sien my gesondheid was nog altyd baie goed. Ek het min siek geword. Maar my hele lewe het verander in 2013. Ek kan onthou hoe onseker die pad was en hoe die groot name en woorde my totaal ontnugter het en so bang gemaak het.
Ek sal nooit vergeet die dag in Maart 2013 toe alles begin het nie. Ek het Tygervallei toe gegaan om ‘n student te sien vir supervisie. Oppad na die koffie winkel het ek ‘n snaakse krapperige gevoel op my bene begin ervaar. Soos wat ek met die student gesit en gesels het, het ek al hoe meer bewus begin word van my bene en die moontlike uitslag. Ek het gedink dis dalk maar ‘n allergiese reaksie van een of ander aard. Ek het direk na die supervisie in my kar geklim en huis toe gery. Die uitslag het vererger en regtig erg begin lyk. Ek het my ma gebel en gese iets vreeslik is aan die gebeur. My enkels het ook begin swel so erg dat ek gesukkel het om te loop. My man het huis toe gekom en my dadelik dokter toe geneem. Die dokters was maar onseker oor wat dit kan wees en het hier en daar onder mekaar begin gesels maar niemand kon regtig help of antwoorde gee nie. Dit was aaklig en pynlik. Ek wou net weet wat dit is. So is ek huis toe met ‘n afspraak by ‘n dermatoloog en dis dit. My dogtertjie, toe maar ‘n jaar en 4 maande het ook nie verstaan wat aangaan nie. Mamma sukkel dan nou om te loop. Ek het nie geweet of dit dalk iets aansteeklik is nie en wou amper nie naby haar kom nie.
Met my besoek aan ‘n regtig engel van ‘n dermatoloog het ek meer antwoorde begin kry. Sy het deeglik na alles gekyk en dadelik gese sy vermoed wat aangaan. Sy het ‘n biopsie van een van die kolle gevat en gese sy dink dis ‘Leukocytoclastic vasculitis’. Wat ‘n groot woord. Sy het my op hoe kortisoon geplaas en my verwys na ‘n internis. Ek kon eers in Augustus ‘n afspraak kry by die internis. Die dermatoloog het in tussen my simptome probeer beheer met die kortisoon. Die kolle het eers versprei na my boude arms en maag en die swelsel in my enkels en voete het eers vererger voor dit begin beter raak het. Dit was so seer ek kon nie stap nie. My voete het werklik gelyk asof dit opgeblaas was en my enkels was stok styf. Die kolle was sensitief en seer. Dit was aaklig en met ‘n baie baie besige een jarige het dit dinge nie juis beter gemaak nie.
Voordat ek die Internis in Augustus 2013 gesien het, het ander simptome ook hulle verskyning gemaak. Ek het uitslag rondom my neus begin kry. Ek het baie lam seerheid in my spiere begin ervaar ek het ook rooiheid op veral my kleukels ontwikkel. Ek het konstant sinus gehad en toe gegaan vir ‘n sinus inspuiting om dit te probeer beheer. As gevolg van die kortisoon in die sinus inspuiting kon die toets resultate nie so duidelik alles uitwys nie. Maar ek is daardie september opgeneem in die hospitaal met die hoop dat ek finaal antwoorde sou kry. Ek is deur tonne toetse van hope bloed wat getrek is, alle moontlike scans, spier biopsie en neurologiese toetse. Dit was die ergste erg. Ek het my man en my kind gemis en ek was onseker van wat die toekoms sou in hou. Onseker of dit ‘n vonnis is wat voor my le en of dit iets is wat met ‘n pilletjie gesond kon raak. Die internis was regtig baie oulik en het baie deurnis gehad met my situasie. Maar hy was ook maar onseker oor wat aangaan. Ek is uiteindelik huis toe met ‘n “ ons vermoed jy het Dermatomiositus”maar kon nie vir seker ‘n diagnose maak nie. Nog klomp kortisoon is voorgeskryf.
Baie van die simptome het begin weg gaan en die spierpyn het verminder. Die rooiheid op my hande was maar nog daar en het nooit heeltemal weggegaan nie. Maar ek kon weer normaal aangaan. Daardie Januarie 2014 het dinge weer ‘n draai vir die slegte gemaak. My spiere het ongelooflik begin pyn die rooiheid op my hande en gesig was terug. Die spierpyn het ondraaglik begin raak. Ek was oral seer. Dit het gevoel of ‘n trein my getrap het. Ek het gesukkel om te beweeg. Opstaan was beina onmoontlik. My hande het kolle opgehad wat so pynlik was. Ek het gesukkel om my dogtertjie se doeke om te ruil. Ek kon haar nie op tel nie en ook nie met haar speel nie. Daar het die woorde mamma se lyfie is seer mamma kan nie nou nie ‘n groot werklikheid geraak in haar lewe. Min wetend dat sy dit nog baie sou moes hoor. Ek is die Februarie weer opgeneem in die hospitaal met ‘n Ck vlak van 15 000 (toetsing van spier ensieme / inflamasie). Dis ‘n seer wat ek nie kan beskryf nie. Ek het ‘n redelike hoe pyndrempel en kla nie sommer nie maar dit het my aan die huil gehad. Dis iets wat ek nooit weer oor wil he nie.
Nog ‘n klomp toetse is gedoen en die internis het nog hope kortisoon en ander medikasie voorgeskryf wat moes help. Die diagnose was toe gemaak dat ek dermatomiositis het. ‘n Groot woord wat bitter min mense verstaan. Ek moes baie gaan op lees en was bitter bang vir die toekoms en wat dit sou in hou. As jy sulke goed google kom jy soms af op die ergste van ergste gevalle. Ek het wel op ‘n hele paar goeie nagevorsde bronne afgekom maar daar is nie baie beskikbaar hieroor nie. Ek moes myself educate en so ook my gesin en familie. Dit het ‘n baie meer algemene woord in ons woordeskat begin word. Dinge het stadig begin verbeter. Die klem wel op stadig.
Daar is so baie goed wat niemand jou op kan voorberei nie. Met al die tonne en tonne kortisoon wat ek moes kry het my liggaam maar geswel. Ek kan onthou die eendag toe ek in die dokter se spreekkamer myself in die spieel gesien het – vir daardie oomlik kon ek nie meer my gesig herken nie. Dit was vir my bitter erg. Ek was nooit groot op baie make up of om elke dag onderlaag te moes dra nie en dit het nou deel geword van my elke dag roetiene. Ek kan glad nie meer in die son nie want son vererger my simptome. Dis uitdagend om in die kaap te bly naby die see en nie in die son te mag wees nie. Son factor 50 het ook deel geword van my roetiene. Sonvlekke maak hulle verskyning binne sekondes. Tot die sonstrale deur die kar se ruite is gevaarlik. Ek moes my hare kort knip en in n ander styl begin dra nie omdat ek wou nie maar omdat my hare so erg begin uitval het. Ek het later na baie oplees werk het ek begin Bant. Dit het ongelooflik gehelp nie net met my gewig nie maar om veral grane uit te skakel verlaag inflamasie.
Ek het besluit nadat ek baie opgelees het dat ‘n reumatoloog eintlik die beste persoon is en meer opgelei is om spesifiek hiermee te werk. Ek was ook baie bewus van al die newe effekte wat die methotrexate waarop ek was op jou liggaam het en was nogal desperaat vir alternatiewe. Ek het ook gelees van ander medikasie waarmee hulle groot sukses het. My spierpyn het verminder maar ek het steeds uitslag en seer op my kopvel gehad en die rooiheid op my hande en gesig het net nooit verdwyn nie, ek het geweldige hoofpyne gehad, sooibrand het tweede natuur by my begin word en my hare het by die bosse begin uitval. Die internis het nie regtig antwoorde hiervoor gehad nie en daarom nog meer my motivering vir ‘n besoek aan ‘n reumatoloog. Ek was net so desperaat om iets te kry wat werklik werk.
Ek is toe verwys na ‘n reumatoloog in Mei 2014 in Panorama. Hy het gese dat lupus moontlik ‘n rol speel en het my op ander medikasie gesit. Ek het toe opgehou om die methotrexate te gebruik wat soveel newe effekte op sy eie gehad het. Ek was baie dankbaar hiervoor en was positief oor moontlike beter resultate. Wanneer jy met hierdie diagnoses sit en ‘n regtige pad met jou dokter moet stap het jy iemand nodig wat jy kan bereik en kan vrae vra wanneer dit nodig is sonder om noodwendig ‘n afspraak te maak elke keer. Iemand wat bereid is om die ekstra myl te loop saam met jou en iemand wat deurnis het met jou onsekerheid. Die dokters besoeke is ook nie goedkoop nie en mens se mediesefonds word gou gou uitgeput met al die toetse en ondersoeke ens. Ek kon nie lekker persoonlik aanklank vind met die reumatoloog nie en het besluit om iemand anders te soek waarby ek meer lang termyn kon bly. Iemand het my toe verwys na ‘n reumatoloog in Stellenbosch.
Ek is uiteindelik in September 2014 na die reumatoloog. Hier het hy die diagnose bevestig dat ek saam met die dermatomiositis ook lupus het en dat dit die eintlike oorsaak van al die onopgelosde simptome is. Hy het my medikasie aangepas wat spesifiek is vir lupus en ek het groot sukses hiermee ervaar. Dinge het begin op klaar en ek het weer soos myself begin voel. Ek het uiteindelik die lig in die tonnel begin sien en was oortuig dat ek in remissie gegaan het. Ek het in daardie tyd baie duidelik vir die dokter gese ek wil weer swanger raak. Ek wil nog ‘n babatjie he. Hy was skepties daaroor maar het dit nie afgekeur nie. Hy het wel gese dat ek moet seker maak die methotrexate is uit my liggaam en dat ek die swangerskap gaan moet sien as hoe risiko. Hy het aanbeveel dat ek wag tot die desember voor ek probeer swanger raak. Dinge het regtig baie verbeter van daar af. Ek het weer energie gehad en al die ou goor simptome waarmee ek so lank gesit en sukkel het was weg. Ek dink mens is nooit weer 100% jouself nie maar ek het so na gekom as wat ek dink ek kan aan myself voel.
Ek sal nie vergeet nie die dag na my Lisa kind se derde verjaarsdag 23 November het ek net nie myself gevoel nie en met groot opgewondenheid het ek daardie maandag oggend voor clicks se deur gestaan en wag dat hulle moet oop maak om ‘n swangerskap toetsie te koop. Dit was die langste wat ek nog moes wag. Jy sien ons het baie gesukkel om swanger te raak met Lisa. Ons is op die einde van die dag met behulp van ‘n KI swanger met haar so natuurlik swanger raak en die opgewondenheid oor die verassings element was vir my ‘n gebed wat waar geword het. Toetsie is gedoen en ‘n duidelike positief was op die stokkie. Ek het dadelik kontak gemaak met my ginekoloog wat my gestuur het vir bloedtoetse. Ek kon nie wag om daardie aand die nuus met my man te deel nie. Dit het regtig ons onder ons voete uitgeslaan en ons het geweet dis ‘n gebed wat verhoor is. Hierdie kindjie is so ‘n geskenkie van God af (nie dat ander kinders nie is nie) maar dit was regtig ‘n gebed wat verhoor is ten midde van alle odds.
My swangerskap was moeilik. Ek was tot ongeveer 24 weke ongelooflik naar. Ek het gewig verloor en gesukkel om te eet. Na die naarheid beter geraak het, het ek erg sooibrand gehad. Met die wat ek gesukkel het om gewig op te tel het klein emma ook gesukkel. Ons moes vir spesiale scans gaan om seker te maak dat haar hartjie reg klop en werk. Sien met die medikasie waarop ek steeds moes bly kon dit defekte in haar hartjie veroorsaak. Maar Emma was perfek. Die dokters het met elke scan mooi na haar hartkop geluister om seker te maak dat alles reg is. Emma was ‘n vegter. Ek moet se ek sou nie die pad kon stap sonder my ginekoloog nie. Sy was ongelooflik. Altyd daar. Altyd behulpsaam altyd met ekstra moeite na my goed gekyk. My plasenta het nie gewerk soos wat hy moes nie en ek moes shakes by drink en was vir die laaste ruk op bedrus geplaas juis sodat Emma gewig kon op tel. Dit was alles die moeitewerd want die dag toe Emma gebore is 29 Julie 2015 het sy ‘n volle 3.58kg geweeg. ‘n Groot baba dogtertjie. Perfek met lig blond hare en die mooiste soenbare lippies.
Dit het regtig bitter goed gegaan met my na die swangerskap. Ek kon langer en beter borsvoed as met Lisa. Dit was so ‘n groot mylpaal vir my. Ek glo tog dat die swangerskap ‘n positiewe uitwerking op my gesondheid gehad het.
Dinge het regtig goed gegaan maar ongelukkig het ek ‘n terugslag gekry met my gesondheid toe Emma 10 maande oud geword het. My spierpyn, veluitslag en al die ou aaklige simptome was weer terug. Ek moes weer ingaan vir kortisoon drippies en my medikasie is weer aangepas en ek weer terug op die methostrexate. Ek moes op hou borsvoed waaroor ek so hartseer was. Ek was seker so twee weke in die bed en kon vir nog ‘n week nie self bestuur nie maar ondanks van alles is ek hoopvol en positief. Ek het in tussen gelees van ‘n paar vrouens wat rondom 9 na 12 maande na swangerskap terugslae gehad het met ‘n outo immuunsiekte en ek wonder sommer hoe groot invloed hormone hierop het? Dit gaan op die oomlik weer beter. Ek het nog die tipiese butterfly rooiheid in my gesig en die rooiheid op my hande. Dit voel steeds met tye asof my thermometer in my lyf nie werk nie en die krag in my spiere is nog nie terug nie maar ek kan weer speel met my kinders en saam met hulle loop en dinge doen. Ek moet egter maar elke dag vir myself herinner dat ek nog herstel en kom bitter vinnig soms agter dat ek sekere dinge nog nie kan doen nie maar ek weet dit sal ook weer beter gaan. Ek moet net moed hou en vol hou.
Ek moet se ek sou nie die pad kon stap sonder my ondersteuningsisteem nie. Ek weet eerlik waar nie hoe mense dit doen sonder mense wat hulle bystaan nie. My ouers en skoonouers het so bitter baie gehelp en ondersteun in die proses. My ma veral. Sy is my steunpilaar, my chofer, my helper met die kinders en my klankbord. Ek is so dankbaar dat sy in staat is om my te kan help en naby genoeg bly om dit te kan doen. My man is ‘n amazing pa. Hy hanteer en doen alles net as ek nie kan nie. Hy maak dinge net werk al gaan dit hoe moeilik. Ek is hom innig dankbaar en ek dink woorde sal nooit regtig kan beskryf hoe baie ek hom waardeer en lief het nie.
Dis nogal moeilik ek dink vir ‘n vrou om so beperk te wees in terme van beweging. Ek hou nogal daarvan om in beheer te wees veral van my huishouding. En een bitterlike harde les wat ek moes leer is om soms te “let go”. Om bloot te aanvaar dat dit ok is dat die kosblikke anders gepak word, die skottelgoed nie elke aand gewas word nie, die huis deurmekaar is met tye want ek kon bloot net nie meer alles doen nie. Dit was harde swaar lesse om te leer om oor te gee en te vra en op ander staat te maak vir hulp. Dis nie maklik nie. DIs moeilik om vir jou kinders te moet verduidelik dat mamma se lyfie seer is en mamma nie nou kan speel nie maar ek het ook geleer in die tye van seer en pyn is daar ander goedjies wat ek saam met Lisa kan doen en probeer dan maar kreatief wees om steeds my spesiale tyd saam met haar te kan he.
Die pad om te leef met ‘n outo immuunsiekte is alleen. Maak nie saak hoeveel ondersteuning jy het nie maak nie saak hoe baie die mense rondom jou, jou help en verstaan nie dis iets wat jy elke dag moet aanvaar. Elke dag vir jouself moet se ek gaan nie dat dit my onder kry nie. Ek gaan nie dat dit my lewe regeer nie. Ek kla of praat ook nie oor elke pyn en elke skeet en elke simptoom nie. Ek is net nie so nie. Ek deel daarmee en probeer so normaal as moontlik aangaan maar ek dink soms maak dit dinge ook moeilik. Outo immuunsiektes is iets wat almal nie noodwendig kan sien nie en as iemand nie iets kan sien nie aanvaar hulle dit gaan goed en dat jy gesond is maar jy is nie. Jou liggaam veg teenhomself en daar is maar altyd een of ander storm wat woed. Ek dink die emosionele sy van dit alles is ook een wat baie afgeskeep word. Met jou diagnose gaan jy amper deur dieselfde proses as wat jy rou. Dit is mos tog ‘n verlies wat jy ervaar. “n verlies van gesondheid en met tye ‘n verlies aan mobiliteit. Ek het vermy, was kwaad was hartseer en depressief, het deur aanvaarding gegaan en het later op ‘n punt gekom waar ek gese het dit gaan nie my onder kry nie en ek het probeer om myself te bemagtig. Dit was ‘n moeilik pad. Dit is soms steeds.
In my pad het ek oral gesoek vir websites en ondersteuningsgroepe maar alles is oorsee gebasseerd. Dit het my gehelp om wel met mense in ander lande ‘n konneksie te kry en te gesels oor hulle ervaring maar ek het steeds ‘n behoefte om met ander mense te gesels in SA wat deur dieselfde goed gaan. Veral mammas met klein kindertjies. Dis uitdagend om siek te wees en klein kindertjies te he. Ek dink dit is op die oomlik my missie om ander mammas te vind wat deur dieselfde gaan en ‘n ondersteuningsgroep te begin. Om mammas te ondersteun die wat reeds kinders het en die wat deur ‘n swangerskap gaan of wil swanger raak en met die emosionele uitdagings moet deel wat daarmee saam gaan. Uit my agtergrond en opleiding en dan nou ervaring glo ek dat ek SO ‘n bydra kan maak tot bewusmaking en ondersteuning van Lupus en dermatomiositis maar ook ander soortgelyke outo immuunsiektes.

My eiland ervaring

Baie gedink oor hierdie onderwerp. Daar is soveel praktiese goedjies wat ek kon saam neem, maar….

Ek klim in die vliegtuig, kry my sit. Nou volg my ritueel – Kry n lekker fliek, skoene uit, trek vliegkouse aan, blaas kussingkie vir die nek op. Gooi kombersie oor my bene. Voor ek verder gaan moet julle weet dat ek MOET ń venstersitplek kry vir die lang vlug, my eie hoekie, my spasie. Haat dit as mense oor my klim of te na aan my sit, wil nie nou skouer skuur nie. Dan drink ek my slaappil, begin my fliek kyk, sodra die waentjie om kom, kry ek n glasie rooiwyn, nou is ek reg vir lekker slaap.

Iewers oor die oseaan, terwyl ek diep in droomland verkeer val ons vliegtuig. Ek lekker deur die blare beleef alles baie baie vaag.

Gelukkig is my trommeltjie altyd by my, welliswaar nie n fisiese trommeltjie nie, maar in die geval word hy werklik. Ek hang nog bedwelmd oor hom en dobber oor die water weg gevoer deur die seestrome.

cropped-old-treasure-chest-chains.jpg

Met my weer terugkeer na realiteit lê ek op n strand. My trommeltjie langs my.

My eiland het n pragtige wit strand, palmbome wat hemelhoog bo my troon. Ek besef, goed, dis tropies.

Neem my trommel en beweeg in die plantegroei in, daar ontdek ek n fontein met heerlik vars water en n grot daar naas. Daar is piesangbome, papajabome, so genoeg kos. Ek leef op my eiland saam met my trommel vol onthoue en drome. As die eensaamheid erg word, maak ek my trommel oop en ek word weg gevoer na tye en mense vol onthou. Ek beleef elke dingetjie met n intensiteit uniek, geskep deur my isolasie.

Die see, was nog altyd die plek waar ek die naaste aan my Here voel. So ek beleef Hom baie diep. Ek praat met Hom diep prate en voel Hom tasbaar in die dae. Ek dans en sing op my eiland strand, geen terughou of selfbewustheid nie. Ek is vry…..

Ek maak ook my trommeltjie oop en pak nuwe ervarings in hom en weet, sou ek gered word sal ek altyd weer en weer hierdie tyd kan uitpak en onthou van n tyd toe ek losgeknoop was van alles wat my inhibeer en dat ek n tasbare loop met my Here gehad het op my eiland, op my strand.

Om die inskrywings van verskillende bloggers in Lê-Jou-Eier te geniet of om self ‘n eier te kom lê wat ons kan uitbroei en grootmaak, klik op die volgende InLinkz skakel:

Vir die reëls van hierdie eier-boerdery, om raad te kry oor hoe om deel te neem en om elke week se aankondiging van die nuwe onderwerp te sien, besoek die volgende skakel by Dis Ekke. Onder hierdie kategorie, kyk na die blogposte Lê-Jou-Eier: Reëls (2017-08-22) en Lê-Jou-Eier: Hoe neem ek deel? (2017-08-22). Laasgenoemde blogpos is opdateer op 2017-09-05.