Kaapse draai

Voor ons heeltemal weg stap van die Kaap af, kom daar ń vakansie herinnering by my op.

Ons was by Buffelsbaai en sou daarna Kaap toe ry en my man se broer en gesin ontmoet om saam te kamp. Ons het by ons bure een van daardie regte ou weermag tente geleen. Die met die een paal in die middel. Hulle het ñ kombi gehad met ń sy tent. Ons het plek bespreek by Gordonsbaai by Panorama karavaanpark.

Ons sou net 4 dae saam kamp, daardie eerste nag begin die wind waai, soos net die suidoos kan waai. Ons lê in daardie nag, een oomblik is die tent met bolwange om die volgende oomblik in te suig dat hy teen jou is op jou bedjie. Kort kort is manlief uit om tentpenne te kap, met ń geklingel en getingel en ń doem en ń karboem soos ander kampers se goed rondwaai. Die ou radiotjie bler kort kort uit – “Stormwind waarskuwing oor Valsbaai”, dan kap pappie maar weer penne en ek bidde. Ek sien al in my geestesoog die volgende oggend hang ons klere in die bome, dan bidde ek weer en pappie kap die penne, die radoi bler “Stormwind waarskuwing oor Valsbaai”. Helaas het oggend gekom, ek wou net oppak en ry, almal het mooi gepraat en gepaai, ons bly toe. Jy kon nie naby die strand kom nie, in die strate langs die strand het dasi sandkorrels jou geniepsig geklits.

Ons is Kasteel toe, Mosterts meul, Tafelberg op met die rooi karretjie. In Kaapstad was die wind rustig. Ons het selfs by Houtbaai met die boot uit gegaan om robbe te kyk. Daar het hul dogtertjie heeltyd oor die relings gehang om visse te voer.

Daardie volgende aande voer skoonsus my valiums, dat ons tog net langer bly. Die wind tier toe nog voort.

Die volgende dag maak my man ons kar se bagasiebak oop, om deur die vieslikste stank begroet te word. Die manne wou gaan visvang. Ons het die vorige dae met die kombi gery, dus het ons kar heerlik in die son gestaan en bak.. Met ons aankoms die dag het die manne gaan visvang en het die rooi aas in die kar vergeet. Ons NUWE Renault 9!!!!! Hy moes al die matte in die bagasiebak uitruk en nogsteeds het die reuk gebly. Ons het al wat ń raad gevolg, maar ons terug pad Transvaal toe, hele tyd met die vensters oop gery.

Ek het daardie vakansie gesê die Kaap sien my nie weer nie. Famous last words

Advertisements

Ons hou fees

 

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ‘n virtuele toer deur Suid-Afrika onderneem. Die gasblogger van die week moet op ‘n Donderdag, op die datum wat toegewys is, ‘n blog skryf oor hulle tuisdorp/-streek, asook ‘n fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuiste.

img-20190114-wa0000

Ek het besluit om ondanks talle probleme tog deur te druk en vir myself ń fees te reël. My dogter het gou ń uitnodiging gemaak en ek het uit gestuur.

20181109_134246

Soos julle kan aflei was my hele idee dat wat jy daar uitkies en verf word my verjaardag geskenk. Ietsie wat my altyd sal herinner aan hierdie dag.

Uit die 12 uitnodigings het 10 dames saam gegaan. Ons het by my huis bymekaar gekom en toe almal in twee karre Houtbaai toe gery. Dit was pret van die begin af. Daar is omtrent geklets in die karre.

Towerinne julle ken nou al Clay cafe, maar vir die wat nou nie so bevoorreg was om met die groen bus te toer nie, vertel ek gou.

Dit is img_2778ń restaurant met ń twist. Jy gaan daarheen hoofsaaklik om jou kreatiwiteit uit te leef. Jy kies ń klei artikel wat jy dan gaan verf, jy verpersoonlik dit. Daar is allerlei hulpmiddels soos stensils, plakkers, spykers, paperclips ens, dan natuurlik verf en kwaste.

Dit was ń vrolike klomp vroue wat aangeland het by die Clay cafe. Ons was gewapen met twee reuse balonne wat ons banier vir die dag sou wees.

Ek het twee heerlike platters bestel en vriendin Isabel het die heerlikste kaaskoek vir my gebak.

img_2853

 

Groot was my verassing toe die towerinne opdaag by hierdie viering. Jy kon my met ń veertjie om tik. Hulle het in die geheim nog ń tafel bespreek en ingeval by die groep. Hierdie wzs Toortsie se idee. Jy is darem net te oulik Toorts. Nou was nog ń jare lange hartsvriendin, Una, by my verjaardzg viering. Hulle kon toe sommer twee van my vriendinne wat hulle al ontmoet het weer sien. Isabel, wzt die heerlike piekniek mandjies gepak het vir Seinheuwel en Lise, my sendeling vriendin wat ons van All nations kom vertel het by die einste Clay cafe. Lise is ook ń kranige skilder, soos julle haar bord kan sien.

img_2857

Almal het heerlik gekuier, ons het elkeen ń glasie wyn geklink op hierdie mooi dag met vriendinne en towerinne.

 

img_2866

Ons moes natuurlik geweet het met die towerinne daar sou daar ń paar wees wat uit haak. Ons kry vir Seegogga, Positief en Woordnoot mos op die klimrame saam met die kinders.

img_2800

Hester sit op ń stadium droom verlore met haar voete in die stroompie water. Bondelsgedagte sing ewe kliphard , 🎶sal ons ou kennisse ooit vergeet🎶, terwyl sy heerlik verf aan baie moderne bord. (Hier onder is die eind produk).

img_2785

 

IMG_2863.JPG

 

img_2850

My liefste dogter, Jana aan die verf. Kyk net daardie heerlike spinasie en feta quiche.

img_2844

Ek het ook darem geverf, baie minimalisties, want ek wou met almal kuier.

 

 

img_2895

Baie dankie vir al my wonderlike verjaardag geskenke wat so uit julle eie persoonlike kreatiewe harte kom, ek gaan dit koester en aan elkeen dink as ek hierdie artikels gebruik. Towerinne baie dankie dat julle ook deel kom word het van my fees

img_2827

(Inlinkz wil nie dat ek hierdie post link nie, help asb)

Die afskop

My 2019 het op ń baie gesonde en positiewe noot begin. Die oggend van die nuwe jaar is ek en manlief al 6uur hier weg na Big Bay. Big Bay is deel van Blouberg strand, Melkbos se kant toe, die eerste strand na Blouberg. Met my parkrun die vorige Saterdag het hulle af gekondig dat daar ń parkrun om 7.30 by Big Bay gaan wees. Dit het vir my net te lekker geklink, veral as jy dit kombineer met ń vroeë koffie en beskuit by die strand. Ons het nogal die gewoonte om sommer op die ingewing van die oomblik see toe te ry vroeg more vir ń koffie op die strand gekombineerd met ń wandeling strand langs. Ek het dus geweet pappie sal van die idee hou en veral omdat dit geen aktiwiteit van sy kant gaan vra nie.

Dit was nogal ń koue oggend en die warm koffie was baie welkom. Ons het juis vroeg van die huis af gery, want parkering kan nogal ń kwessie wees. In daardie koute het die piekniekgangers al begin aan kom. Ek het verstom gestaan teenoor die kinders wat toe alreeds die ysige water gaan aandurf het. Die stappers het ook sporadies begin aan kom. My vreugde was groot toe ek sien daar is mense met honde. By Meerendal mag ons glad nie honde in vat op die plaas nie. Op my navraag het hul bevestig Karolus kan saam stap, wat ń bonus.

img-20190110-wa0000 Om 7.30 is die klomp stappers weg strand langs, vir my Karolus was hierdie ń vreemde ding. Al die baie mense en honde, maar hy was baie soet en het mooi gestap. Dit was ń heerlike koel oggend, so ons kon net lekker stap en die see geniet. Karolus was welliswaar teen die einde nogal moeg, dit was sy “maiden” parkrun. Ek stap nooit so ver met hom nie.

img-20190110-wa0003

20190101_074252.jpg

 

Na die lopery het ons heerlik ontbyt piekniek op die strand gehou, nou was die weer ń fees. Ons drietjies het rustig ge eet en oor die see uit getuur. Daar was nog betreklik min mense op die strand so dit was baie vredig.

Ons besluit om met ons terug ry huis toe Melkbosstrand om te ry, sodat ons kan sien wat daar aan die gebeure is. Julle, dit het gelyk of daar ń nuwe plakkerskamp met gazebo’s oornag verrys het. Daar was ń magder menigde mense ingeryg op die gras, daar gaan groot gekuier word. Ons het baie tevrede oor ons vroeë uitstappie pad gevat huis toe, daar waar dit stil en rustig is.

Op die derde Januarie was dit my sestigste verjaardag. Ek en pappie het koers gekies Kaapstad se kant toe. Hy het besluit ons moet Seinheuwel toe. Foutjie van ekstreme perporsies. Met die dat ons Kloofnek pad bereik het die karre in ń ry-stop wurm stadig voort gesleep. Voor ons die afdraai bereik het, het ons in eenheid besluit, ons ry maar aan oor die nek en ry seelangs terug. Die pad na Tafelberg, sowel as na Seinheuwel was gesluit. Die mense het in Kloofnekpad gestop en gestap op na die kabelstasie. Dit was waarlik een groot harlaboerla.

Dit was so laat oggend, ons het koers gekies Waterfront toe met versigtige optimisme. Gelukkig het ons redelik gemaklik parkering gekry onderdak. In die setrum was dit net mense en mense. Ons besluit teen rondloop en kies koers na ons gunsteling restaurant Quay4. Genadiglik stap ons direk deur na ń lekker tafeltjie buite. Dit was gelukkig nog voor formele etensuur.

 

img-20190111-wa0003

Na ete toe ons uit loop staan daar ń elle lange tou en wag vir tafels. Ons was baie bly dat ons die besige tyd gemis het. Ons is hierna huis toe vir ń heerlike rustige middag.

Vrydagaand 4 Januarie word ń bucket lys item af gemerk. Ons en ons goeie vriende het na die Boer restaurant teater gegaan, Rafensie het op getree. Wat ń belewenis. Hy en sy orkes mag maar, elke lid is puik en speel en sing met soveel genot. Die aand was heeltemal te kort. Hierdie was die tweede been van my 60jaar viering.

Vandag 12 Januarie was nou die eintlike viering, saam met my harts vriendinne. Net twee vriendinne kon nie saam met ons wees nie, een is in Thailand en die ander in die hospitaal na ñ knievervanging. Hierdie is egter ń blog op sy eie.

Kaapse toer dag 2

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ‘n virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ‘n Donderdag, op die datum wat toegewys is, ‘n blog skryf oor hulle tuisdorp/-streek, asook ‘n fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuiste.

Die kuiergasbloggers vir die week (en hulle lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ‘n blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ‘n eie ondervinding in daardie provinsie / streek / dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek / provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees.

Die vroeë opstaners het op die strand gaan stap en die pragtige oggend geniet. Dit was een van daardie goue oggende, wind stil met blou bloue lug. Niemand het die moed gehad om te gaan swem nie.

Vir ontbyt het ons na Maestro’s gery by Woodbridge island. Dit is een van ons gunsteling restaurante. Hulle bedien ń heerlike buffet ontbyt. As jy buite op die stoep sit, strek Tafelbaai voor jou uit met ons geliefde Tafelberg wat uittroon bo die stad. Die strand lê letterlik aan hier aan jou v. Daar is lekker ge eet en geklets. Almal was baie nuuskierig oor wat voorlê. My lippe was gesnoer.

Ons het in die giggel groen bus geklim en pad gevat verby Kirstenbosch na Constantia nek, daarna het die pad al kronkelend af geslinger na Houtbaai.

Ons het by Clay cafe ingedraai. Nou, towerinne hier gaan julle kan uiting gee aan julle kreatiwiteit. Ek het gedink ons kan elkeen ń beker verf wat ons kan skenk aan die All nations hoofkantoor in Noordhoek. Julle sal nou nou bietjie meer van hulle hoor. My vriendin LiseMari gaan ons hier ontmoet om ons bietjie in te lig oor wat All nations doen.

Clay cafe is in 1998 gestig hul doel is om jonk en oud hul kreatiwiteit los te laat. Jy verf ń pottery item, verpersoonlik dit met jou eie kuns.  Na dit geverf is word dit geglasuur em gebak en kan na drie weke af gehaal word. Daar is ook ń heerlike tuin wat beskut is en ń speelpark.

20181109_134246

Binne het ons plaas geneem by ń lang tafel wat met papier bedek is, een van die werkers daar het ons ingelig oor hoe dinge werk. Ons het almal vir ons verwe en gereedskap gaan haal. Dit is altyd so ń moeilike keuse om kleure en gereedskap te kies. Sodra jy egter weet wat jy wil verf raak dit makliker

 

Bondelsgedagtes het natuurlik voortou geneem, sy was nou behoorlik in haar element. Sy kon nie wag om haar kreatiewe gees vrye teuels te gee nie. Sommiges was half onseker oor wat hulle gaan verf. Perdebytjie, Woordnoot, Positief en Lekkervurig moes net eers ń vinnige draai in hul pragtige tuin gaan stap

 

Ons het drinkgoed bestel, Clay cafe is ń volwaardige restaurant. Dis nou as jy kans sien om ń bord kos te eet so tussen die verf deur of jy kan sommer net ń vingerhappie bestel om aan te peusel. Ons het nou nie vir een van die twee kans gesien nie.

20181109_133825

Lise Mari wat ń sendeling is en onder die vaandel van All nations werk en het ons gou ingelig. Sy doen sending werk onder die indiane in New Mexiko. Op die oomblik is sy al meer as ń jaar in Suid Afrika en gee kuns by Ubuntu soccer Acadamy in Kommetjie. All nations werk in venootskap met die Heilige Gees om gemeeskappe van Jesus volgelinge te ontwikkel en dissipels te maak reg oor die wereld. Hulle bied ook opleiding aan vir sendelinge. Sendelinge kom ook na hulle om te ontstres as hul terug kom van die sending veld. Ons bekers sal hul koffie drink tye verhelder.

Hierna vertrek ons na Houtbaai hawe waar ons by Mariners warf ń vis en chips of slaai gaan eet. Hierdie is ń baie gewilde besoekpunt. Houtbaai is 5km suid van die middestad van Kaapstad. Lê aan die suide kant van Tafelberg. Pragtige wit strande.

Hier is ook die plek waar die Red bull wave Africa branderplank kompetisie aangebied word. Dit vind plaas tussen Mei en Aug wanneer die golwe 4.57 – 6.10m bereik. Dit vind plaas by die “Dungeons”. Een van die 16 plekke in die wereld vir die big wave.

 

Ons het ń tafel gevind na ń soektog. Sommige van ons moes plek hou terwyl die ander gaan tou het vir kos, Die kos kom in klein boksies. Vakansietye is dit ń miernes. Deel van die kompleks is Mariners warf, Mariners chest, Shipwreck shop en Pearls in the oyster. Dit is ook lekker om sommer by die hawe rond te stap en na al die visserskuite te kyk, daar is ook allerlei Afrika-stalletjies. Vanaf die hawe kan jy ook met ń boot uitry Robbe eiland toe.

Screenshot_2018-12-16-00-37-45

By Google geleen.

Hester was in haar element so by die see en die hawe en het sommer met van die vissermanne ń geselsie aan geknoop. Die res het gou kom saam luister na die verfrissende sê goed van die manne. Die kleurlinge in die Kaap is mos bekend vir hul unieke taalgebruik en sê goed. Almal het geskaterlag. Seegogga en Toortsie het sommer hul alm in die beurs kom gooi. Virgo C het gelag dat die trane rol.

Dit was tyd om te vertrek. Ek kon darem nie net met die towerinne in die suide kuier nie, ek bly mos Noord  van die boerewors gordyn. In die Kaap is die suide oorwegend engels en die Noorde afrikaans, van daar die benaming. Boonop moes ons darem nog ń wynplaas besoek. Una sal my nooit vergewe as sy die Kaap moet verlaat sonder hierdie besoek.

Oppad na Paarl met die N1 langs is daar ń paar wynplase langs mekaar. Ons gunstelinge is Spice route en Fairview. Ek het besluit ons stop eerste by Fairview. Hier kan ons Kaas en wyn proe. Vir die nie wyndrinkers skink hulle ń glasie druiwesap.

Fairview is ook bekend vir hulle bokmelk kaas. Met die stap van die parkeer terrein af is daar bokke om jou te begroet. Die een ou ram is behoorlik ń bielie, die ooitjies lyk baie klein teen hom.

Binne betaal ons vir die proe en gaan staan by een van die toonbanke. Daar word ses stukkies kaas in ń bordjie voor jou geplaas en dan word die kaas met ń wynsoort gepaar.

 

Ons moes ook die winkel besoek. Frannie het die broodjies net een kyk gegee en besluit dis tyd dat ons broodmandjie nuwe broodjies kry. Die towerinne het omtrent die winkel op horings geneem.

Nou is ons weer oppad na Spice route. Hiedie plaas was eers Seidelberg, maar het in ń ware Spice route ontwikkel. Hier het ons die sjokolade proe gaan doen. Hier is omtrent opinies gelig, aangesien party dames glad nie van donker sjokolade hou nie. CBC bierbrouery is ook op die plaas en jy kan ń bier en biltong proe gaan doen. Daar is ń koffie roostery, ń roomyswinkel, ń pizzeria, ń wynproe natuurlik en nog ń restaurant. Die groot bome het uitlokkend hul koelte oor die tafeltjies gegooi en die uitsig is pragtig.

Ons moes nou helaas maar elkeen sy koers laat inslaan. Smake verskil mos. Perdebytjie, Frannie, Toortsie het die koffieplekkie opgesoek, Woordnoot, Bondelsgedagtes en Virgo C moes net roomys gaan eet. Una, ek en Seegogga het gaan wyn proe. Hester, Dis ekke en Positief was lus om onder die bome flamkuchen te eet. Lekkervurig en Scrappy is na die bier en biltong proe. Gaan dit hier oor die bier of oor die biltong?

Hoe ons hierdie towerinne weer in die bus gsan kry is ń groot vraag. Hulle sal ons maar moet uitsmyt, ek sien hier kom ń groot parytjie aan. Nou kan julle jul verbeelding vrye teuels gee oor wat verder gebeur.

 

 

Kaapse toer dag 1

Hierdie bloguitdaging is aanvaar deur 14 Afrikaanse bloggers wat ‘n virtuele toer deur Suid-Afrika gaan onderneem. Die gasblogger van die week moet op ‘n Donderdag, op die datum wat toegewys is, ‘n blog skryf oor hulle tuisdorp/-streek, asook ‘n fiktiewe weergawe van die ander 13 bloggers se kuier by sy/haar tuiste.

Die kuiergasbloggers vir die week (en hulle lesers) kan dan vir die res van die week ook blogposse bylas waarin hulle beskryf hoe hulle die kuier geniet het, of hulle kan ‘n blog skryf oor die streek waarin die gasblogger van die week die kuiergaste onthaal het – vertel van ‘n eie ondervinding in daardie provinsie / streek / dorp, deel herinneringe of plaas fotos wat daar geneem is. Enige lekker storie sal doen solank dit in die gasblogger se streek / provinsie afspeel. Kuiergasbloggers en hulle lesers moet asseblief ook hulle skakels byvoeg op InLinkz sodat ons almal kan saamlees.

Ek was baie opgewonde om die giggel groen bus hier in ons mooie Kaap te verwelkom. Hier is eintlik so ń groot verskeidenheid dinge om te doen, dat ek behoorlik moes kop krap en ń proses van illuminasie toe pas.
Die klomp dames het hulle mos omtrent gate uit geniet daar by die suidpunt, voor ons vakansie breek van vakansie.

Ek het sommer laas nag by Seegogga se gastehuis geslaap, sodat ons vroeg in die pad kon val. Vandag kom die res van die towerine aan by Kaapstad lughawe.

Ons moes natuurlik by Elgin eers vye gaan koop. Die towerinne sou ons nie vergewe as ons sonder vye opdaag nie. Hulle moes juis, met ons skielike op ys plaas van die toer hul vye kopery mis.

Daarna was Peregrine aan die beurt. Hier is heerlike mosbolletjies, droë vrugte en appels gekoop. Daar is ń groot appel pakhuis – Kromco daar naby. Hulle het altyd ń winkel daarby gehad en ons het bokse appels daar gekoop. Nou word dit by Peregrine verkoop. Ons het vinnig ń ontbyt genuttig en sommer wegneem koffie gekoop. Hierdie is ń baie gewilde en route stopplek en het met die jare geweldig uit gebrei.

By Kaapatad lughawe het ons die towerinne met ń grrot plakaat, waarop geskryf staan, WELKOM AAN DIE TOWERINNE IN KAAPSTAD. Is ons nou skeef aan gekyk deur die mense oor hierdie bewoording. Ons het net heerlik in ons mou gelag. Die gejillery en gegillery toe hulle die aankomslokaal binnestap was nou weer in ń heel ander klas, daar is gedruk en gebabbel.

Lorenzo het ons ingewag met ń silwer skoon groen bus wat goed versien is en sy bande behoorlik nagegaan is. Moenie bekommer nie towerinne behalwe al die langs-die-pad inkopies, is die wyn en frangelico aangevul. Die mandjie met broodjies staan reg vir Frannie om weer onder haar wakende oog te hou. Sjoe, ek is bly dit is nou nie meer my verantwoordelikheid nie.

Ons is nou oppad Kirstenbosch toe. Ek het vir almal gesê om gesê om gemaklike skoene aan te trek en sonhoede op te sit, ons gaan heerlik deur die tuine wandel.

In Kirstenbosch sal jy nog ń gedeelte van ń heining van Wilde Amandelbome vind wat deur Jan van Riebeeck aangeplant is. Die naam Kirstenboch verskyn die eerste keer 1795 toe  dit gelys is as op ń inventaris wat gemaak is van eiendomme wat oorhandig moet word aan die Engelse.  In 1895 het Cecil John Rhodes hierdie grond gekoop, hy het ń opsigter aan gestel en ń laning Kamferbome geplant asook Moreton bay vye.  Met sy dood in 1902 is die grond aan die goverment gegee. Op 10 Junie 1913 is die Botaniese vereeniging gestig. Harold Pearson die voorsitter het die noodsaaklikheid van ń Botaniese tuin in die Kaap besef. Die goverment het £1000 per jaar gegee vir die oprig en instandhouding van die tuine. Die eerste 50 jaar is alle ontwikkeling van die tuine met die hand gedoen, vandag gryp ons masjiene om die swaar werk te doen. Die pragtige klip paadjies, rotstuine, terasse is alles te danke aan die hoë standaard werk wat gedoen is in daardie moeilike begin jare.

Hier is ook talle stappaadjies vanuit die tuine om teen Tafelberg op te stap. Ons het hierdie roetes al self drie keer gesap, welliswaar het ons nooit vanaf Kirstenboch die berg bestyg nie, maar af geklim vanaf die berg, om te eindig in die pragtige tuine. Vandag moet jy liewer in groepe stap ter wille va veiligheid, daar het al heel party aanrandings en rowery plaas gevind by die berg.

Na die gevliegery en geryery was almal lekker moeg en ek het besluit ons gaan eers die innerlike versterk by Moyo, dit is ń Swahilli woord en beteken hart.

Screenshot_2018-12-16-00-59-47

Hierdie is ń Afrika restaurant met Afrika cuisine en -musiek. Hulle het ń baie interresante spyskaart met disse soos, gebraaide mopanie wurms, krokodilstert pasteie, Spicy north african chicken tagine, mieliemeel gerolde garnale ens. Daar is darem ook meer gematigde kosse vir die met swak harte (soos ek). Terwyl ons wag vir ons kos het van die towerinne se lywe op die ritme van die afrika musiek begin beweeg. Dit het ons terug geneem na ons straat dansery met die taxi manne in Pretoria.

By ons tafel het twee vroue gevra of hulle ons gesigte kan verf met spotting patrone. Ons het te mooi gelyk. Hulle het ook vir ons Tula-tula baba gesing, Toortsie en Bondelsgedagtes het ingeval, ons ander het ritme gehou. Scrappy was skoon aangedaan en moes ń traan weg pik, Frannie het vinnig ń snesie aangegee.

Na ete het ons ń wandeling onderneem. Perdebytjie en Hester het dadelik begin vertel van die plante. Una, Woodnoot en Kameel wou opsluit onder ń boom gaan lê. Virgo C het hulle vinnig opgejaag met ń “Kom, kom dis nie nou tyd vir siesta nie!”

fb_img_1546755055342

Hierdie wandelbrug is op 15/5/2014 geopen, hy is 13m lank en is 12m bo die grond. Toemaar meisies hier wandelbrug is stewig met goeie reelings aan die kante, julle is heeltemal veilig. Terloops die brug het 5miljoen gekos en is ontwerp met ń slang se skelet in gedagte. Kom ons gaan bewonder die tuine van daar bo af.

Hierna het ons heerlik lui lekker deur die tuine geloop. Sommiges het wel nie baie gestap nie, maar helaas in die koelte van ń boom neer geval. Sal nie name noem nie, Virgo C en Woordnoot het net kopskuddend weg gestap. Perdebytjie was net doenig met foto’s neem. Hester het opgewonde na plante en voëls gewys en het behoorlik geklink of sy ń gesoute toerlyer is soos sy die name uitryg.

Ons kon nie te lank kuier nie, ons moes nog gou gaan in boek by die hotel. Ek het vir ons bespreek by die Dolphin beach hotel. Elke kamer het ń balkon wat uit kyk op die see en tafelberg. Die hotel is heerlik sentraal.

20180102_094129

“Kom kom meisies ons moet vyf uur by die Waterfront wees en onthou die warm dingetjie, die windjie kan koel raak later.” Nogsteeds geen stilettos nie, lekker stap skoene. Kon sien die stapskoene en Waterfront het nou nie heeltemal sin gemaak nie.

IMG-20181217-WA0009

By die waterfront verruil ons die giggel groen bus vir ń rooie, Lorenzo kry nou ook kans om terug te sit en die Kaap te geniet. Ons onderneem ń kort stads en see toertjie. Die oorfone wat ons met ons aankoms gekry het gee die hele tyd inligting, in die taal van jou keuse, oor al die plekke waar ons verby ry, vervleg hierin is sommer bietjie geskiedenis ook. Ons sit heerlik op die boonste oop dek en adem die see lug in.

Ons bestemming op hierdie laat middag/vroegaand is Seinheuwel waar ons ń piekniek gaan hou terwyl die son oor die see sak. Seinheuwel was die plek waarvandaan die kanon geskiet het as daar ń skip in die hawe gekom het, sodoende het die mense geweet en kon hulle kom goedere kom aankoop of net kom loer wie nuut aankom in die Kaap. Vandag nog om 12uur word die kanon af gevuur.

signal-hill-cape-town

Groot verassing vir die towerinne met ons aankoms is die hele entourage van harley’s. Frannie gee so ń sagte vroulike gilletjie toe sy Silver gewaar. Nou is daar weer van voor af gegroet en gebabbel.

Vriende van ons het ń restaurant in Riebeeck Wes, die Oude Schuur, Isabel het vir ons die heerlikste piekniekmandjies gebring. Vir Toortsie ń spesiale banting mandjie. Drinkgoed het uit ń balie met ys gekom en was dus ń ware lafenis

Perdebytjie was net doenig met haar kamera en wil alles uit elke moontlike hoek afneem. Net daar dat die drama ontvou, madam moes nou juis bo op ń rots klouter vir ń beter hoek, toe haar voet gly en sy (gelukkig) op haar sitvlak na benede wip om net mooi tussen ń groep piekniekgangers tot stilstand te kom. Katastrofiese gevloge, die bakke kos het deur die lug getrek en drankies uitgestort. Arme Perdebytjie se gesig was rooi soos beet en het net die hele tyd apologie aangeteken. Gelukkig was dit nie knorpotte nie en na die aanvanklike skok is daar heerlik gelag. Aangesien ons mandjie hopeloos te ruim was, het ons hulle sumier oorgenooi om saam te kom eet en drink. Virgo C het laat spaander bus toe om die noodhulpkissie te kry en gou al die skrape en stukkende plekke te ontsmet en die nodige pleisters aan te bring. Gou gou was almal gesellig aan die kuier.

Hester staan op en kondig aan sy moet darem ook ń paar foto’s gaan neem, bars almal weer uit van die lag en met hope waarskuwings is sy daar weg. Toortsie het intussen haar kitaar uitgehaal en begin speel, Kumba ya my Lord….. Bondelsgedagtes en Una het dadelik weg geval en begin sing, sommiges het saam geneurie, tyd gehou op kastige dromme en ander het ook ingeval en begin saam sing. Wat ń vredevolle mooi sonsondergangtyd het ons daar saam gehad. Ons het net die kampvuur gekort.

 

Ons moes ons omtrent terug sleep bus toe, hierdie was werklik so vreedsaam en mooi. Ons het vir Con en Isabel gegroet en behoorlik bedank vir die eetgoed, soos altyd het Isabel nie teleurgestel nie. Ons is weer terug Waterfront toe. Dit was aansienlik stiller in die rooibus met ons terug ry, jy kon sien almal se gedagtes het op ver paaie gaan loop.

Die Waterfront is een van die gewildste besoekpunte vir toeriste in die Kaap, dit is baie besig in vakansie seisoene. Gelukkig het almal nou reeds terug gekeer na die skoolvakansie en was dit rustiger. Vir my wat in die Kaap woon, bly dit die plek waar ek onmiddelik getransformeer word in ń vakansieganger, die atmosfeer hier is reg deur die jaar een van vakansie. Ons mees geliefde eetplekkie is Quy4. Jy kan sommer hier reg langs die water sit, met bote wat die heeltyd in- en uitvaar. Dis dan ook waar ons, ons gaan tuis maak, vanaand defnitief nie vir die kos nie. Daar is sommer vinnig coctails bestel en beproef. Die harley manne het ook hier by ons aangesluit en dit was nie lank nie of Silver gryp Frannie om die lyf vir n dansie. Dit pla ons mos nou glad nie dat daar nie ń amptelike dansbaan is nie. Hoeka is dit vanaand ook nog kareokie aand. Dit is nou so reg in die towerinne se kraal. Ek het geweet, hierdie gaan ń laat aand word. Wonder bo wonder was Lorenzo die eerste een om agter die mikrofoon in te skuif. Wat ń stem! Die man verbloem sy talente. Lekkervurig en Kameel verras ons toe ook daar met ń wrap duet. Dis ekke het sowaar ń ramshoring (klein) uitgepluk en geblaas onder luide toejuiging. Aan die talent het dit nie ontbreek nie. Virgo C het ons vergas met ń oosterse dans, mensig kan sy daai heupe swaai. Seegogga, Toortsie en Positief het lekker afrikaanse liedjies gesing. Die oorsese toeriste het dit nou behoorlik geniet. Woordnoot het die mooiste gedig voorgedra. Hester en Scrappy het ons laat skater met hulle grappies.

Hoe later, hoe kwater het dit gegaan, die towerinne het omtrent lyf geswaai tussen die tafels. Ons het mos lanklaas lekker saam gekuier, of sal ek sê gejol. Dit was ń baie vrolike towerinne wat by die hotel aangekom het ou nag. Ek het nog vir ń tydjie op my balkon gaan sit om na die see te luister terwyl my gedagtes pad vat, kort kort moes ek weer giggel en soms net stil glimlag by gedagte aan hierdie kosbare vrouens wat kan jol in oormaat, maar ook diep stil kan word met tye.

2019

2019 is my sestig word jaar, sommer vroeg vroeg in die nuwe jaar. Dit het my gedagtes die afgelope tyd baie besig gehou. Ek het gedwaal in die verlede en ander verjaardae.

Partytjie hou was nooit deel van my lewe nie, hoekom? Ek weet nie, dit het net so gebeur. Miskien kan ek die tyd van die jaar die skuld gee. Na al die krrsvieringe en oujaar/nuwejaar vieringe is almal tot satwordens toe siek vir fees, eet en vier. Skooltyd was my maats dan met vakansie weg en sou ń viering op ń flop uitloop. Soos my sestiende verjaardag toe net een vriendin opgedaag het.

Ek het wel ń paar lekker verjaardae gehad soos, die jaar na ons Desembermaand die eerste keer my seun wat aangeneem is in ons familiekring kon verwelkom, ons het daardie jaar almal saam in Kirstenboch piekniek gaan hou. My geliefde boeta en gesin was saam. Die jaar toe ek besef volmaan is op my verjaardag en besluit het piekniek teen Leeukop is net die ding. Ons het koelhouers met vingerhappies op gepieker, die son sien sak en die maan sien opkom, so al in die maanlig is ons weer na benede.

Een van my mooiste verjaardae was toe ons hartsvriende van Heidelberg, Gauteng in die Kaap was en my bederf het, ons het ń piekniek gaan hou by Zevenwacht, lekker piekniekmandjie wat hulle bestel het. Later het ons gaan fliek, kan nie onthou wat ons gaan kyk het nie.

Die laaste twee jare het ons gaan piekniek hou by Klein Joostenberg met van ons beste vriende, kinders en kleinkinders. Ek reël altyd my eie verjaardag anders gebeur niks. My veertigste het ek, my man en dogter piekniek gehou in Kirstenboch.

Een jaar het ek my verjaardag geskuif met twee weke en ń teepartytjie gehou, dit was heel lekker, maar koeke en terte bak is nou nie helemal ek nie. Vir ń ander se verjaardag sal ek nog en het moeite gedoen met my kinders se verjaardae, maar vir myself? Nee dankie.

Almal vra nou al vir weke wat ek gaan doen om hierdie sestigste verjaardag te vier, wel….

Kom ons kyk na die meer realiteits weergawe, Iewers sal ek ń strandhuis huur, by die see, met ń lagoon daarby. Saam met my sal ek daar wil hê, my vriendinne. Ongelukkig my een hartsvriendin kan nie meer reis nie, haar gesondheid nie goed nie. Miskien kon Scrappy se Elon Musk tuig gehelp het om Sarie hier by my te kon hê. My maatjie van baie jare Una sal moet vlieg, sommer saam met sus Elize. Hulle is die drie wat ver bly wat ek hier sou wou he.

My naby-bly vriendinne is my sendeling vriendin Lise-Marie, my kuns vriendin Hettie, my boutique vriendin ( wat my buurvrou was in my winkeldae) Seline, my Singapore-afrikaanse vriendin ( Ek noem haar so, want ons het mekaar op Singapore lughawe ontmoet, maar sy bly in Durbanville en is nou my haarkapster), my jong vriendin Stephne (sy is soos my ander kind), my ” die knap vrou waarvan die bybel praat”, Louise en sy is die tannie van my Elsa vriendin wat so oud is soos my seun, ons het mekaar leer ken in ń christelike dansgroep en is al 2001 af vriende, my dierbare Riana vriendin, ons was saam in die kerk in Heidelberg, nou bly hulle in die Strand, my ou buurvrou van Wellington en ons beste vriende, Isabel. Natuurlik bo aan die lys my dogter Jana.

As ons nou die dam onder die eend wou uitruk en ver gaan draai sal ek nog ń paar mense wou oplaai – vriende en familie oorsee. Ek sal moet Kanada (Kamloops en Dawson Creek), Amerika (Houston), Nieu Zeeland en Engeland toe moes vlieg.

Helaas drome is drome en my planne bly skeef loop. Ek wou graag ń studio bespreek en gaan keramiek items verf saam met my vriendinne, maar kry nie die studio in die hande nie, my Jana kind is in Pearly beach, my Seline vriendin in Bangkok en my ver vriendinne  is net dit ver.

So met min dae oor, lyk dit my ek moet hierdie verjaardag op ys sit. Ek sal in my drome en gedagtes my omring met my hartsmense.

Paul en Peter

Op 2 Augustus 2018 hop Paul en Peter ons lewe binne. Dit was ń baie onverwagse geskenk op my man se verjaardag.

So ń maand voor hierdie dag, kuier my kleindogtertjies by ons, ek besluit ons moet vir ń stappie gaan na hier bo in ons woonbuurt, daar is altyd hasies wat rond hop in daatdie area. In ons afwesigheid besluit oupa en mamma om die web te betree en te kyk waar mens hasies kan kry. Baie entosiasties sit die twee op die net.

Eindresultaat was dat ons dogter besluit het dit sal manlief se verjaardag geskenk word.

20181108_081133
Hulle is twee Nederlandse dwerg hasies. Twee mannetjies, hulle was 5 weke oud toe hulle ons lewe binne gehop het. Die name? Peter was maklik, Peter rabbit et kort tevore gedraai en ek en Lisa het dit gaan kyk. By Kamloops (Kanada) is daar twee berge Peter en Paul. Dit is toe wasr Paul se naam vanaf kom.
20180808_140155
Ons het ontdek dat mens het nie sommer net ń rond hoppende hasie nie, daar is veel meer daaraan toe.
20180831_170900
Eerstens moet hulle ń veilige blyplek kry. Ons dogter vra op die Bunny huggers facebook blad of daar dalk ń hok beskikbaar is. Tot ons verbasing kry ons een pasella. Ons moes hom skoonmaak en ń paar reperasies en veranderings aanbring, maar nou het hulle ń huisie. Ons het wiele gemonteer sodat ons die hok in die aande in die huis in kan stoot, die nagte was toe nog koud.
Hierdie was ń leerskool vir ons, maar ek moet toe gee, hulle verskaf ons ure se pret, ons lag baie vir hulle manewales.
20180924_112610
Deesdae eet ons ontbyt buite, dan kan die twee die tuin verken. Tussen 16.00 en 18.00 probeer ons tuis wees, dan is dit weer hop tyd.
Intussen het die hormone ingeskop, op ń stadium het ons gewonder of Paul mie dalk Pauline is nie en is na die teler om seker te maak.
Blykbaar is die hasies maar so bespringerig met mekaar as dit hormoontyd is. Ons moes hulle laat regmaak, aangesien dit nogal tot gevegte lei. Peter is deur die proses, maar Paul se testes het nog nie ingesak nie, so hy is nog ń hormonale meneertjie. Peter kan hom so vervies vir hom, dan kan hulle mekaar omtrent toe takel dat jy net wit wolle sien waai.


Ons twee kleindogters is natuurlik mal oor die twee, eerste ding as hulle hier kom, moet hulle eers na Paul en Peter gaan.
20180824_161724
Ja, my plante lei daaronder, genadiglik is hulle klein en hulle knibbels laat nie te groot skade nie. Manlief sê hulle is eintlik Ro en Lux, hulle wei so lekker op die grasperk.
20181022_091338
Glo dit of nie, ons is besig om vir hulle ń playpen te bou. Aangesien hulle so klein is, is ons baie bang die katte vang hulle. Nou het ons kat vyande geword hier by ons huis. Ons het ń goeie watergeweer gaan koop en is op gereedheid vir enige kat wat sy gesig hier wys.
20180807_183058
Ons het hulle in die huis toe gelaat, maar die rakkers hou van drade kou en het nou die dag die radio se draad gekou dat ek Paul kry met ń vonk spattend draad op die mat. Brandgevaar!!!!!!
Helaas ons is nou Hasie-mense. Wie sou kon dink?

Ons moterfiets eskapade

Elke keer as ek Indo toe gegaan het om aankope te doen het ek so twee dae ingewerk wat ek me time het. Ek wil darem nie net werk nie en ook deel van die land beleef.
As iemand saam met my reis probeer ek gewoonlik om iets te doen waarvan die spesifieke persoon hou.
Met skoonsus Lize se saam gaan, moes ons iets doen wat in haar aardrykskunde-juffrou kraal sal pas. So in Bali is ons na Kintamani, dis waar die vulkaan is. Sy het dit behoorlik geniet. Ons het hom beskou uit ń restaurant waar hulle ń rijstafel bedien. Dit is allerlei inheemse kosse. Soos ń Balinese buffet.

In Java het ek besluit, gaan ons ompad ry na Yogjakarta toe en by Wonosobo verby ry na Dieng plataue. My Java boek het die mooiste foto’s gehad en die beskrywing was asemrowend.

Screenshot_2018-11-29-15-48-00 gekry by oom Google

Ek gebruik gewoonlik dieselfde taxi drywer, ń baie oulike jongman met die naam Toliep. Hy verstaan feitlik geen engels nie, so Sulis vertaal maar.

Die rit daarheen was pragtig, welliswaar lank. By ons aankoms by die brug alvorens jy Dieng se parkering kan kry, moet ons ontdek die brug is vir verkeer gesluit asngesien hulle besig is met reperasies. Nou sit ons met ń dilemma, ons het nou al die pad gery, om nou om te draai is nie reg nie. Alternatiewelik – jy huur ń moterfiets met sy drywer en ry oor die nou konstruksiebruggie en dan berge in.
Screenshot_2018-11-29-15-49-46 gekry by oom Google

Ek wou my vrek lag vir Lize en Sulis, hul broeke het omtrent gebewe om so met ń vreemde man, op vreemde paaie die berge ingery. Hulle wou eers stry, maar ek het voet neer gesit en ons het geklim. Ek en my drywer het die agterhoede gevorm en ek het die petalje op video kamera vas gelê, so in die ry. Ongelukkig kan ek nou geen video materiaal opspoor nie.😱😱😨

Eers het ons na die tempels gaan kyk, Met die dat dit toe begin drup het ons geweet ons moet nou plan maak. Ons het by so ń klein winkeltjie plastiek reën poncho’s gekoop.

Ons is daarna berge in, dit was omtrent steiltes af en op, krinkels en draaie, alles grondpaaie.

Uieindelik kom ons by die warmwaterbron, maar moes nog ñ stywe entjie stap. Aangekom vind ons ń klomp locals wat letterlik bad in die warm water. Dit is glad nou nie eintlik besoekwaardig nie. Dis ook al wat ons kon besoek en moes na dit omdraai. Ongelukkig kon ons toe geen van die uitkyk plekke besoek nie, aangesien die mis inbeweeg het en sig swak was.

Mensig toe kom die reën neer. As ons teen die steiltes op smaak dit jou jy gly agter af. Nat plastiek en motetfiets sitplek is ń gladde storie. Teen die steiltes af voel dit weer jy gaan die mannetjie voor jou af druk. Lize het na die tyd bely sy het as gevolg van spanning toonlere op die mannejie se maag geoefen. Wat hy hiervan gedink het sal ons nie weet nie. Sulis sê sy het gedink sy druk die mannetjie se middelrif af.Ek het hierdie rit heerlik avontuurlik gevind en baie gegiggel.

Helaas terug by die taxi was ons drupnat hoenders, die poncho’s het nou nie eintli veel gehelp nie. Toliep wat heerlik droog in die taxi gewag het wou hom ń papie lag vir ons. Ons moes maar so druipnat in die taxi klim. Kort kort kyk Toliep in die tru spieëltjie om weer uit te bars van die lag met vele handgebare ten koste van ons.

Oppad na Wonosobo vra Sulis of ons aseeblief by hasr familie kan stop. So het die druipnat hoenders hulle huis betree. Die tante het net een kyk gegee en gaan sweet tea maak. Sy het koppies vol aangedra. Omdat dit net na Eidel Fetrie was, is die hordes glashouers vol eetgoed uitgehaal en ons moes net eet en sweet tea drink.
Nou ja evensueel is ons weer oppad. Nogsteeds nat en koud, nou was die pad baie lank tot in Yogyakarta. Nogsteeds in gietende reën.

Hierdie is een van my gunsteling herinneringe aan my Bali Jati seisoen.

Muizenberg stap

So lees ek op facebook raak dat daar ń stap gaan plaasvind van Muizenberg na Simonstad. Dis ń pappa wat verlede Desember met sy dogter die roete gestap het en mense uitnooi wzt wil saam stap. Ek dink net nie hy het gedink hierdie stap gaan so byval vind nie.

Saterdagoggend 9.00 die 24ste November kom almal bymekaar langs Muizenberg stasie.

Ek het omtrent gesoek om ń mede stapper te vind, amper moed opgegee. Vriendin Elsa willig in Doncerdag, sy kom sommer oorslaap, dat ons die tog Muizenberg van hier af kan aanpak.

Danksy tannie Garmin ry ons toe mog ń lang pad en raak ek vrek benoud. Genadiglik kry ons parkeerplek by die stasie, wat opsigself ń wonderwerk is. Twee minute voor nege kry ons die plek waar jy onderdeur die spoorlyn stap strand se kant toe. Met ons uitkom aan die anderkant het my mond oopgehang. Daar was hordes mense.

20181124_091350
20181124_091355
20181124_091725
20181124_091718
Almal het heerlik gestap en kuier. Hier en daar was daar haastiges, maar merendeel het almal dit heel gesellig benader. Langs die pad het jy kort kort een of ń paar mense wat eers aftrek om hul eie ding te doen. Gesinnetjies, mammas met kinders, oues, jonges, letterlik alle kleure, ouderdomme en grootes was daar.
Ek was verstom oor hoeveel pragtige plekkies jy mis as jy met die kar verby ry. Die getypoele was pragtig.
20181124_095909


As jy nou van Muizenberg af stap, volgende is Kalkbaai, dan Vishoek, volgende Glencairn en dan Simonstad. 16.4km.
My tekkies besluit toe om by Vishoek so effens te begin gaap. Net so ent anderkant Vishoek gaap hulle so dat ek wil struikel. Gelukkig het slim Sannie haar crocs ingepak. So van daar af stap ek met my crocs op die pad en strandlangs kaalvoete.

20181124_112050
Die reëling was dat almal met die trein sal terug ry na Muizenberg, maar o gorrel griet met ons aankoms daar word ons meegedeel dat daar fout is en hulle werk aan die spoorlyn. So wat nou? Terug stap – Ek dink nie so nie. Daar is ook nie busse nie. Wat bly oor? Uber of jy doen die Afrika ding en ry minibus taxi. Daar was ń hele paar onseker mensies daar. Kan jy dit met veiligheid doen?

Ons kies laasgenoemde en ry op Afrika styl terug na Muizenberg met dawerende volksvreemde musiek in ons ore en daar is defnitief verkersoortredings begaan tydens die rit. Daar is baie gelag ook.

Op Muizenberg asngekom het ons onself beloon met n yskoffie en ietsie te ete by ń knus eetplekkie met see uitsig en ons self op die skouer geklop met ń “well done”.

Parkrun

So het ek nou al 3 weke terug my inskrywing gedoen op die parkrun web, maar elke week spring daar ń nuwe haas uit die hoed, wat my verhoed om te gaan deelneem.
Hierdie week het ek besluit buig of bars hierdie bul moet nou by die horings gepak word. My strepieskode negjies uitgeknip in my sakkie, ń bottel water. Baie belangrik aangesien skoonsus die vorige Saterdag, op die einste parkrun, wou omkap en dr toe is agv dehidrasie en ontsouting.

Alleen alleen klim ek in my karretjie oppad na Meerendal. Dit is ń wynlandgoed net buite Durbanville waar die parkrun plaasvind. Ek voel kompleet groen en so in die ry sit ek nou en wonder wat nou op my wag.

Kom ek vertel gou eers vir julle van Meerendal, dis nou vir die veldfietsryers ń heerlike ry plek, daar is verskeie roetes in moeilikheidsgraad gemerk. Daar is ook twee restaurante, natuurlik wynproe, maar daar is ook gin proe .
Bondelsgedagtes, hier dink ek nou spesiaal aan jou. By die gin hou ek maar verby, ek doen nie bitter nie.

Hulle hou ook allerlei funksies op Meerendal. Daar was juis gister ń Beerfest, so daar was klomp tente opgeslaan.

Met my aankoms het dit skoon vreemd gelyk. Klomp motors al geparkeer, al was ek heel vroeg. Mos nou nie geweet hoe die vurk in die hef steek nie, so maar gesorg dat ek vroetydig daar is vir die wis en die onwis.


Aarde land maar daar was baie mense, ek sien later by die uitslae, wat nogal so ewe vir jou per e pos geztuur word, daar was 814 deelnemers.
.
Dit was op grondpaaitjies op die plaas. Baie goed georganiseerd. Die 5km was nogal ń stap, ek is nou nie van die fikste op die oomblik nie. Al my Kanada fiksheid alweer verloor.

Sal ek dit weer doen? Beslis. Dit was goed om weer ń slag tussen so ń klomp mense deel te neem aan iets. Dit het my nogal na my hardloop dae laat verlang. Bo en behalwe alles, ek het goed gevoel na die tyd.

Dankie Toortsie en Hester vir die inspirasie.