Die geheime sleutel

Hierdie blogpos is geskryf om deel te neem aan die Towerinne se bloguitdaging om ‘n vervolgverhaal te skryf oor die misterieuse herehuis naby Rebusfontein waar die dames besig is om ‘n biblioteek te restoureer. Die mense en die plekke is fiktief en sover ek weet is daar nog nooit geraamtes gevind by die waterval op die foto wat hierbo geplaas is nie. Om die ander deelnemers se bydraes te lees, volg hierdie skakel: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313


Persone wat graag wil deelneem aan die bloguitdaging of diegene wat graag ‘n tweede rondte wil skryf, moet asseblief nou inskryf deur hierdie vorm te voltooi.

screenshot_2019-09-05-10-21-55-1-1

Hier volg die volgende episode in hierdie intriges van Eden,

Ek staar na die huis, rookwolke borrel by die venster uit, daar is ń hart verskeurende kreet en  daarop volg diep innige snikke.  Ek hoor ń stem wat sê:”Joseph het die sleutel in sy sak”. Dan een verskriklike lang uitgerekte kreet. Ek voel die trane oor my wange stroom, ek staan totaal magteloos. Ek hoor iemand roep, vaagweg vanaf ń veraf plek. Dit klink soos Kameel se stem. “Kameel kan jy nie sien wat hier gebeur nie?” Ek voel ń hand op my skouer, wat my skud en ek word wakker, al huilende gryp ek Kameel vas en snik teen haar skouer.

Ek het sowaar onder die boom aan die slaap geraak, terwyl ons die gebeure by die waterval bespreek. Dit het so werklik gevoel, ek kan nie glo dit was net ń droom nie. Almal wil weet hoekom ek so huil. “Gee my asb net ń oomblik om net weer myself te vind”. Ek stap eenkant en probeer my emosies onder beheer kry. Hierdie was so werklik, ek weet dit het betekenis, meer as net ń droom.  Ek stap terug en vertel hulle van my droom.

Julle ons moet ń plan van aksie loods, ek weet julle haat die tonnels, maar ek weet in my binnemens ons moet terug. Daardie tonnels wat vurk pla my, daar is meer te vinde, ek glo dit. Woordnoot hef ń protes aan, die ander sit groot oë. “Kom ons bekyk die dagboek weer, net dalk vind ons leidrade daarin” sê Hester. “Ons kan na my huisie toe gaan, daar is goeie lig in my eetvertrek, aangesien ek soms daar skilder” sê Seegogga.” “Dit is in elk geval beter as ons nie hier op die plein daarin loer nie, nou nou kom Broodina of een van haar trawante hier verby en sien waarmee ons besig is.” Kom dit van Positief se kant af.

In Seegogga se huis is die dagboek bekyk van alle kante af, maar helaas ons kon niks meer vind nie. ” Julle ouens ek dink ons moet eers bes gee, miskien moet ons Trommeltjies se instink volg en terug tonnel toe. ń Goeie nagrus sal ook al help, sodat ons met vars oë na dinge kyk.” Kom dit van Virgo C. Ons besluit ons sal more oggend moet terug gaan, jy weet nooit wanneer Broodina snuf in die neus kry nie dan ry sy ons planne totaal in die wiele.

Frannie,  ek dink jy moet bly as ons more oggend terug gaan, jy moet daardie kontak van jou by geboortes en sterftes kontak, vind uit wat jy kan. Toortsie, jy het mos altyd gesonde happies in jou spens en yskas, pak vir ons ń mandjie of twee. Perdebytjie kry daardie batterye gelaai. Frangelico, ai ek meen Lorenzo kry vir ons tou, ń lang tou. Al julle ander kry die flitse en kopliggies gelaai, trek goeie stapskoene aan. Aangesien Una, Seegogga en Vuurvliegie nou nie die noutes kan hanteer nie, moet julle miskien eerder daardie plek by die waterval deeglik bekyk. Ons was so oorstelp vandag dat ons nie verder gesoek het nie. Veral daardie geraamtes laat mens ril.

“Wat van die poliesieman en sy ou hond? Ek wil nie tronk toe nie.” Kom dit bewerig van Una.  “Ons kort ń aandagafleier vir die twee” kom dit van Christa,”Wat van ń ou happie vir die twee so met ń ou ietsie in om hulle rustig te maak? Lorenzo kan dit vir hulle neem more oggend.” Daar gaan ń gegiggel op uit die groep en die voorstel word aanvaar deur almal.

“Julle ons moet baie vroeg roer more oggend, die skemer oggend moet ons beskerm teen nuuskierige oë. Binne in die tonnels maak buite lig in elk geval nie saak nie.” sê Virgo C.

Gewapen met tou, kos, kopligte en flitse sluip ons af na die waterval. Una, Seegogga en Vuurvliegie skuil agter die bome om vir ligdag te wag. Ons ander pak die tonnel aan, paty dapperder as ander. Kort kort klink ń gilletjie op, gevolg deur giggels. Ons voel veiliger noudat ons weet die tou is ons gids terug na die buite wereld. By die vurk gekom, neem ons die ander tonnel. ” Julle dit voel dan nou ons loop opdraende.” Sê Kameel. “Oe dis grillerig, hoekom het ek nie maar saam met die ander by die waterval gebly nie, NEEEEE…” gil Bondels, in haar fynste, hoogste stem, toe daar meteens ń klomp vlermuise vlieg. Dit word deur ń hele paar gille gevolg, ń paar gryp na hul koppe en duik vir die grond.

“Ek voel ń briesie, dink julle ons nader die einde van die tonnel?” Vra een, waarop ons almal sommer opgewonde vinniger stap. Voor ons open ń grotkamer, daar is ń groot poel vars water en die mooiste stallagtiete uit die dak. Perdebytjie uiter ń geluid van verwondering en begin onmiddelik foto’s neem. Daar is tekens dat iemand hier gebly of gereeld besoek het. Daar staan ń groot kis agter teen die muur en ń paar goed, onder andere ń matras met ń pragtige, wel stowwerige, lappieskombers oor gegooi. Daar is ń groot slot aan die kis, ons ruk en pluk daaraan, dit is toe dat ń gedagte my te binne skiet. “Julle my droom”, seê ek “Wat van jou droom, die huis het gebrand, wat het dit met ń kis en ń slot te doen?”, “Ek het vergeet om julle te vertel van die stem” “Stem?” Koor dit. “Ja, daar het ń stem gesê, Joseph het die sleutel in sy sak. Sê nou een van daai geraamtes is Joseph? Dan is die sleutel dalk daar rond.” Almal gryp na hul selfone en kyk vir sein, telefone word gelig, en gewuif, maar geen sein. “Wag ek draf gou na die bek van die grot” sê Toortsie, sy draf vinnig weg. (Sy is fiks, sy is ń parkrunner). Ons ander gaan sit en maak die mandjie se deksel oop. Heerlike eetgoedjies loer vir ons, maar die bottel Frangelico wen. “Die Toortsie, is ou karnallie, Yeah!!!”

Toortsie rapporteer na ń tydjie terug, “julle sal nie glo waar ons is nie, toe ek uit die grot loop kon ek die waterval en Eden vandaar sien, hierdie was ń wonderlike uitkyk punt as jy die mense van Eden wou dophou” vertel sy. ” Toorts wat van die sleutel? ” roep Bondels uit. “Julle, Seegogga het ń sleutel gevind by die geraamtes, ek wou weet of hulle hom sal bring maar nee, hulle is glo te besig met hulle ondersoek. Een van ons sal die sleutel moet gaan haal”  Stilte, algehele stilte. Hester verbreek die stilte “Wel, Trommeltjies, aangesien ons die ander twee parkrunners is, sal ons maar moet gaan.” . Wel, wat sê mens nou, wonder ek, ek sal moet gaan.  Ek giggel in my binnekant, want ek weet die oumense het gesê, met spotter gaan jy na die bed, nou ja, my verdiende loon. Ons sal die terugtog moet aanpak. “Julle moet maar verder ondersoek in stel, dalk vind julle belangrike leidrade terwyl ons weg is.”

“As julle dalk sein kry terwyl ek en Hester weg is, vra een van die towerinne by die waterval om asseblief die Q20 by my huis in die tuinkamer te kry. Hierdie slot gaan bietjie meer as ń sleutel nodig hê, hy is lekker geroes. My huis sleutel is onder die Balipot op die stoep”. Roep ek so in die draf.

Ek en Hester het flou by die waterval aangekom, sommer op die gras neergesak. “Vertel asseblief wat het julle gevind in die grot? Ons is so nuuskierig? Is daar leidrade” koor almal saam. “Dit is wat ons moet uitvind, daarom het ons die sleutel nodig. Het julle die Q20? Waar het julle die sleutel gevind?” Babbel ek en Hester op ons beurt. Ons almal bars uit van die lag. “Wel om julle te antwoord, ons het die sleutel half onder die ander geraamte gevind, dit was erg grillerig moet ek byvoeg, ek dag Seegogga kap om, sy was so bleek soos die dood self.” kom dit van Vuurvliegie. “Ja en Una het doer ver gestaan en aan gepor, maar wou niks weet van naby daardie gebeentes kom nie” kom dit van Seegogga.

Die drie waterval towerinne het voet neer gesit en besluit hulle kom saam. “Nou wat wou, dan kon julle mos die sleutel gebring het” vra Hester met ń vraagteken oor haar gesig, waarop hulle uitbars van die lag, hulle wou ons kwansius ń poets bak en het gewed oor wie gaan terug kom om die sleutel te kom haal. Hulle was almal verkeerd, hulle het gedink Toortsie of Perdebytjie sal kom. Hulle vertel, Lorenzo het kom berig lewer dat polisieman en hond lepel lê onder die boom, die een snork harder as die ander, die dagga koekies het hul ding gedoen. “Wie gaan vir ons wag hou as julle saam wil kom, is Frangelica nog op sy pos?” Vra ek, “Ai, Trommeltjies die man se naam is Lorenzo en hy sal wag staan en ons dadelik bel as hy onraad bemerk” sê Una al laggende vir my blaps.

Van lekker lag, kom lekker huil, met die vlieg van die vlermuise het die drie mekaar vas gegryp en aller vreesliks gegil, waarop ek en Hester heerlik gelag het. Waar was Perdebytjie met haar kamera nou? wonder ek.

Terug in die grot was daar weer ń oor en weer gebabbel om almal op dieselfde bladsy te bring. “Trommeltjie, wat dink jy het die brandende huis, die geween en krete en die sleutel met mekaar te doen en wie was in die vuur, waar was die vuur? trek Christa in haar ernstige juffrou stem los. Nou kyk almal vraend na my. “Al wat ek weet, daardie huis was Eden, wel ń deel van die boonste verdieping. Wie in die brand vasgevang was weet ek nie, wat ek wel weet is dat dit beslis ń vrou was en sy het geweet van die sleutel. Ek wonder nou oor die brand, was dit gestig? Wou iemand haar uit die weg ruim, maar hoekom? Hoekom sy juis dit vir my wou vertel weet ek nie, ek het my nog nooit vreeslik aan drome gesteur nie. Hierdie een was net so werklik. Wat ek wel weet is dat ons nou verseker weet die twee geraamtes was Leonard en Joseph. Die sakhorlosie was Leonard s’n en die vrou het gesê Joseph het die sleutel in sy sak gehou. So, nou het ons die 2 minnaars en die minares se geraamtes. Wie wou hul dood hê? Watter geheime is saam met hulle graf toe? Nou nie letterlik nie. Wat is binne in die kis? Bring die Q20 dat ons daai slot bietjie spuit.” Antwoord ek. “Wie sê dis ooit die kis se sleutel” kom dit van Vuurvliegie.

Wel daar is net een manier om te weet, bring daai sleutel Una.  Ek pas hom in die slot, dit sukkel bietjie. Almal hou asem in afwagting, en met ń knars gaan die slot oop, “Kameel help my die deksel lig hy sit bietjie vas.” Kameel sal jy asseblief verder vertel, ons wag in spanning.

 

Konsert

Jip, dis weer sulke tyd. Ons tweede konsert jaar saam met Durbanville voorbereidings skool.

Verlede jaar sê ons Jana kind, ons sal moet gaan tou sit vir kaartjies vir die konsert. “Gaan tou sit?” Ja, blykbaar gaan sit mens al van vroeg af, miskien so 11uur af in die tou vir die verkope van die kaartjies wat vyf uur begin. Bizar, dink ons. “Julle moet kampstoele en proviant neem” sê Jana kind. Ons plaas vraagtekens daarvoor, maar gee haar die voordeel van die twyfel en pak kampstoele in. So jy weet, net vir ingeval dit nodig is. Ons stop daar so twaalf uur en tot ons verbasing sit die mense uitgekamp op die sypaadjie voor die skool. Parkering is reeds ń probleem. So sit ons, twee uur maak die hekke oop, die hele kamp gevolg maak hul pad na binne skoolterrein. So sit en kuier almal tot vyf uur. Die deure maak oop en ons word ń duisendpoot wat aan kruip na die saal.

Hierdie jaar is ons voorbereid en ons pak ons mandjie, koelhouer, kampstoele en hoede. Elf uur klok ons in op die sypaadjie. Twee gazebos is reeds opgeslaan, dis ń nuwe ene. Ons dink nogal ons is voorbereid vir die lang sit🤔😱. So kuier-kuier ons voort.

Verlede jaar het ons langs ń au pair meisietjie gesit en heerlik gekuier, ons verbasing is groot toe ons met ń hek, aanvanklik, tussen ons weer langs haar land. Sy is so dierbaar om sonder ń woord aan ons, in haar kar te klim en vir ons haar gazebo te gaan haal. Haar woorde later “ek sien, hierdie is mos ou bekendes, ek kan nie dat julle so in die son sit, terwyl ek onder iemand anders se gazebo in die koelte sit nie”. Is dit nou nie te dierbaar nie?

Ons kon heerlik met haar opvang oor wat die jaar in haar lewe gebeur het. Gelukkig het my onthou masjientjie vir ń slag gewerk.

Hierdie jaar was moeilik vir manlief, aangesien hy nog waddle waddle in sy moonboot (wonder wat sal dit in afrikaans genoem word? Tog nie maanstewel nie hahaha). Die aand sou hy die prys betaal vir die lang ,voete op die grond, sittery.

Hierdie konsert het elf vertonings, waarvan elke aand vertoning uitverkoop word. Dit is die rede dat ons moet wag vir kaartjies. Na drie het Jana kind by ons aangesluit en Lisa lyfie het ook kom speel. Die kinders geniet hulle gate uit, hulle speel in oortreffende trap. Julle daar word heerlik gepiekniek in die rye en daar word behoorlik tande geklap.

Binne in die saal is daar ń tafel vir elke vertoning geallokeer, as die duisendpoot uiteindelik in die saal kom hol jy vir jou tafel. Alhoewel ons al so lank gewag het kon ons plek in ry F kry.

Hier is ń paar foto’s van die groot wag, ek het dit so deel vir deel geneem van die voorpunt van die ry tot by die laatkommers.

Op foto 2 is manlief met sy moonboot en Jana kind langs hom. Dis die wurm om die skool.

Onse Lisa lyfie is ń seerower in hierdie jaar se konsert.

IMG-20191008-WA0007.jpg

Is dit nou nie die mooiste seerower nie, haar ouma bars van trots. Dis onse Lisa lyfie.

Gisteraand het ek, manlief en twee vriendinne die konsert bygewoon, ons het gejuig, geklap en gelag. Ons was weg gevoer na die oorlogjare en die kinderhuis, in die tweede helfte is die kinders groot en is daar in die Officer’s canteen gedans, in treine gery, in vliegtuie gevlieg en die troue van Olie en Lizzie, maters van Birkleyhouse wat weer in die hospitaal herenig is, toe Ollie gewond was en Lizzie die verpleegster was.

Onthou hierdie kinders is net gr1, gr2 en gr3. Ons Jana kind sê die ou lyfie is moeg na die week se konsert, nou lê week 2 nog voor.

My mooi pad met Una se moeder

Ek verwys terug na https://travel4601.wordpress.com/2019/10/07/geel-fotos/

Tannie Maizie was besondrrs en het soveel mooi en hartseer met my gedeel. Een baie belangrike aspek was dat ek by Una was toe ek en my aangenome seun mekaar die eerste keer ontmoet het. Na die afspraak gereël is en ek angsbevange op die grond langs die bed gesit het, was dit sy wat kom moed inpraat het, wat ń skouer vir my was. Die dag toe ek Jaap sou ontmoet was dit sy wat my geneem het na die kabelspoor stasie by Harties. Sy wat so opgewonde was vir ons twee. Sy het later bely dat sy betraand weg gery het toe ons twee mekaar vir die eerste keer ń drukkie gee. Ek kan nie onthou hoekom dit sy was wat my geneem het nie, maar nietemin.

Sy kon my verhaal nie ophou vertel nie, tannie Rona haar bedte vriendin moes die hele verhaal hoor met ons besoek, dit was vir haar ń wonderwerk-storie.

IMG-20191008-WA0001Ons het na ons kuier na Una se huis trrug gery en daar verder gekuier, nadat hy almal ontmoet het. Hierdie foto het Janet, Una se middel kind geneem.

(Neem asb waar hoe klein en fyn ek toe was, waar is die dae🤔).

Sy was ook ń bok vir sports, die aand met Nadia se verjaardag sal ek nooit vergeet nie, daar is ge eet en gekuier en toe gedans. Tot Una se dierbare Anna huishulp cum winkelhulp het kom saam dans.

IMG-20191008-WA0004Kyk hoe kap ons dit uit. Una en ek, ouma Maizie en Nadia. Ons het baie gelag daardie aand, daar is allerlei nuwe moves uitgehaal. Later hoe kwater…. Ons het ek dare jou gespeel en in die swembad op ge eindig, ek moet bely ek en Una het gewilliglik ingeklim, maar ek het Nadie ingetrek.

IMG-20191008-WA0005.jpg

Waar ek hier skryf, glimlag ek breed. Ek haal my onthoue uit my trommeltjie. Ek is dankbaar vir ń liefste tannie wat my met liefde omvou het, wat diep hartsake kon praat en luister. Sy was sinoniem met kuiers by Una. Dit was mooi tye. Tot met my laaste besoek aan haar, wou sy tog net weer hoor van Jaap en haar verwondering oor die mooi storie is uitgespreek, sy was onherroeplik deel van die storie. Net ń laaste foto, van my en Una geneem met daardie Jaap-kuier.

IMG-20191008-WA0003Helaas dis baie seisoene gelede. Dankie tog dat ons nog steeds vriendinne is en nog baie meer paadjies saam bewandel het.

Katastrofe op Rebusfontein

Met die maroela ontploffing op Rebusfontein was daar chaos. Die honde, katte en voëls het gevlug na die grot bo in die berge. As jy inkom in die grot het jy net groot oë agter elke denkbare skuiling sien uit loer. Hulle het verbaal sag gebrabbel in hul diere taal.  Dit was werklik roerend om te aanskou. Ons moes ń diere whisperer invoer om dadelik die diere te help om die trauma te verwerk.

In die dorp self was daar een groot puinhoop waar die tent gestaan het, oral het sirkus waens onderstebo gelê. Die arme diere was in ń toestand, die olifante is reguit af rivier toe, met hulle vlugpad duidelik agter hulle sigbaar.

Arme Una se beenhare is weg geskroei, danksy Lorenzo se vinnige optrede om haar bene toe te wikkel in sy jas en haar op getel in sy arms en vinnig gehardloop met  haar na my visdam. Hy het haar haar letterlik daarin laat val, toe sy opkom uit die water het een van my rietpaddatjies op haar kop al kwakend beswaar gemaak.  Sy het slukkend en stotterend orent gekom een kyk na haar bene gegee en ń juigkreet geuiter.

Ek moet rapporteer dat daar geen skade aan Una se bene is nie. Gelukkig is haar hare op haar kop ook ongeskonde. Una is glad nie beswaard oor die verlore beenhare nie, dit het ń sware las geword en sy sou Rebusfontein moes verlaat om op die sirkustoer te gaan. Sy sou haar status as towerin moes inboet, dit het haar diep beswaard gemaak. Danksy die maroelaontploffing is sy nou weer vry

Na die dier whisperer met ons diere gewerk het, het almal weer terug gekeer na hul onderskeie huise. Ons was almal verjeug om ons diere kinders in ons arms te kon toe vou.

 

Tagtigerjare

Moes omtrent ń perd opsaal om ń foto te kry van my tydens daardie jare. Dit was nou behoorlik om die argiewe te besoek. Leertjie is uigehaal en in bo kaste is bokse met foto’s uitgegrawe. Ek, my man en dogter het heerlik gesit en lag vir die klere en haarstyle. Ons het sy hele bed onder fotos gehad. Dankie Una agv jou uitdaging moes ons heel party plekke en mense besoek.

 

20190820_150708.jpg

 

Hierdie 2 fotos verteenwoordig die begin jare en later jare van die 80’s. Foto 2 is so omtrent in 1986 geneem. Hieraan is ń storie –

Skoonma het ń breimasjien gehad en vreeslik rompe, rokke en truie gebrei. Die rokke en rompe van buclé wol. So dink sy toe goed om die een kersfees vir elke vroulike lid van die gesin ń rok te brei. Ons het dit Oukersaand ontvang en ons het dik vd lag besef, more op die kersdag sal ons almal gestewel en gespoor in ons rokke moet kerk toe. Ons was maar almal bietjie ligtelik vir ouma Lena, jy sal dit aantrek as jy weet wat goed is vir jou, anders kan daar dalk vir lank betaal word aan jou onbesonnenheid.

Hier is die foto, moenie te veel lag nie🤣🤣🤣🤣

20190820_150741.jpg

Ouma het gebars van trots. Kan julle dink, ons masjeer toe in die rokke in die kerkpaadjie af en ons hou ons pose. Vandag se kinders sal net verseg, ons ou drietjies het maar gesluk en is in die rokke in.

Die ander foto is heelwat later in die tagtigs. Una dis omtrent hoe ek gelyk het toe ons mekaar leer ken het, ń woeste bos hare. Ek het natuurlike krul hare, maar dit moes nog gekartel word ook. My einde tagtigs begin 90’s was dit my kenmerk, die woeste bos hare. Dit is die tyd toe ons Heidelberg toe getrek het. Dis van my mooiste kosbaarste jare.

Ons het in daardie tyd baie nader aan die Here gekom, kerk verander, kosbare vriende gemaak. Mense wat nou nog deel is van ons lewens. Ek dink altyd terug aan daardie jare met groot nostalgie.

 

My balrok

Soos gewoonlik is ek mostert na die maal.

Hier is ń foto van my balrok, ek moet dit net deel. Ek sou wat wou gee om hierdie pragtige rok te kan aantrek na ń formele bal. Waar ons kan wals op die musiek van Johan Strauss. Dit was nog altyd my droom.

Nie net is die rok ń droom nie, maar ook daai lyfie. Sal my maar ingort vir daardie aand.

Onkonvensionele seënbede

Kosbare korale hierdie

Vuurvliegie se lekkervurigeaffêre

Verlede Sondag in Groot Kerk Graaff-Reinet is die erediens afgesluit met dié besondere seën:

Mag die Here jou seën met ongemak oor maklike antwoorde,halwe waarhede en oppervlakkige verhoudings sodat jy uit die diepte van jou hart kan leef.

Mag die Here jou seën met woede oor onreg,onderdrukking en die uitbuiting van mense sodat jy kan werk vir geregtigheid, vryheid en vrede.

Mag die Here jou seën met trane om te stort vir mense wat pyn, verwerping, honger en oorlog ervaar sodat jy ’n hand kan uitreik en hulle pyn in blydskap verander.

En mag God jou seën met genoeg dwaasheid om te glo dat jy ’n verskil in die wêreld kan maak, sodat jy dinge sal kan doen wat ander mense dink nie gedoen kan word nie

Oral op die Vuisboek en Google kry ek die seënbede en dit word na verwys as ‘n ou Fransciskaanse seën en laat dit…

View original post 719 more words

Oppela

Ken julle oppela? Dit beteken my wiele is pap, ek is op oorlewings meganisme, ek is op auto mode. Dis ek.

Hierdie laaste tyd het die lewe ń paar balle na my kant toe gegooi wat ek gesukkel het om in did lug te hou, so nou gaan ons oor na oorlewings meganisme. Jy staan op en hanteer elke bal wat na jou kant gegooi word. Jy dink nie te ver vooruit nie, want dit help nie. Jy moet hier en nou hanteer soos dinge verander. Niks is uitgemaak of konstant nie.

My dogter is deur 21 dae hospitalisasie, waar tydens dit kronies verander het, sy is ontslaan en ons is nou in week 3, sy kan nog nie bestuur nie. Sukkel met dubbel visie en ń dom been, wat pyn en vol prikkels is. Ouma se taksi werk oortyd, ouma wat nie ń kok is nie, kook etes vie 2 families, ouma is ń laundromat vir 2 families.

Tussen in is my man met ń af achilles tendon wat geopereer moet word. Nr 1 gebruik hy disprin kardio en operasie word uitgestel, toe byt ń spinnekop die dr, operasie uitgestel vir 2 weke. In die tyd val die man, ń gat in die elmboog en dit raak septies, operasie uitgestel. Ek ruil verbande, ontsmet en sit salwe op. Operasie uitgestel vir 2 weke. Nou uiteindelik kan operasie gedoen word.

Nou is operasie agter die rug, nog ń komplikasie of twee word ingegooi. Man is tuis en nou lê 2 weke van geen gewig op voet en 90% vd tyd bedrus. Man is groot, krukke ń probleem.

Dis waar ek nou is. Tussen man se versorging en dogter se versorging en oumas taxi….

Mag ek sê, my wiele is pap, want nou is dit aand. More is ń nuwe dag, met die Here se genade begin ons weer en ons gaan deur die ure in outomaat, tot dit weer aand is.

Dit klink rof, maar weet julle die wonderlikste ding is dat elke oggend is die Here se genade nuut en omvou my met krag. Dan lag ons weer vir al die kosbasrhede deur die dag. My twee kleindogters en hulle wyshede voed my gees, ek bere hulle kleinnode van elke dag diep in my hart. Dis ook kosbaarhede wat ek nie sou gehad het as ek hulle nie elke dag moes rond karwei nie.

So is daar kosbaarhede midde in ń krises. Ek dank die Here dat my Jana kind al beter kan loop, die lighoofdigheid en dubbel visie daagliks beter word, genade op genade.

Jammer dat hierdie towerin so afgesluit is vzn wat op Rubusfontein gebeur, my oorlewings skills wil nie so ver strek nie, ek wil bitter grasg ontsnap na Rubusfontein en net gaan dobber op die rivier, maar hier en nou is ek in die werklike wereld nodig en dis al wat ek in staat is om te doen.

 

Rebusfontein se trommelkonsert

Almal het aan gestap gekom met komberse en piekniekmandjies met heerlike smulgoed, hierdie is die middag piekniek konsert. Die honde en katte kinders het almal vrolike truitjies aan, wat spesiaal vir hulle gebrei is deur die naburige dorp se oue tehuis tantes.

Liewe vriende van alle kleure en geure laat ons afskop met een vam my gunstelinge. Hierdie lied het my bekoor van dag een af en die fliek is my “all time favourite”.

 

Hoop julle het saam arms in die lug gegooi en gesing.

Die volgende is my en my man se lied. Hoe dit ons lied geword het weet ek nie, ek weet net op ń dag was dit so.

Ek het waargeneem dat hierdie opname in vorige konserte gespeel is, maar kon dit vanwee die belangrikheid nie uitskakel nie. Gee my hoendervleis.

My volgende kunstenaar het een van die mooiste stemme en alhoewel ek nooit musiek baie hard luister nie, moet hierdie met hoë volume gepaard gegaan word.

Asenbeneweld gewees. Sukkel om my asem terug te kry.

Die volgende op die program is net ń nommertjie uit my droom van liefde dae.

 

Nou vir die laaste op my 5 lied lysie.

Hierdie man is vir my ń baie besonderse mens, binne en buite. Sy lewe is een van die bewyse dat ń gestremdeheid in een area jou nie hoef te strem in die lewe nie. Terwyl haar stem vir my so ongelooflik suiwer en mooi is. Die twee saam is vir my goud.

En nou vriende hiermee groet ek vir nou. Daar is nog baie om te deel.

https://fresh.inlinkz.com/p/24f3cd306d0d4f75a62c1f4aaa1fa76f

Uitvlug, ontvlug

Hier en nou verplaas ek my na Rebusfontein na my huisie, hier waar ek en Karolus kan wees.

Hier kan ek selfs my gedagtes hok slaan om net hier en nou te wees. Ek sit lang been voor die kaggel, Karlous styf teen my en ons sit net. Ons dink nie, ons is net.

More weet ek gaan ons ure deurbring op Hester se flot. Ons gaan dobber en ons gaan diep asem haal. Ons gaan sinc, ek gaan sinc. Ek het nodig om net stil te word en te wees, weer vol te word. Geen diep gesprekke met Vader te he nie, net by Sy voete te sit en te wees in Sy teenwoordigheid, Sy wysheid in te drink en net te hoor en te dank.

Nou die dag luister ek na n gesprek wat Roep tv met Riana Nel gehad het oor haar nuwe snit op haar album, lied is ” hou die hemel oop”, dit bring opnuut by my tuis, hoe om  God se goedheid te besing te midde van moeilike tye. Hoe om dankie te sê terwyl jy breek binne jou van smart, want Gos is goed. Wens ek kon dit met julle deel, google of utube dit.

Ek doen Saterdag ń parkrun en my oorwurm vir die oggend is ń Hebreeuse lied – ” Hodu La’Adonai kitov…” psalm 136:1. Praise His name and worship Him, give thanks to the Lord for He is good. Hierdie word ń refrein en ń deklarasie uit my hart. Vir 5km is ek besig met hierdie konsep, tree vir tree. Dit herinner my aan ń klomp jare gelede, is my vriendin se seun gered uit ń brandende kamer. Hy was lank in ICU, moes baie veloorplantings kry en letterlik weer leer loop. Ek onthou dat sy vertel het hoe hierdie lied haar saving grace was. Sy het dit oor en oor gesing, terwyl hulle geveg het vir sy lewe. Vandag is hy pappa van twee pragtige seuntjies.

Vanaand wil ek net op Rebusfontein wees, my oë sluit en alles afsluit van die werklikheid.

Te midde van moeilike tye staan dit soos ń paal bo water, dat God goed is. Ek kan vas staar teen die negatiewe of kies om te kyk na die positiewe, te midde van moeilike tye. My kind kon vanaand breinskade gehad het, sy kon ń mens sonder geheue gewees het, sy kon in ń rystoel gesit het, maar die Here het wonderlike dokters op haar pad gestuur met wysheid uit die hemel af gebid. So midde in alles is ons dankbaar.

Lisa is 7jr en 7mnd, Emma oor twee weke 4jr en hulle verstaan nie, hulle mis hul mamma. Hulle mis haar liefdevolle aanraking en toe vou elke dag. Nou sien hulle haar dalk ñ uur elke tweede dag. Hulle verstaan nie, hulle verlang. Vandag krul Emma net op teen haar mamma en lê net daar en my hart breek.

My lewe het in ń warboel verander, binne en buite my lyf. Ek dank die Here vir krag elke dag. Jehova Jirah ek roep U aan, genees my kind.