Swanesang

Ons is ‘n groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ‘n dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.
Hierdie hoofstuk sluit by ‘n menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.
Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.
As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.Volg skakel https://fresh.inlinkz.com/party/7978d243e406473ca23727d75a9a2a46 om by die Inlinksblad te kom waar al die stories in hierdie reeks gelys word.

Ons koppe is nog eintlik bietjie aan die draai, die hele wereld en alles om ons voel so bietjie ver, asof jy eenkant staan en alles van ver beleef, dit voel onwerklik. Dit voel asof ons binne ń mis newel is. “Wat gaan aan, wat het gebeur?” Vra Positief. Geleidelik begin die wolk lig, ons staan op Rebusfontein se meent, almal met groot vraagtekens op die gesigte. “Was ABBA hier, Pierce?” Kom dit van Aalsie. Liewe lulu, wat gaan aan?

Die son steek sy kop agter die wolke uit, alles is in goud gebaai. Skielik besef ons elkeen staan met ń nota in die hand. Trommeltjies sê, “Aangesien alles begin het met ń voorstel van Toortsie, lees jy eerste Toortsie dan gaan ons in die kring om”

Toortsie lees, ” Liewe goue Toortsie met die mooi stem wat Voulez-Voulez tot nuwe hoogtes geneem het, dankie vir jou voorstel wat ń asemrowende aand tot gevolg gehad het, volg altyd jou drome en hou aan sing”

Una lees, “Goue vrou Una met die mooi hart, soos jy en Frannie tereg gesing het, The winner takes it all”, jy is ń wenner. Moet sê daai lyf van jou kan wikkel en draai op die dansbaan.”

Aalsie lees, Liewe praktiese goue vrou, sonder ń verhoog kon geen wonderlike konsert plaas gevind het nie, bou voort en sing uit jou hart Mama Mia, jy mag maar”

Seegogga, “Jy en mnr. Krap het ons betower, laat lag en laat saam dans. Hou aan dans elke dag, vul jou dae met vreugde.”

Appeltjie, Goue vrou vol verassings, jy het ons voete onder ons uitgeslaan. Fernandoo, sal nooit weer dieselfde wees nie. Gebruik altyd jou inisiatief.”

“Liewe tannie Frannie, brose fyne dame. We will Take a chance on you. Mensig jy het ons verstom met jou kareoke saam met Una. Julle is albei wenners.”

Virgo C lees,” Girl daai paaldanse, sjoe jy mag maar. Soveel soepelheid, veral na die baie groen dip en chippies, (al het jy geweet van die slang in die gras). Die drie nefies het natuurlik ook ń bydrae gelewer tot jou soepele roem. Lag altyd, lag baie.

Positief, ” Dejá vu? Droom of werklikheid. Miskien vind ons die antwoord op ń heel ander manier. Ons sal jou “I do, I do, I do” altyd onthou. Jy skep vir ons ń enigma, maar net dalk loer die antwoord alreeds vir jou. Droom altyd positief, moet nie ophou nie

Woordnoot, San, Christa, Sonel julle is op die oomblik verweef in julle eie besige lewens. Elk met sy eie opdraendes. Onthou net altyd, saam is ons sterker.

Ons kyk na mekaar, waar kom die notas vandaan, nog ń enigma? “Hoekom praat die notas nerens van Scrappy nie, Woordnoot, San, Christa en Sonel word genoem” Vra Aalsie.

“Wel ek weet een ding, ons Goue vroue is almal vir een en een vir almal, ń onbreekbare goue sirkel. Kom almal, ń groot groepsdruk.” Sê Trommeltjies. Ons storm laggend na mekaar, vorm amper ń rugby scrum met ons druk, en daar tuimel ons in ń losgemaal al laggend op die gras neer.

“Goue vroue voorwaar saam is ons sterker” sê Appeltjie. Met die sien sy Scrappy en haar vriend Elon Musk aangestap kom. Sy beduie vir ons om te kyk.. “Hallo almal, kom kom kom, op is julle” sê Scrappy al laggende. Ons het julle die hele tyd deur zoom dop gehou. So was ons deel van julle pret. Jammer Positief dit was ń werklike ervaring. Al het dit soos iets uit ń ander dimensie gevoel. Woordnoot, Christa, Sonel en San kon dit alles saam met julle beleef, selfs die tye wat hulle nie daar saam met julle kon wees nie. Ons het gelukkig goeie kontakte in die elektroniese wereld” knipoog sy vir Elon.

” Is julle te moeg na die vorige aand se jollery vir ń nuwe avontuur?” Vra Scrappy,al die vroue is dadelik gereed. Die woord avontuur is ń kits regmakertjie in enige Goue vrou se lewe. ” Vertel asb Scrappy, ons harte gaan dit nie hou nie. Ons het een swakte, dit is oormatige nuuskierigheid” sê Virgo.

” Nou kom ons stap met die bospaadjie hier oor die heuwel, laat ons julle nie langer in spanning hou nie. Ons kom oor die heuwel en wat staan daar? ń Regtige, egte Zeppelin. “Nie geweet dit bestaan nog nie, wat nog van vlieg.” Sê Toortsie. Ons staan met oop monde die tuig en aan gaap. Totaal uit die veld geslaan. ” Komaan julle, die tuig kan nie vir ewig wag nie” nooi Elon.

Soos blits is ons daar en klim aan boord. Tot ons groot verbasing is dazr reeds ń paar ander passasiers aan boord, ABBA, Pierce Brosnan, Woordnoot, San, Sonel en Christa.

Weereens besef ons, in Rebusfontein is enige iets moontlik.

Die “Eureka” se raam is oorgetrek met dieselfde high-tech materiaal wat gebruik word om NASA se ruimtepakke te maak. Die lugskip is gevul met ń nie vlambare helium en is ontwerp vir optimum veiligheid en gerief. Die lugskip se tuiste is by die historiese vliegveld Moffatfield naby San Fransico.

My avontuur of nagmerrie

Geskryf deur Hannelie 10 April

Una het dit begin …

En Woordnoot het aangegaan … en hier gaan ons al weer op ‘n nuwe avontuur!

Woordnoot het met haar kers-verjaardagpartytjie vir ons elkeen ‘n pakkie in die hand gegee en ons saamgenooi na ‘n Learjet wat saggies op Rebusfontein kom land het en ons voor hierdie lieflike kasteel kom neersit het. In ons pakkies was daar vir elkeen ‘n sleutel …

Ek, sommer voor in die koor, storm behoorlik die kasteel se trappies op, deur die imposante voordeur en gaan staan botstil in die voorportaal. Dis asemrowend verby. Die binneversiering is met smaak gedoen. Geen koste is ontsien nie. Maar die opdrag is dat ons elkeen die kamer moet vind wat ons sleutels oopsluit en vir minstens agt ure daar vertoef sodat ons kan kom vertel hoe dit lyk en wat daar gebeur.

Ek sien van die ander goue vroue staan ook stom van verbasing oor soveel glans en praal. Nou hoekom, vra ek julle, kom die gesegde, bo blink en onder stink nou in my kop. Ek skud my kop om die gedagte hok te slaan, ek gaan nie negatiewe gedagtes toe laat nie. Ek gaan oop kop hierin, geen vooropgestelde verwagtings of vrese nie. Covid het genoeg angs gebring, ek het nodig om vry te voel.

Ek draai weg in die eerste gang, daar is so baie deure, hoe gaan ek ooit die regte een vind. Ek pas my sleutel in elke toe deur, maar sonder sukses. Ek wou net omdraai om in ń ander gang te soek toe ek ñ minder opvallend deur heel onder raaksien. Ek loop minder entoesiasties daarheen, nou net my geluk om die ou gewone vaal deur te kry, wil die negatiewe gedagte my kom kniehalter. “Stop dit” sê ek kliphard. Ek pas my sleutel en hy pas perfek, ek haal ń slag diep asem voor ek hom oop stoot.

Dis nie ń kamer nie, dis ń tuin!

My asem is weg geslaan, so pragtig is dit. Die kleure is oorweldigend. Alles spel rus en vrede, veiligheid. Ek sak neer in een van die stoele om alles om my in te neem. Dis my “go to place” nog altyd, ń tuin en die natuur. Dis net wat ek nou nodig het. Ek maak my oë toe en drink die geure en atmosfeer in. Slaak ń diep sug, vrede.

Na n lang tyd kry my nuuskierigheid die oorhand en ek besluit om verder te stap en ondrrsoek in te stel. Ek wonder oor die huisie wat so tussen die plante uitloer. Sy venstertjie lyk behoorlik soos ń oog wat vir my loer. Ek probeer deur die venstertjie loer, maar kan niks sien nie, wel kom ons kyk of die deur gesluit is. Ek draai die handvatsel en die deur kraak stadig oop.

Dit lyk soos ń poort na ñ ander deel van die tuin. Of wel, nie tuin nie, hier is dit nogal onversorgd en oorgroei. Ek loop versigtig vorentoe, soekend. Dit maak nie sin nie, hoekom is hierdie deel so ń totale teenstelling met die eerste deel van die tuin?

“Ouch”, stamp ek my toon teen iets stukkend, die bloed drup op die grond. Gelukkig het ek my masker nog by my en buk om hom om my toon te draai. “Dit sal jou leer om met plakkies ń avontuur reis aan te pak” praat ek met myself. Ek stel ondersoek in na die oorsaak van my stukkend toon, ek trek die ranke weg. Dit is ń metaal kruis, ek buk nader, daar staan iets geskryf.

Lesley Anne

2.3.1902 – 10.3.1902

Siestog ń babatjie, net ń paar daggies oud. My oë soek speurend verder. Voel voel loop ek verder, ek ontdek nog ń kruis.

Joas

4.7.1903 – 15.7.1903

Wat de hoenders gaan hier aan? ń Baba begraafplaas? Nou soek ek naarstiglik verder en ontdek nog 10 soortgelyke kruise almal van babas net ń paar dae oud. Dit gee my koue rillings. Ek besluit genoeg is genoeg, hier wil ek weg kom. Ek draai om, maar ek kan nie die deur sien nie. Ek draai al in die rondte, daar is net oorgroeide rankers en plante. Ek probeer my pad terug te vind, soos ek gekom het, maar nodeloos. Wat nou? Hier wil ek defnitief nie bly nie. Hoekom kon ek nie net tevrede wees met die pragtige rustige tuin nie, hoekom moes ek by die deur in?

Ek gaan sit plat op die grond, konsentreer om diep asem te haal. Maak my oë toe en voel hoe ek kalmer word. “Dink nou baie mooi Trommeltjies, dink logies. Kyk nou rustig om jou, probeer iets bekends sien. Staan op en kyk mooi”, praat ek met myself. Tot my grootste verligting sien ek die eerste kruis raak waar ek my toon gestamp het. Ek glo van daar af sal ek die deur vind. Ek loop soekend en uiteindelik sien ek ń stukkie houtdeur uitsteek tussen die plante. Ek loop haastig daarheen. Ek draai die hanvatsel, maar die deur sit vas, ek beur en beur maar hy geen niks mee nie. Wat nou? Hoe kan hy nou so vas wees, hy het dan net nou oop gegaan van die anderkant af. Gits sê nou iemand het die deur gesluit, dink ek. Ek wil wil weer paniekerig raak, nou moet ek myself in ń kalmte in praat. Hier moet ń logiese oplossing wees. Niks wat ek hier gesien het maak logies sin nie.

Ek soek om my rond vir een of ander kap ding, daar is net klippe. Die venstertjie, onthou ek, ek kan hom dalk breek en om hulp roep. Ek tel die klip op en kap met mening. Die glas splinter al die kante toe. Ek begin roep. My keel is naderhand seer en droog, lyk nie of iemand my hoor roep nie. Ek sak moedeloos op die grond neer toe ek besef, niemand sal na my kom soek nie. Ons is mos veronderstel om vir 8 ure hier te bly.

Ek besef hier kan ek ook nie bly sit nie, ek is vrek dors. Ek loop uit en baie versigtig verby die kruise, tussen die bome in. Hier is dit heerlik koel. Ek sien ń dowwe voetpaadjie vleg tussen die bome deur. Ek hoor die murmeling van water, stap sommer vinniger. ń Koel bergstreoompie vloei tussen rotse deur. Water! Ek sak op my knieë en bakhand skep ek hande vol wzter en drink gulsig. Met my dors geles sien ek weer kans vir dinge. Miskien moet ek die stroompie volg en sien waarheen dit my lei.

Ek sien ń boomhuis in een van die groot eike bome, ek klim met die verweerde leertjie na bo. Ai, alweer my nuuskierigheid wat die oorhand kry. Binne is dit baie stowwerig, maar tog knus. Daar staan aandie een kant ń soort van bedjie. Ek wonder, wie sou hier gebly het? Dit raak egter al skemer en ek besef, hirrdie is skuiling en beter as die bos in die naderende donker. Ek gaan lê op die bedjie, ek lê en wonder oor hierdie makabere dag, die prag en praal in die kasteel, die pragtige tuin en dan die baba begraafplaas. Ek gaap en die slaap oorval my.

San sal jy jou verhaal hierna skryf asseblief

Is jy jou broer se oppasser?

Ek luister ń preek van Stephan Joubert op 31 Januarie – As jy die enigste een is wat die vuur doodslaan. Dit woel al van toe af in my gedagte werêld rond. Ek weet ek moet hierdie boodskap deel en nou op vooraand van Paasfees weet ek, nou is die tyd.

God vra vir Kain :”Waar is jou broer Abel?”. Kain antwoord: “Ek weet nie, is ek my broer se oppasser?”.

Fyodor Dostoyevsky sê: “Each is responsible for each and I more so than the others”.

Hierdie is die enkele belangrikste vers in die ou testament. Kain voel, Here ek is nie verantwoordelik nie, hy is verantwoordelik vir homself. Is hy? Nee, hy is aanspreeklik en ek en jy is aanspreeklik. Ek is my broer, my naaste se oppasser. In die nuwe testament gee Jesus die groot opdrag. Jy moet jou naaste liefhe soos jouself.

Die vuur brand, die corona-vuur brand. Ek en jy moet in die vuur staan, ons moet die vuur doodslaan. Die een moet die ander hoër ag as homself. Ons moet die kruis van selfsugtigheid en selfbeheptheid neerlê en besef ons is aanspreeklik vir ons broer.

Hou die reëls. Moenie deel word van die probleem nie, wees deel van die oplossing. Hou jou afstand, dra jou masker, al is jy al siek vir hierdie reël. Al is jy moeg van maskers dra. Wees die oplossing. Jy is jou broer se wagter, waak oor hom doen wat reg is vir hom.

Die antwoord op Gen 4 is Matt 25:35-41

Want Ek het honger gehad, en julle het my te ete gegee; Ek het dors gehad en julle het my te drinke gegee; Ek was ń vreemddling en julle het My herberg gegee; Ek was naak en julle het My geklee; Ek was siek en julle het My besoek; en in die gevangenis en julle het na My gekom….”

Meld aan vir diens, druk jou vingerafdrukke af op die rondom jou. Speeltyd is verby, dis tyd dat ons besef, ons is ons broer se oppasser, sy wagter.

Dis nou Paasfees, ons vier Jesus se kruisdood en opstanding uit die dood. In hierdie tyd kyk na jou broer en ag hom hoër as jouself. Hoër as jou gerief.

Laar die Here eendag vir jou sê:”Goeie getroue dienskneg”.

Mag julle ń ware Pesach vier hierdie jaar en onthou dis nie net ń lekker lang naweek nie, mag jy uitkom by die kruis. Mag jy geseënd wees en bly veilig

Woestynpad

Slaan oor na inhoud

Diep in die hart van hierdie geel bladsye versonke lê die geheim opgesluit.

Nie eens onsigbare ink of kodifisering verbloem die geheimenisse nie.  Elke vrou het haar ontblote geheim versigtig uit hierdie boek verwyder…uitgesny!

Met net mooi genoeg provokasie sal elke vrou dalk, ja dalk tóg! een vir een hulle bladsye terugskryf sodat die leser kan agterkom HOE en WAT en HOEKOM elkeen in haar eie reg geluk gevind het.

https://fresh.inlinkz.com/party/567e0dbec3284abbacab09e8d73f276e

Una gee vir my die boek, ek kyk en ek weet. Vandag gaan ek na paaie moet stap, waar ek nie meer wil nie. Dit was my keuse, dit was my verdriet. Ek het al geblog oor die einde van die storie, hierdie is die begin.

Sy was vyftien hy negentien, sy is st 8 en hy eerste jaar by Potch universiteit. Hulle het ontmoet deur ń gemeenskaplike vriend. Sy kamermaat en haar soort van eks. Sy was dadelik tot oor haar ore verlief, hy kon met haar maak net wat hy wou. Sy het geglo sy is so volwasse, weet alles. (Tiperend tiener). Hy het haar inspireer om gedigte te skryf, om drome te droom oor hulle. Hy het vir haar die mooiste briewe geskryf. Ek moet byvoeg sy was ń bedorwe brokkie, wat redelik sover dit vir haar ouers (al ouer in jare, sy was ń laatlam) moontlik was het sy alles gekry. Hulle het haar toegelaat om op daardie jong ouderdom met hierdie meer ervare man uit te gaan.

Seks was baie gou deel van hulle verhouding, oral waar hulle ń kans kon kry. Sy het om een of ander bizarre rede geglo sy sal nooit eendag kan kinders he nie. So, geen bekommernis, geen voorkomende maatreëls. Sy het hom in sy klere, haar klere geruik en met blink oë drome oor hom gedroom.

Na maande van bliss, het daar ń speek in die wiel gekom, maar hulle het opgemaak daarna, stomend. Haar ma het hulle die volgende oggend in sy bed gekry. Dit was havoc. Daardie dag in Januarie het sy, sy rooi Volla sien uit ry en min geweet dit is die einde van ń verhouding, maar ook van twee onbesorgde jongmense.

Sy was in haar st9 jaar, in Februarie moes sy ingaan vir ń nood apendisektomie, nie lank daarna nie het sy besef hier is fout. Sy het haar beste vriendin in haar vertroue geneem, dat sy vermoed sy is swanger. Hulle het onder die dekmantel van ń kuier by haar ń afspraak by die dokter gemaak. Die uitslag, juffrou is dat jy so tien weke swznger is. Die kaartehuis het op haar ingestort, sy het geweet met die een sal niemand haar kastaiings uit die vuur kan krap nie. Soos hulle sê: ” now you have to face the music”.

Sy was ń skrander kind op skool en haar ouers het groot drome vir haar gehad. Sy het groot drome vir haarself gehad. Nou moes sy haar ouers se drome verpletter deur hulle te vertel sy is swanger. Sy geglo as hy hoor sy is swanger sal hulle trou en die baba groot maak. Dit het dit effe makliker gemaak om hulle te vertel. Hulle was diep bedroef, maar het haar nie verwerp nie. Hulle was positief saam met haar. Per slot van rekening was hulle lief vir die jongman.

Sy het hom gebel en vertel dat sy swanger is. Hy was baie ontwykend tydens die gesprek. Vertel hy het opgeskop en begin werk en is baie besig en so voorts. Sy was hartseer, maar het steeds gehoop. Van die begin af het sy en haar ouers besluit om die baba te hou, daar was geen twyfel nie.

Haar pa het besluit hulle moet prokureur toe gaan en hom te daag vir vaderskap en onderhoud. Finaal het haar kaartehuis ineen getuimel toe hy vadesrskap ontken. In slegs ñ paar maande moes sy skool verlaat, haar ouers mee deel dat sy swanger is, hulle harte breek, nou hierdie finale slag. Geen wonder sy het kort daarna siek geword nie, sy het erge nierpypontsteking gekry. Haar wereldjie het gekantel, maar sy kon hierdie klein lewetjie in haar voel groei en dit was kosbaar, dit was haar alles.

Haar datum was einde September. In Julie daardie jaar kom hulle dominee op huis bedoek en kom dien die finale slag toe. Hy het in kort gestel gesê, dat as sy nie na ń tehuis vir ongehude moeders gaan en die baba laat aanneem nie, sal hy sorg dat did baba na geboorte van haar weg geneem word. Sy was minderjarig en haar ouers pensionarisse, daar was volgens hom geen manier dat hulle vir die baba kon sorg nie. Die seerste seer was toe haar pa hom by die dominee skaar. Sy was ontroosbaar. Voor sy kon kop bo water kry is sy gevat na ñ tehuis in Yeoville. Eintlik het die ou dominee en sy vrou haar en haar ma oordonder en ingeprop in die kar. Die ou vrou was nog kastig moeg en moes lê in die kar. Die ou tweetjies op die agter sitplek was letterlik op gebondel.

Hierdie is ń moeilike skrywe, ek kan nie detail skryf nie dis net te seer. Dit is die eerste keer in jare dat ek die pad van hierdie tiener meisie stap.

Op 21 September is ń klein seuntjie gebore. Sy het hom 7 dae as haar eie gehad, sy het elke gelaatstrek ingedrink, om 7 dae later in die hof te staan en met haar hand in die lug, te sê: “so help my God”, dat sy hom afteken. Finaal en klaar het sy daar uit gestap, leeg en seer. By die tuiskoms het daar ń kassie babaklere in haar kamer gestaan, dit was hartverskeurend om daardie kleertjies vas te hou. In die maande voor die dominee se besoek het hulle kleertjies bymekaar gemaak, want baba sou bly. Nou? Net leegheid.

Hier het ń nuwe seer pad begin, ń hunkering wat nooit weg gaan nie. Oë wat oral soek. Sy het gedroom oor hierdie klein seuntjie, drome gedroom oor hom. Daar was ook ń bitterheid in haar teen die dominee en die kerk, ook haar pa. Sy het nie kans gesien om terug te gaan skool toe nie. Sy het besluit om daardie Januarie te begin verpleeg. Sy het in die verpleegsters tehuis gebly en gou vriende gemaak. Ongelukkig nie die regte vriende nie, daar het ñ roller coaster tyd gekom van partytjies, drank ens. Sy wou niks van die kerk en die Here weet nie. Haar seer was diep en die leegheid in haar het weer galm deur haar.

Daar het weer vrede gekom, sy het weer by die Here uitgekom, sy het getrou en twee kinders gehad. Klein Jaun-Pierre se plek was altyd ń leë pyn in haar. Sy het 28 jaar later weer haar seun kon vashou. Genade onbeskryflik groot. Lees hieroor byhttps://balijatiblog.wordpress.com/2017/04/20/n-nuwe-begin/

Nimfe van Rebus – Januarie

Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan.

Vir ons, en dalk vir jou.

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.

Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.

As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

https://fresh.inlinkz.com/p/e510564f63d7492b9d9a4654518443af

Ons kalendernimfe staan reg, kiste is uitgepak, kreatiwiteit het hoog gety gevier. Nou is dit tyd vir die makietie om te begin.

Trommeltjie is ń Januarie nimf, sommer net so na Nuwe Jaar gebore. Almal het ń sug van verligting geslaak, al die groot eet, cum groot feesgety is verby, maar toe is daar ń dogtertjie gebore en die fees word hervat. Die tema vir Januarie is blare. Teksture en kleure van blare het my nog altyd gefassineer.

Natuurlik is blare ook ons kook klas tema en julle sal moet uithaal en wys. Daar is weereens kaartjies en elkeen trek ń dis. Toortsie kry Basil pesto, sy kyk benoud rond. Nee, vandag sal jy moet wys of jy die wit hoed waardig is. Una trek benoud haar kaartjie, spinasieroomsop, sy val byna flou. Sunel is gelukkig sy trek ń Griekse slaai, sy het ń groot glimlag. So trek een na die ander hulle disse. Ons kook guru staan gereed om almal te hulp te snel.

Scrapy en Aalsie staan al giggelend by een tafel, ek sien sommer hier broei iets. Die volgende oomblik wip Virgo C onder die tafel uit. Sy het net haar voorskoot aan, haar stere word bedek met ń groot blaar. Sy haal daar ń paar passies uit, met die draai Scrappy en Aalsie om. Sowaar ook hulle het dieselfde uitrusing aan. Die drietjies haal daar passies uit terwyl hulle luid hande klap op een of ander oer ritme. Met die kom Toortsie agter ń bos uit gewikkel met net haar kitaar en chef hoed op. Nou dans ons almal heerlik saam om die tafel.

Die ys vir ons kook sessie is defnitief gebreek. Lag lag het hulle gou hulle klere gaan aantrek. Ons probeer hard om te fokus op die taak op hande. Ons kos guru kap met haar houtlepel op die tafel om almal se fokus terug te bring.

Ek het spinasie quiche getrek en is in my noppies, spinasie is my nr 1 groente. Ek sien baie uit om San se kale, fennel en radys slaai te proe. Seegogga moet ń wrap maak met slaaiblare (dit vorm die wrap) met vulsel. Hier gaan kreatiewe kosse gemaak word vir ons Januarie kuier tafel.

Trommeltjies se se mini spinasie quiche.

Ons almal moet vir die kuier/foto sessie blare verteenwoordig. Al het jy nou net ń blaar in jou hoed. Christa kom aan met ń regte elf blare mussie, Uns het vir haar ń blaar masker gemaak, daar is blaar hoede, blare ruikertjies, blare, blare en blare.

Die kalender foto moet gou geneem word. Januarie se Rebus nimf.

Nodeloos om te sê daar is tot ounag toe gekuier. Ons het heerlik gelag. Ons kos guru verras ons met heerlike brownies, ons smul te lekker. Die laggery raak al hoe intenser en vroliker. Op Toortsie se vraag, “Wat het brownies te doen met die blaar tema?” Gee sy net so skalkse glimlag en sê.:”Waarom dink julle is almal so vol giggels, daar is blare in die bestanddele van die brownies.” Hmmm, wat dink julle? Vrou met insig en kreatiwiteit.

Ons kom, ons kom!!!

Hierdie hoofstuk sluit by ñ menigte voriges aan. Jy sal dalk frons, jy sal dalk wonder. Ja, Rebus bestaan. Vir ons, en dalk vir jou.

Ons is ñ groep vroue, bloggers, en tussen ons klompie het ñ dorp ontstaan, Rebusfontein. Iewers in Suid-Afrika. Iewers in ons lieflike land.

Rebus is ons wegloop-plek, en soms ons wegkruipplek. Maar feite is, Rebus is ONS s’n.

As jy ooit lus is om deel te word, om deel te neem, sê net, en jou droom sal bewaarheid word.

Liewe land dit gebeur mos so, net soos jy nou wil vertrek, val daar weer iets voor om jou te vertraag. In engels sê hul “Murphey’s law”, dis nou net daai ene wat my pootjie, ń stok in my speek steek, my bloeddruk opjaag. (By wyse van spreuke, defnitief. Myne is in realiteit te laag op gou opgejaag te word🤣).

Karolus is al in sy hondetaal besig om diep gesprekke met my te voer, hy is ongeduldig, sy maters wag en hy weet elke besoek aan Rebus lewer nuwe vriende op. Hy en Danie het juis die vorige keer op ń wandeling die interessantste grot ontdek en wil gaan verken dit beloof baie pret vir die twee en hulle maters.

Uiteindelik is alles gelaai, nog net een of twee stoppe vir proviand, dan is ons oppad. Hierdie keer geen hoenders nie, ons is juis baie nuuskierig om te sien hoe dit met die broeiery gaan daar by ons huisie. Dis ook mos my huis se naam, Ons huisie. Ek het juis ń nuwe naambord gemaak wat opgesit moet word.

Heerlik, heerlik! Diep teue Rebus lug word ingetrek. Ek en Karolus skarrel na binne, ek gooi vensters oop. Dankie tog dat Rebusfontein geen stof het nie, anders sou ek nou moes skoonmaak en daarvan het ek genoeg in my werklikheids wereld. Nou kan ons net tuis kom en alles geniet.

Ek gooi ń vinnige draai buite by my hoender kinders. Hennie kom azngewaggel met ń string kuikens agter haar en my prag skou haan gee ń trotse kraai. Alles goed hier op Ons huisie se werf.

Genade, wat se kabaal is daar voor in die straat? Ek draf uit, met Karolus op my hakke. Una loop voir en die ander streep agterna. “Wat nou?” Vra ek, maar niemand hoor my eers nie. Ek wil mos laat wees, nou tou ek maar so agter-osserig saam.

Blommetjie! Jy het verander in ń skildery!

My wandel

Vanoggend praat ek met my broer se dogter, kom agter daar is ń diep diep seer in haar oor haar oorlede pa, my ouboet. Dit het my baie diep geraak en laat terug dink.

Daar was die tyd na ek Jesus ontmoet het en sy pad begin loop het, dat daar ń lelike ding in my gebeur het. Ek het dit nie toe besef nie en het geglo ek doen reg. My optrede het egter soveel skade op soveel gebiede aan gerig, wat ek nie toe raak gesien het nie. Ek was so vol van die Here en hierdie nuwe ontdekking van Hom en Sy woord, dat ek rigied teenoor ander geraak het. Soos die spreuk sê: I was so heavenly minded, that I was no earthly good”

Ons moet as Christene daarteen waak dat oordeel nie insluip op so ń subtiele manier dat dit reg lyk. Nie pertinente oordeel nie, nie wat jy met woorde uiter nie, maar deur jou afkeur in jou binneste, wat tog uit kom in ons lyftaal. Ai, ek het nog hierdie gesig, wat baie gou my binneste denke wys.

My oudste broer was ń alkolis, hy was ń “joler”, ń grootmond en hy kon lieg. My ma het altyd gesê: “Ag jong, dis weer Chrisjan praatjies, sy more en aand stories kom nie oor een nie” of “Vat maar wat hy sê met ń knippie sout” So julle kan dink dat ek met groot afkeur na hom gekyk het. Hy was die vergestalte van alles wat in my wet verkeerd was. Hy het self vir my ma gesê: ” Ek dink mos ek is hoog heilig”. Nodeloos om te sê dat daar ń Grand Canyon tussen ons gekom het. Uit plig het ons daar by hulle gaan inloer, het ek so nou en dan gebel.

Ek het hulle nooit op gesigvlak gekritiseer nie, nooit dit uit gespreek nie, maar my wese, dink ek, het my afkeer gewys. Ek het later jare ń wonderlike verhouding met hulle een dogter op gebou, dis juis met haar dat ek vanoggend gepraat het. Ek kon soveel meer vir hulle beteken het, as ek net verby my hoog heiligheid kon kom. Dan sou ek haar dalk kon help met haar seer daardie tyd en miskien in nederigheid ń inspraak in hulle lewe kon hê. Sy optrede ko op geen manier geregverdig word nie, maar ek moes hom en sy gesin, met Jesus liefde omarm het. Ek het nie.

Hoogmoed kom tot ń val, nou praat ek nie van wereldse hoogmoed nie, maar geestelike hoogmoed. Onthou een ding, satan hou nie van ons wandel met God nie. Hy sal enige iets doen om ons te laat struikel. Hy sit werklik en wag soos ń brullende leeu om te verslind. My maalkolk het ook op ñ dag gekom, ek was nie sterk genoeg nie en is mee gesleur en verpletter teen rotse, alles waarin ek geglo het byna vernietig. Ek dank die Here, dat ek glo daardie tyd was daar vir my gebid. Ek dank ook die Here vandag vir daardie val. In die proses het my rigiede hart gebreek en daar ń verstaan en vrrdraagsaamheid teenoor ander in my kom nes maak.

Ek het vir my broer gaan kuier daardie Desember, ons het nie gepraat oor die verlede nie. Ek was net vir hom sy sus wat hom lief het. Nie goedkeur nie, maar omvou in liefde. Dit was ń goeie tyd saam en daarna tot hy ń paar maande later oorlede is het ons twee, drie keer ń week met mekaar gepraat. Ons was net broer en suster, ek het geluister. Soms moet ons net luister, sonder oordeel. Ek glo voor hy dood is het hy met Jesus reg gemaak. Ek weet net, ek het stille vrede in my gehad, dat wat lelik was tussen ons, vervang is met liefde.

Ek het ook in hierdie rondomtalie tyd, weer bande opgetel met ń ou geestes suster, ń harts vriendin. Daaroor is ek tot in ewigheid dankbaar. Sy is so ń kosbaarheid in my lewe en amper het ek dit gemis.

Punt is – pasop vir ń rigiede hart, pasop vir binne oordeel, pasop om so op die hemel gefokus te wees, dat ons hier op aarde ons doel mis. Wees nederig en kyk na Jesus. Hy het hom nie hoër geag as die tollenaar, die samaritaanse vrou, die leviet en menige ander. Hy het hulle om vou met liefde. Pasop vir daardie binne oordeel, veragting. Dit is mos reg, dis mos woord gefundeer. Moet jou nie met die semels meng nie, dan vreet die varke jou op.

Die ou Hannelie, sou nooit in Bali met hindoes kom besigheid doen en lief word vir die mense nie, asook in Java met moslems. Ek sê nie verloën God nie, hulle moet weet wat jy glo en waarvoor jy staan. Daar is egter ń tyd vir alles, ook ń tyd om stil te bly. Om ń hand in liefde uit te steek en ń ander hand in joune te neem, oor geloofs en kultuur grense heen. Vandag weet ek hoeveel ek sou uit mis, hoeveel armer ek sou wees. Ek sou nogsteeds my broer verag het en met ń klip in my binnemens moes loop. Ek sou soveel meer gemis het, maar ek het genade ontvang al moes ek eers soos ń wurm seil. Ek het nie daardie tyd gedink ek doen verkeerd nie, ek het mos die nou paadjie gestap. Vandag weet ek anders, kyk ek anders.

My kuiers by oupa

Ek het vandat ek kan onthou ń oupa gehad wat baie ver van ons af gebly het. Ons het in Johannesburg gebly en my oupa in die bosveld by Groot Marico.

Julle moet onthou toe ek klein was het die wereld anders gelyk as vandag. Ons het nie telivisie gehad nie, ook nie selfone en rekenaars nie. So ons kontak met oupa was twee keer ñ jaar, April en Oktober vakansie. Ons het ook nie ń kar gehad nie. Ek weet julle kan nie glo dat ñ mens nie ñ kar gehad het nie. Vir my was dit nie snaaks nie, dit was hoe dit was. Wag, ek wil nie nie daaroor skryf nie, ek wil julle vertel van ons kuiers by oupa.

Daardie jare was daar ń spoorwegweg bus, so ń rooie. Hy het van stasie tot stasie gery en mense op en af gelaai. Ek en my mamma het met so ń rooi bus na my oupa gery. Iemand sou ons by Johannesburg stasie aflaai, met al ons bagasie. Weet julle wat bagasie is? Dit is nou jou tasse en, in ons geval, blikke vol koekies en beskuit vir oupa. O ja, daar was ook padkos, want so ń bus kon lank vat om by Groot Marco uit te kom. Padkos is altyd ń heerlikheid, lekker klein frikadelle, gekookte eiers, broodjies, klein stukkies gaar wors en klein suur uitjies.

Op Groot Marico aangekom, moes ons na die winkel stap. Die winkel het aan “Kat” en haar familie behoort. Hulle was Indiërs wat so ń algemene handelaar, regte plaaswinkel, op die klein dorpie gehad. Daar was nie taksies nie, so een van hulle het ons plaas toe geneem.

Oupa het in ń ou klein platdak huisie gewoon, daar was geen elekrisiteit nie, geen krane, geen binneshuise toilet of badkamer nie. Daar was wel ń put toilet buite en ons het in ń skottel gewas. Water is met emmers aan gedra huis toe.

Daar was twee vertrekke, een oupa se kamer en die ander een, die res van die huis. Oupa was ń wonderlike man, hy was lank en oud, hy het singerig gepraat. Hy kon die mooiste gedigte voordra, wat hy self geskryf het. Heerlike storis vertel, nie juis kinderstories nie, maar vir my baie mooi. My oupa het net 10 maande skool gegaan, toe breek die oorlog uit.

My lekkerste vermaak was om met stokkies as bootjies hulle te laat resies jaag in die watervoor. Oral oor die voor was sulke hout bruggies waar jy dan weer jou stokkie-bootjies kon uithaal. Dit was hoe vars water by die plase uit gekom het, met die water voor of ook genoem leivoor.. Dit was waar ons moes gaan water haal vir die huis. Daar was ook ń rivier nie te ver van oupa se huis af nie, ek mag net nooit alleen daarheen gegaan het nie. Ons het heerlik pret daar gehad. Geswem, op die klippe gegly en as my groot boetie saam gegaan het, met ń kanoe op die rivier geroei. Later jare toe ek groter was en ek ń maat saam geneem het, sou ons rivier af geloop het en daar op die klipbanke gaan lê het in die son soos klip dassies gebak het en as ons te warm was en dan in die koel water gespring het om af te koel.

Ek moes gaan melk haal op die buurplaas, gelukkig was hul huis nie te ver van oupa se huis af nie. My groot probleem was dat hulle ganse gehad het en hulle het jou gejaag sodra hul jou gewaar. Hulle kon so ń woeste blaas geluid maak en dan moes jy hol dat jy klein word, hulle snawels kon vrek seer byt. Ek is nou nog vrek bang vir ganse, as hulle so blaas wil ek horrie piep kry. Ek moes menige dag soos die wind hol en dit nog met ń houer melk. Dan om alles te kroon moes ek deur die draad klim, ń doringdraad. Ek dink ek was al soos ń wafferse sirkus arties met my manouvers deur daardie draad.

My lekkerste lekker was om op my rug onder ń boom te lê en na al die bosveld voëls se geroep te luister, na die wolke te kyk en allerhande prentjies te sien vorm en hervorm voor my oë. Vandag nog onthou ek daardie bosveld reuk.

Nog ń lekker onthou was my wakker word soggens, my ma sou al vuur gemaak het en die koffie kan sou eenkant staan. Die reuk van vuur en koffie was my eerste gewaarwording as ek ontwaak, dan sal my mamma vir my ń beker koffie met kondensmelk in bring. Nou nog sal ek soms kondensmelk in my koffie gooi, my oë toemaak en terug gevoer word na daardie oggende.

Ek en my mamma het soms na die familie gestap wat in ń kloof ver van oupa af gebly het. Ons sou ons stap onderbreek om by die klipplaat in die rivier te speel. Jy kon ver op jou boude by die klippe afgly. Dit was vet pret. Die mense het met nartjies geboer, dit was so lekker as ons daar gekuier het as die nartjies ryp was, dan sou die oom ons boord toe stuur met ń ” Eet net soveel as julle kan”. Sjoe en het ons ge eet, tot ons regtig nie meer kon nie. Die nartjies was so lekker soet-suur, met baie sap.

Hierdie kuiers by my oupa is my mooiste kind wees herinneringe.

Emmerskoplysies 10

Liewe leser, hierdie hoofstuk vorm deel van ‘n bloguitdaging waarin die Goue Vroue van Rebusfontein uitgedaag word om ‘n vervolgverhaal te skryf waarin ons items op mekaar se emmerskoplysies uitleef. Soos gewoonlik, is een of meer van die res van ons karakters in die vervolgverhaal. Elke hoofstuk word afgesluit met ‘n emmerskoplysie en ‘n spesifieke vrou word uitgedaag om die verhaal verder te vertel …

Jy kan dus ten minste 13 hoofstukke verwag. Die res van die verhale kan hier gelees word, onthou om gereeld terug te kom om nuwes te lees. Dit is ‘n werk in wording …

https://fresh.inlinkz.com/p/901334e664234152a8107

Una skryf:

Die floute oorval my. Vir Sonell, Aalsie en Tannie Frannie ook. Flitse van my lewe beweeg verby, en toe niks. VirgoC swets, rof ook. Appeltjie en WoordNoot gryp onwillekeurig hande vas en begin rettireer.

Trommeltjie, sy bid.

En Toorts?

Sy het in die bos verdwyn.

Trommeltjie, sorry, maar daar is net een item op my emmerskoplysie! Help ons hier uit, ek sal nooit weer vir iets anders wens nie!!!!!!!!

My laaste ding wat ek sien voor ek my oë toemaak is:

Ek maak my oë oop en chaos tref my. Hier lê drie vroue flou, Virgo C hou vlugsout onder die neuse. Met die wakker word slag begin al drie hiper ventileer, “kom meisies, haal diep asem, ruik daai rose en blaas die blare weg” sê Virgo C oor en oor en goeie raad tussen in, kom van Sonel, “Fokus op ń rustige plek, waar jy vrede ervaar.” Intussen bars Christa in trane uit en snikkend sê sy ” Ek het nou net terug in my land gekom, kan nie nou sterf nie”. Woordnoot troos haar en paai haar met fluisterende woorde. Trommeltjies kyk om haar rond, ” Waar is Toortsie en Scrappy?

Scrappy se ou klein stemmetjie kom van ver af. Dit klink asof van bo iewers, sy fynkam die bome en voorwaar daar sit Toortsie in die een boom. “Scrappy, besef jy dat gorillas kan boom klim? Nou nie die veiligste plek om te wees as jy van hulle wil weg kom nie. Kom klim asseblief af, voor jy jou nek breek. Stadig, baie stadig voetjie vir voetjie asseblief. Kyk, die gorillas is nou rustig.

Die mamma was maar net ontsteld omdat sy gedink het haar kleintjie word bedreig. Kom nou maar af” Scrappy begin onder aanmoediging af klim. Virgo C het intussen ń botteltjie met gemmer brandewyn uit gepluk en gee vir Una, Frannie en Aalsie elk ń groot sluk. Nou vergeet ons van Covid en aansteek, die kalf is in die put, sluk dames, sluk.

Trommeltjis vra weer “Waar is Toortsie?” Ons kyk in die rondte, maar geen spoor van haar nie. Ons beter hasr opspoor enige idees in watter rigting? “Kyk daar’ sé Aalsie, ‘ dit is ń stukkie rooi lap. Toortsie se hemp.’ Trommeltjie storm dadelik in daardie rigting, nie te ver met die voetpaadjie langs sien sy rooi deur die blare. Toortsie sit op ñ rots en tuur in die bosse in. Voor haar sit daar 4 gorillas. ‘Trommeltjie kyk hoe pragtig, hulle is ń klein hegte groepie. Toortsie sê “Ek was te bang om te roer, hulle is so vreedsaam.” “Toorts onx moet dadelik terug, almal is so bekommerd oor jou.”

Met die groep weer herenig en almal redelik kalmer, vee Virgo die sweet van haar voorkop af. Sy dag die hospitaal is erg, maar die klomp🙈, laat haar werk. Boonop sê sy, ” Ek het self my gat af geskrik, daai mamma het vrek groot tande. Ek dag, vandag is die dag dat ons vermorsel word.”

Ons gidse besef daar is nou net een ding en dit is kry hierdie vrou uit die bos. Trommeltjie stel voor dat sy die agterhoede vorm, net om seker te mazk daar is geen afdwalery, boom klimmery of flou goue vroue nie. ” Vroue fokus net op daardie adonis van ń gids se bene en boudjies. Lyk my hy en Boeta van Rebus koop by dieselfde plek.” Stel sy fluisterend voor. Almal giggel darem, ń bewys dat orde weer herstel is.

Later op die stoep word daar oor glasies vonkelwyn, baie gelag en weereens word die gebeure bespreek. Toortsie en Scrapp is erg verleë oor hulle boomklimmery, dit was Toortsie emmerskop lysie en daar skrik sy haar uit enige regdenkende rede uit. Ons almal troos en sê ons bewonder hulle oor die klimmery, menige van ons sou dit nie kon reg kry nie.

Una, Frannie en Aalsie is ook maar verleë oor die flou vallery. Christa gryp Woordnootse hand vas en bedank haar vir haar ondersteuning.

Seegogga en Positief is ook maar verleë, hulle moes dadelik met ons aankoms gaan droë klere aantrek. Eind goed alles goed.

Aalsie vra ewe bedees, kan ons asseblief more huis toe gaan, hierdie was nou nie hoe sy haar voorgestel het die reis sal beloop nie, Sonel be aam. Almal stem saam, maar daar wag nog vanaand ń heerlike Afrika bos ete om die vuur.

Heerlike tradisionele kos word voorgesit die aand, vonkelwyn proppe skiet. N vrolike klomp goue vroue.

Trommeltjie sê, “Goue vroue ons opwinding is nog nie klaar nie, my emmerskoplysie kom nou aan die beurt. Aangesien ons reeds lugballon gery het, wat my hoof item was, wil ek vir Sonel vra of sy groot asseblief sal help met my lysie?.

  1. Hang gliding
  2. Zipsliding

Die ster

Hierdie is ń terugblik op 21 Desember

Vanaand word daar ń heerlike piekniek beplan op Rebusfontein. Van vroeg af skarrel al die goue vroue om alles reg te kry, daar is ń tafereel van kleur geskep in die veld. Pragtige kleurvolle lappe is gedrapeer, lampies op gehang en komberse oop gesprei. Al die kos word in mandjies gepak en na die terrein gekarwei. Selfs die diere is vol opwinding. Hulle weet hier kom ń ding.

Boetman skarrel omtrent, dan roep Aalsie vir hulp, dan weer Carien, so hou dit aan. Die man is behoorlik in aanvraag, julle weet, spierkrag🙄. Daar word emmers met ys aangedra, dis Desember en warm, die drinkgoed moet koud gehou word.

Net voor sononder kom almal saam by die piekniek terrein, daar heers ń gesellige atmosfeer. Selfs al die diere vergader rustig om hul eie mense. Almal wag in groot afwagting, oë gevestig op die weste waar die ondergaande son ń tafereel van kleur skep, want daar is afwagting vir die volgende toneel om oop te vou…

Sag klink dit op “Heilig, heilig, heilig is die Heer God almagtig” en dit bou op tot ń Cresendo.

Vanaand vir die eerste keer in 800 jaar word hierdie ster gesien, die klein groepie vroue staan in verwondering. Eers nadat die ster ook in die weste verdwyn het, word daar weer gelag en gesels. Daar word kersliedere tussen deur gesing. Elkeen kan sy gunsteling lied voorstel. Trommeltjies s’n is – “O Holy night the stars are brightly shining”.

Las asb julle gunsteling in die comments aan.