Parkrun

So het ek nou al 3 weke terug my inskrywing gedoen op die parkrun web, maar elke week spring daar ń nuwe haas uit die hoed, wat my verhoed om te gaan deelneem.
Hierdie week het ek besluit buig of bars hierdie bul moet nou by die horings gepak word. My strepieskode negjies uitgeknip in my sakkie, ń bottel water. Baie belangrik aangesien skoonsus die vorige Saterdag, op die einste parkrun, wou omkap en dr toe is agv dehidrasie en ontsouting.

Alleen alleen klim ek in my karretjie oppad na Meerendal. Dit is ń wynlandgoed net buite Durbanville waar die parkrun plaasvind. Ek voel kompleet groen en so in die ry sit ek nou en wonder wat nou op my wag.

Kom ek vertel gou eers vir julle van Meerendal, dis nou vir die veldfietsryers ń heerlike ry plek, daar is verskeie roetes in moeilikheidsgraad gemerk. Daar is ook twee restaurante, natuurlik wynproe, maar daar is ook gin proe .
Bondelsgedagtes, hier dink ek nou spesiaal aan jou. By die gin hou ek maar verby, ek doen nie bitter nie.

Hulle hou ook allerlei funksies op Meerendal. Daar was juis gister ń Beerfest, so daar was klomp tente opgeslaan.

Met my aankoms het dit skoon vreemd gelyk. Klomp motors al geparkeer, al was ek heel vroeg. Mos nou nie geweet hoe die vurk in die hef steek nie, so maar gesorg dat ek vroetydig daar is vir die wis en die onwis.


Aarde land maar daar was baie mense, ek sien later by die uitslae, wat nogal so ewe vir jou per e pos geztuur word, daar was 814 deelnemers.
.
Dit was op grondpaaitjies op die plaas. Baie goed georganiseerd. Die 5km was nogal ń stap, ek is nou nie van die fikste op die oomblik nie. Al my Kanada fiksheid alweer verloor.

Sal ek dit weer doen? Beslis. Dit was goed om weer ń slag tussen so ń klomp mense deel te neem aan iets. Dit het my nogal na my hardloop dae laat verlang. Bo en behalwe alles, ek het goed gevoel na die tyd.

Dankie Toortsie en Hester vir die inspirasie.

Advertisements

Ashcroft

Op ń Sondagoggend kom ek, Lienke en seun Cois aan in Ashcroft. Hy het n fietsren die oggend. Voor die tyd sê hy dat ek nou nie veel moet verwag nie, dis ń myndorpie. Wel, dis ń plek waar ek nog nie was nie, Al hou ek en Lienke piekniek in die park is dit ook reg.

Die dorpie lyk vir my soos ń tipiese outydse dorpie, asof tyd bietjie stafiger  loop. Op die Sondagoggend lyk dit slapend. Na die fietsryers weg is, voel dit of ek en Lienke alleen is. Dis doodstil en rustig.

Eerste verken ons die parkie, daar is die mooiste mosaikwerk. Dit vertel stories in kleur en prag. Stories oor die dorpie. Ek deel ń paar foto’s, glo daar is vele meer. Wat ń dorp!!!!!

Marina en Daniel Papais het hierheen verhuis in 2007. Marina is ń loodglas kunstenaar van formaat in Kanada en Amerika. Hulle het hierdie inisiatief begin, nou is daar al ń hele klomp inwoners betrokke.

Ek wil  graag aanhaal: “Marina believes the only way we can truely be happy is to create communities we can thrive together. By bringing art forward, it calls us to celebrate the creative, inventive, passionate and joyful within us all. My vision is a thriving Ashcroft where businesses flourish with tourism and local trade.”

Haar man ondersteun haar volkome hierin. Hy help planne optrek vir strukture ens.

Ons het die straat op gestap en meer en meer van hierdie asemrowende kunswerke gesien en algaande feite geleer oor die dorp. So in ons wandel het ons gewonder oor die naam van die dorp, hoekom daar soveel melding gemaak word van chinese….. Daar was teen die een berg jaartalle op borde.

So kom ons toe op die museum af en jackpot, hy is oop. Ons is dadelik trappies op en het ons verkyk aan alles. Lienke kon tot ń fossiel klip kry. Julle verstaan nie, dis ons ding – klippe. Soos Lienke tereg, aan die einde van ons besoek in die besoekers boek geskryf het “A lot of our questions were answered today” (Sy is agt en ń half oud)

Ashcroft het 1 558 inwoners. Die vernaamste besigheid is ń kopermyn. Daar is ook ń tamatie inmaak fabriek. Hierdie fabriek is in 1925 oop gemaak en was ń hulp om die dorp aan die gang te hou tydens die depressie en tweede wereldoorlog.

Die chinese het met die bou van die spoorlyn hierheen gekom en gevestig geraak. Die spoorlyn is ń baie belangrike verbinding tussen Noord en Suid, die bou hiervan is begin in 1884. In 1914 is die verbinding tussen Vancouver en Cariboo klaar gebou.

Ongelukkig in ń groot brand is byna die hele Chinatown in puin gelê. Een winkel het staande gebly.

20180624_103413

Daar is ook ń chinese begrafplaas wat ons ook besoek het. Op al die grafte is mosaik.

In ń klein sy straatjie sien ons jou werklik ń paar locals op die sypaadjie om tafeltjies kuier. Ons moes dadelik ondersoek instel en ontdek dis ń bakkery. Ons moes sumier gaan tee bestel en het heerlik daar gekuier.

Wat ń wonderlike ontdekkingstog saam met my kleindogter. #Fun in the sun.

20180624_103752

Darem net om te wys, daar is fiets gery #trots Suid Afrikaans.

20180624_094826

Lienke het besluit die dorp moet her doop word na Mosaic town.

Einde van ń reis

So het my 7 weke Kanada reis (kuier) gekom en gegaan. Kon nie glo dat die weke so verby gesnel het nie.

Die laaste week was my hart totaal in twee geskeur. Ek het my mense hier in Suid-Afrika so gemis, veral my twee kleindogters, terselfdertyd hoe nader die afskeid gekom het hoe meer stukkend het ek gevoel.

Lienke het so paar dae voor die skool sluit (22 Junie), begin af trek na my kamer toe. Dit was eers speelgoed, toe haar kosbaarhede. (Twee draad voëltjies wat ek vir haar gegee het een keer met hulle kuier hier, ń engeltjie wat ook van hier af gekom het, haar armbande wat verskeie stories gehad het, haar groen Smackie wat van babatyd by haar slaap, haar Penny pikkewyn, van haar nuwe storieboeke ens. Sy het alles netjies in laaie gepak, terwyl haar eie kamer ń harlaboerla is. Met die sluiting is klomp van haar klere gebring, mooi netjies kom wegpak, want Lienke het nou by ouma kom bly. So het ons bietjie meer as ń week saam gebly, in die aande lang stories gesels, diep gesprekke gehad, na haar en my gunsteling geestelike musiek geluister en soms heerlik saam gesing. Dit was herinnering bou tyd, kosbare tyd.

Sommer so skielik sou sy sê: ouma, no go. Stay with me, oupa can come live here. Don’t go back. My hart wou breek.

20180702_181519

Die foto is geneem in die restaurant net voor ons lughawe toe sou ry.

Niks maar niks kan daardie oomblikke beskryf toe ek moes opstaan en gaan nie. Die ou ogies het betraand na my gestaar, my vas gegryp en net gesê:”No go, please no go.” Ek het begin wegstap, die trane het geloop, sy het weer gehardloop en my vas gegryp. Dit was weer losmaak en weg draai en toe breek al my mooi selfbeheersing en my damwalle. Ek is snikkend deur sekuriteit, met almal wat tissues aangee. Siestog die een vrou sê nog: “Looks like somebody loves you very much”. Net om nog trane voort te bring. So het ek op my stoel eenkant gaan sit betraand en beteuterd.

20180702_193500

(My geskenk aan Lienke voir ons lughawe toe gery het.)

Selfs later op die vliegtuig het trane maar aanhou biggel. Gelukkig was dit net ń 45min vlug na Vancouver. Na ń gesig was het ek darem my emosies onder beheer gekry.

Gelukkig was my vlug na Toronto bietjie vroeer. Daardie was ń 4ure vlug.

Op Toronto aangekom stap ek dadelik na Ehiopian air se toonbank om my instap kaartjies te kry vir die eerste been na Addis Abeba en ook dan na Kaapstad. Gelukkig is my bagasie van Kamloops deur geboek na Kaapstad.  Dit was 7.15 in die oggend, my vlug was elf uur. Nogal uitgesien om op die lughawe rond te drentel, iets te gaan eet en drink voor die 13 ure vlug.

Helaas….. By die toonbank aangeland bekyk die man my kaartjie en sê, nee hy kan my nie help nie, hy gaan net uitvind. Hy loop na die volgende toonbank en praat sy praat, skud kop en loop na ń volgende toonbank, praat weer sy praat, hierdie keer kom roep hy my om daarheen te gaan. Die vrou daar gee my een kyk en sê “wait”, daar staan ek en ek staan, die mense wat daar gehelp word betaal almal $120, ek dink, vandag is die dag dat jy in Kanada bly.

So stap vader tyd aan en ek staan soos ń blomplant wat wag vir water. Op my vraag: “What is going on?”, net ń kortaf “It is Canada air, wait”. Half nege roep sy my en sê ek moet na Canada air se toonbank gaan, hulle sien nie my kaartjie nie.

Ek stap daarheen, verduidelik vir die persoon daar wat my probleem is, haar antwoord is gaan staan in die ry – tik tak tik tak. Die ry is soos Harmansdrup op ń winters more, 9.45 gaan vra ek haar groot asseblief, my vlug is elf uur, kan sy nie help nie. Nee, die ander was voor my daar met hulle kwessies, ek moet wag.

Nou het ek nog nie nat of droog oor my lippe gehad nie, laas op die vliegtuig ń glasie sap gekry. Daar was nie kans om ń pitstop te maak nie. Tik tak….

Toe ek uiteindelik voor kom is dit weer verduidelik, tik tik tik, op die rekenaar, mompel mompel en toe word die telefoon nader getrek. Uiteindelik sê sy alles is nou reg, hulle behoort nou my kaartjie te kan sien. Gaan terug Ethiopian air toe. Weer ń ry, gelukkig die man wat vroeer die rangeerder was van mense, is nou agter ń toonbank en hy sien my en het seker simpatie vir die blomplant wat so lank gestaan het. Woep wap is alles reg. Met my omdraai kom die aankondiging dat my vlug nou begin board. Ek draf om nou my hek te vind. Kry net kans om vinnig ń “washroom” stop te maak, voor ek moet deur stap. Darem is ek op die vliegtuig.

Daar word ons vlug vertraag en sit ons hoe lank op die vliegtuig voor ons opstyg. Ek drink my slaappil, want nou vriende is ek moeg en langs my sit n mamma met n paar maand oue dogtertjie. Ek gaan slaap…

Met die land op Addis, moet ons hol vir ons vlug Kaapstad toe, ek en ń ander egpaar is die laaste mense om op te klim. Hoe lyk Addis se lughawe?, ek weet nie. My skoon klere, was nog net so in my tassie. Ek het darem vinnig my tandeborsel uit my hand bagasie gehaal. So kom ek toe hier aan, teer touerig en vaal.

My blydskap was groot toe ek my man, dogter en die twee pikkewyne sien. Hulle moes maar verskoon as daar ń muwwe Kanada klankie van my af gekom het.

My land, my mense.

My huis het skoon vreemd gevoel en my roetine was chaos. Dit is more ń week dat ek terug is en my slaap patrone is in hulle tjops. Dis alweer 12 uur en hier sit ek en blog. My boek langs my oop gevou.

FB_IMG_1522758894406

(My 2 pikkewyne hier)

Water

Kanada is vierde op die lys van lande met die meeste vars water in die wereld. Hier is baie mere en groot riviere. Alhoewel Kamloops beskou word as semi woestyn, as gevolg van hulle lae reënval, is hier mere net buite Kamloops en loop die groot Thomson rivier hier deur. So besproeiing is moontlik, tog dink die stads vaders aan die toekoms en volhoubaarheid, so in hoog somer is hier water beperkings. Selfs nou mag hulle net alternatiewe dae nat spuit. Drinkwater is genoeg.

Vir Lienke (8 jr) is Suid Afrika (Wes Kaap) se min water vir haar ń ontstellende ding. So vertel mamma Annemie die een oggend van haar en Lienke se gesprek die vorige aand. Sy het besluit aangesien Suid Afrika so min water het en Kanada oorvloedig, moet hulle vir ons water gee. Daar moet ń pyplyn gebou word, op die vraag waar al die pyp vandaan sal kom, is haar antwoord: “Rich people can donate money to build the pipeline. Weet jy hoe baie pyp dit sal wees, waar sal hulle dit bêre? People can offer there land to store it. Wie sal dit bou? Engineers can offer to do it for free. Dis baie ver Suid Afrika toe. No problem, there will be enough donations”

So maklik, saak afgehandel en ons water probleem iets van die verlede. Hoe kan ons so dom wees.

Sommer net ń bietjie statistiek tussen die twee lande.

Dit is net so fantasties hoe so ou klein mensie planne uit dink vir ons daar ver. Hoe afstand geen kwessie is nie. Net daardie kinnerlike geloof dat enige iets moontlik is, want mense sal hande en harte oopmaak en gee, dit is mos logies.

As dit maar net so was my poplap, maar inherent is die mens ń selfsugtige wese en mammon so ń groot afgod in so baie se lewens. So jammer jy sal nog ontnugter word. Wens ek kon haar toe maak in ń kokon en beskerm teen die lewe.

 

Die dag van die berg

  1. 20180608_184835

Ek het vandat ek hier gekom het na die padjie teen die berg op gekyk en besluit, jou gaan ek stap.

Hier is ń Husky genaamd Zola deel van die huishouding. My seun praat my vreeslik bang, dat ek nie alleen met haar kan stap nie en bla, bla, bla…. So neem ek vir Zola vir kort toets stappe en dit gaan baie goed, wê wil ek vir hom sê.

Verlede week besluit ek, vandag is die dag dat ek en Zola vir die eerste keer alleen die berg gaan aandurf. Van onder af lyk dit glad nie so steil en so hoog nie. Al huffende en puffende pak ons die hoogtes aan. Daar is geweldig los klippe, so jy moet versigtig trap anders gly jy af. Die uitsig was asemrowend mooi.

 

Gelukkig het ek water saam geneem want dit was warm en daar is geen bome nie. (Karoo). Dit was ń heerlike uitdagende stap en Zola het stroop soet gestap.

Nou ja, die af kom slag was ń ander storie, sien, die los klippe😱. Ons is so skuifel skuifel na benede, hier en daar gly gly en daar is mos nou nie ń boom om aan te gryp nie.

So 300m van onder af, gebeur dit toe. My voet gly, ek kry effe momentum en Zola besluit, Yeah ons gaan draf. Dis toe dat ek neer ploeg na benede. My skouer tref eerste die grond en my wind is skoon uit. Ek bly lê net so lê in die stof, baie stadig kom ek in sittende posisie. Dit voel darem nie of iets gebreek is nie. My knieë is ene bloed, my skouer se bloed drup op die grond.

Ek is op my voete en hinkende, skuifelend gaan ons na benede. Dis nou wat ek weet, die psalmis skryf waar. Vandag is my hulp van die Here alleen. Dis nog so 1km van die berg af huis toe. Ek is van my kroontjie tot my toontjie met stof bedek.

By die huis met die inloop slag is my woorde – “julle mag vandag net nie lag nie”.

Nou besit ek ń stukkie berg, met my bloed gekoop.

Die plek waar die riviere ontmoet.

 

Tk’mloops is die woord, nou verander na Kamloops. Hier is nog groot reservate wat aan die First nations behoort. Dis nou wat die indiane van ouds nou genoem word.

Interessant is dat die kinders eers op Ille-a-la-crosse gebly het, wat ook ń dorp is waar die rivier ontmoet.

Screenshot_2018-06-04-13-58-56

Screenshot_2018-06-04-13-57-40

Hierdie is bekend as die woestyn. Lyk soos ons Karoo met berge, maar hier loop ń reuse rivier deur. Eintlik twee riviere wat hier een word. Die North Thomson en South Thomson word hier die Thomson river. Hierdie riviere kom in lente tyd af, waneer die sneeu smelt dan kyk almal met groot oë hoe hoog die water gaan kom. Hierdie jaar was die voetpaadjie by river side park plek plek onder water.

Dis ń baie mooi plek met ń baie goeie infrastruktuur. Baie sonskyn dae in die somer, aangesien dit baie min reën. Hier is hordes buitemuurse aktiwiteite. Omdat dit so veilig is, kan jy heerlik op die talle trails gaan stap of draf.

Ek deel ń paar foto’s met julle, almal geneem vd een of ander trail af.

 

 

 

Rowwe naweek…

Rowwe week vir ń klein agt jarige dogtertjie. Dit was die jaarlikse dans konserte. Altesaam 5 van hulle, ingeprop oor die naweek. Gelukkig was ons meisie net in twee van hulle. Elke vertoning was verskillend.

Die week voor die tyd was dit kleedrepetisies en oorsig klasse, wat al klaar rof was. Elke keer moes die hare reg wees, kliphard gespuit. Elke keer moes hare gewas word.

Die kostuums word ontwerp en gemaak, vir haar 3 kostuums was dit oor die $300. Hulle speel groot. Hierdie ouma se oë rek net, want na die tyd hang hierdie flambojante kostuums in die kas.

Sy doen ballet, funky jazz en acro. So sy was in Vrydagaand en Sondagaand se vertonings. Die kaartjies na die 2 vertonings was vir die 3 van ons $90.

Die vertonings was so gemiddeld van 45 items per vertoning en het bestaan uit- ballet, hip hop, funky jazz, jazz, acro, musical theater, contempotary, pointe, lyrical en lyrical medley.

Tussen die dans vertonings deur het ons pop nog Sondagoggend ń 5km trail run in Kalowna gehad wat so twee ure se ry van hier af is. Sy het 10.15 weg gespring. Onse Lienke was die derde vrou wat klaar gemaak het. Nr 1 en 2 was volwasse vroue. So dis groot, haar eerste podium met ń groot ren. Sy het haar tyd met 6minute verbeter. Hierdie ouma het gebars van trots en dankbaarheid dat ek deel kan wees van hierdie oomblik in haar lewe.

 

Sy was fenominaal, soveel determinasie. Sy is ń klein vegtertjie, daai kleine skrale lyfie huisves baie vasberadenheid.

Gelukkig het sy ń pappa wat ń hardloper is en haar fenominaal afrig. Hy gee haar baie pointers en sy luister.

Wat ń voorreg is dit nie om ń ouma te kan wees nie, om hier in die ver land te “cuddle” met hierdie besondere klein mensie. Ek staan dankbaar teenoor Vader vir Sy genade.

Kanada spore

Hier is ek in die verre Kanada en vir die eerste keer in die somer. Dis so ń wonderlike tyd saam met my kleine Lienke. Ek drink die oomblikke in om in my geheue tassie te bere.

20180529_114819

Met my aankoms is ek verwittig dat daar ń lys opgestel is van “things to do with grandma”

1. Do mosaic

2. Go swimming

3. Make cookies. (Done)

4. Make cupcakes

5. Show minecraft x3

6. Picnic

7. Read

8. Watch movie x6

9. Build lego

10. Cuddle cats

11. Grandparents tea at school. (Done)

12. Go to her race

13. Bou puzzle

14. Write fairytales abour dragons ń stuff

15. Go to her sports

16. Watch fish

17. Walk Zola (the husky)

18. Sleep with grandma

19. Go to park

20. Take to the stores

21. Play board game

22. Go to Aberdeen mall

23. Visit mom at work

24. Meet Lysia (done)

25. Read fairy tales about dragons and stuff

26. Play hungry hippos

27. Paint toe nails.

Interressante lys. Ons het al heel party dinge gedoen en gelukkig is daar nog baie tyd vir die res van die lys.

20180529_113342

 

20180527_183805

Soveel wat ek ervaar en beleef van Lienke land. So voorreg

Bederf

My vriendin stuur vir my ń boodskappie ń tydjie gelede, wat daarop neerkom dat God weet wat ons nodig het. My antwoord vir haar is: die woord leer ons dat God die vesugtinge van ons hart hoor.

So in die week daarop kry ek so ń verlange in my hart na ń ou skool vriendin. Ons sien mekaar so een keer ń jaar as sy vir haar dogter kom kuier. Sy woon in Koster in Noordwes provinsie. Ek stuur ń boodskappie dat ek wonder wanneer sien ons mekaar weer. Waarop sy antwoord dat sy op die oomblik in Riebeeck Kasteel is op ń blits besoek. Sy het saam met ń vriendin gery, as geselsskap en vlieg weer oor twee dae huis toe.

Hulle beplan ń piekniek by Yzerfontein, as ek kans sien om te ry sal dit lekker wees as ek hulle daar ontmoet. Na die piekniek ontmoet sy haar dogter by Melkbosstrand, waar sy die aand kuier voor sy vroeg die volgende oggend terug vlieg. Ek is dadelik vuur en vlam.

Die oggend het ek vroegerig in die pad geval, sodat ek rustig kon ry. Iewers naby Yzerfontein daal die wete oor my neer…. Ek het ń paar dae tevore gedink hoe lekker sal dit wees as ek net my kar kon vat en alleen koers inslaan vir ń “me-time”dag. Ek voel lus om iets anders as die gewone te doen. So besef ek waarlik die Here het hierdie versugting van my hart gehoor en op ń verassende wyse vir dit kom gee. Soos die dag later omvou het, het ek net meer verstom gestaan. Ek het net geweet, hierdie dag was werklik ń bederf geskenk uit Vader se hand.

Eers het ek stil gehou by Weskus padstal en heerlik gedwaal, daarna kon ek rustig by ń tafeltjie gaan sit met ń heerlike pot tee, terwyl die rustigheid my omvou.

Later na die ander drie dames opgedaag het, is daar eers gaan stap in die tuintjie bo kant die hawe. Daarna is ń plekkie gesoek vir piekniek. Min wetende dat Suzette nog altyd ń boheemse piekniek by die see wou hou, maar nooit die geleentheid gehad het om dit te doen nie. Sy het al die props saamgebring.

Ons het stokke in gekap, lappe gedrapeer, kussings gegooi en al die kos en toebehore uitgepak. Daar was omtrent ń verskeidenheid. Daar was blikbekers vir die lemoensap, tot ń volstruis dop vir water drink. Wat ń heerlike lag -kuier ervaring en mens het weer kind gevoel wat huisies bou met lappe.

Die drie dames is al drie ou Kosterliete, die een het ek in my skooljare daar geken, die een my bestie van skool en die ander een was vir my vreemd, so draai ons paadjies toe op hierdie dag saam tot by die strand op Yzerfontein.

So,  ek het my dag gekry en hy was nogal heeltemal uit die boks. Ek het met ń dankbare hart terug gery laat middag. Ek het so ń warm gevoel, van weet dat my Vader omgee oor selfs die klein dingetjies in my lewe, in my binneste gehad.