Rimpeleffek

So gebeur een ding en dit kring uit in ń rimpeleffek met vele komplikasies.

Tong in die kies gebeur myne met ń bo agterste kiestand wat net eenvoudig breek, in sy tjops in. Nee, ek het nie ń taai toffie of ń stuk biltong ge eet nie, ek het net rustig gesit en aan my ou glasie Hermanspietersfontein wyntjie gesip op die Vrydagaand, toe sit ek met driekwart van my tand in my hand. Ons is by ń hennebraai by skoonsus se sus se huis by Onrusrivier, dus maak jy nou nie ń groot ding van die tand storie nie, jy is net bly hy pyn nie.

So besef ek ook, hierdie is tandtrekkery stories! Skoonsus en dogter kuier by ons tot die Woensdag, so ek kan nou nie voor die tyd die storie laat gebeur nie. Intussen gaffel die skerp punte my wang flenters.

Woensdag is hul vliegtuig nog nie behoorlik in die lug nie of ek sit in die tandarts stoel. Ja, dis nes ek vermoed het tand trek stories. Hoekom so ń mond spuitery nou so pynigend moet wees, weet ek nie. Die volgende deel was net aaklig, dis ñ gekraak van ń ander aard so in jou oor, die tand het so stuk, stuk met groot gesukkel uitgekom. Na al die gegrouery moes daar toe nog steke inkom.

Nou leer ek ń nuwe ding, as jy enige prostese het, bv. Heupvervanging ens moet jy ń kurses anti biotika of penisillin kry as jy ń tand trek. Blykbaar as dit sou infeksie maak kan dit dan na daardie plek versprei. Nou ja, ek moet nou my ou pilletjies kry en sluk.

Donderdag staan ek met ń skeef geswelde gesig op en ń pynende mond, Vrydag begin my sinusholte aan die uitgeplukte tandkant pyn en toe neus. Nou vrees ek vir verdere gevolge, want sien ek moet na my twee kleinkinders kyk terwyl mamma nog by die skool moet wees. Ek hou my dapper en ignoreer al die simptome, want dis wat oumas doen as hulle nodig is. Teen Vrydag voel ek goor vd sinus maar gaan dapper voort, terwyl die tekens van verkoue begin intree. Sinus is vir my altyd die voorloper van keelontsteking en laringitis.

Die bleddie tand, Saterdag staan ek op met ń gans-stem nou vou die verkoue my in sy wurggreep toe, ek lê sommer net. Voel skoon jammer vir myself. Ek weet ook ek durf nerens my hoesende, niesende self in die openbaar laat kom nie (nie dat ek enigsins belang gestel het om buite die huis te gaan nie), met covid19 wolk oor ons koppe, sal almal heel paniekerig raak. Ek weet dis net ń verkoue en dis aan die beter word maar nietemin, nou wil jy nie eers enige mens aansteek met verkoue nie.

Nou is dit Maandag en ek bly net by die huis, nie omdat ek agv ń “tand” verkoue het nie, maar omdat dit is wat ons almal moet doen.

Ek het ń dogter met 2 outo immun siektes en sy is hoë risiko geval vir COVID19, so my beroep is op almal, al voel jy nie siek nie, bly tuis. Jy is dalk ń draer wat iemand soos sy kan aansteek en haar dood veroorsaak. Dit klink blatant gestel, maar dit is hoe dit is.

Vanaand is die vonnis gevel deur Ramaphosa, lock down vanaf Donderdag middernag. Skielik maak ander dinge saak, nuwe perspektiewe. My hartsmense moet veilig wees, gekoester wees. Ek bid en bid en bid. Hou my geliefdes veilig o Here, daar ver in Kanada waar Annemie ñ dokter is. Hou Jana veilig beskermd onder U bloed waar sy so weerloos is, weg van kieme. Bring Una veilig terug tot by Bertus. Laat Nadi hulle ń vlug terug kry en veilig tuis kom. Here hou almal wat ons liefhet veilig deur hierdie krises. Skielik maak net almal se veiligheid saak, Here U is ons antwoord, ons beskermer, ons geneser. Nou maak ek nie saak nie, net my hartsmense.

Goue draad

Gister kry ons die boodskap, S het 3 uur vanmiddag rustig  na haar ewige tuiste gegaan. Wat, wat, nee dit kannie wees nie.😱 Was sy ernstig siek? Wat nou? Ons het niks geweet nie.

Lank lank gelede in 1993 is my ma oorlede en ek was diep bedroef. Een dag sit en met my gemis en seer voor die Here, hy sê vir my dat hy vir my ń surrogaat ma gee in S. Dit was vir my kosbaar, ons het baie na aan mekaar gegroei oor die tyd.

Hoe ons mekaar leer ken het? Ons was in dieselfde kerk, maar nie soos in vriende nie. Ek het koordanse/christen danse gedoen, een Sondag het ons in die kerk gedans, na die diens het W, haar man, my geroep en gevra of ek ń paspoort het, ek het nie gehad nie, hy het gesê tydens die diens het die Here vir hom gesê hulle moet my saamneem Israel toe. Jy kon my met ñ veer omtik. Nie alleen is ons Israel toe vir die Loofhuttefees (succot) nie, maar ook Egipte toe. Wat ń ongelooflike ervaring. Dit is ń blog op sy eie. Daar het ons ñ verhouding begin bou.

Ons het die wonderlikste bybelstudies by haar aan huis gedoen, vroue uitstappies en heerlike kuiers gekuier. Ek het ń fenominale vrou ontdek, ń vrou wat onvoorwaardelik met haar hele hart die Here gevolg het.

Ons het in 1997 getrek vanaf Heidelberg na die Kaap. Ons vriendskap het voort gevloei deur die jare. Selfs in ń tyd toe ek weg gedwaal het van die Here af en haar hart seer gemaak het, het sy my nooit verwerp nie, sy was altyd daar vir my. Ek dank Vader vir so ń rotsvaste mens in my lewe.

Sy self het deur die jare uit die bitter beker moes drink van ń opstandige kind, wat met verkeerde mense en verslawings deurmekaar geraak het, sy was vas in haar geloof, selfs in daardie tye. N voorbeeld vir ons almal.

Vandag besef ek op een of ander rede was sy ń goue draad tussen my, my ma en die Here, nou is die draad gebreek. Ek voel broos en verlate. Kan nie glo dat hierdie so diep deur my geloop het nie.

Ek sit natuurlik met verwyte, want ek het nie geluister toe Heilige Gees my aangepor het om haar te bel nie, dat ek nie meer gaan kuier het nie, dat ek nie kon groet nie. My lief vriendin/ma/mentor ek salueer jou. Ek groet jou hier, want ek sal nie eers by jou begrafnis kan afskeid neem nie. Ek het net nie die middele om daar te wees nie, weet as ek kon sou ek daar wou wees.FB_IMG_1492061052360

 

Jou son het gesak en jou ewige son het opgekom, jy wat met soveel pyn geleef het, kan nou vry vir jou Koning dans.

 

Die kluisenaar 2

Ek en Una het so ń groot vrede en rustigheid by ons kluisenaar kom vind, met so asem ophou mooi vioolspel en die fenominale (gehoor vriendin sê, dis my woord) uitsig. Hy is toe glad nie ń kluisenaar nie, net iemand wat wou een word met die natuur en sy binnemens. Ja, ek weet julle sug nou en sê,maar ek beskryf ń kluisenaar, maar hy is nie die tiperende kluisenaar nie. Ok, ok, nou wil julle weet wat is ń tiperende kluisenaar in my oë? Wel, dis ń persoon wat mens sku is, kwaai is en niemand naby sy ruimte toe laat nie, eksentrieke mens, gebroke deur die lewe, diep geskaad deur mense….

Wel ek gee toe, ek wonder oor hom. Jy kan hoor hy is nie ń kombuis musikant nie, daar steek meer agter hom as wat die oog kan sien en alhoewel hy baie vriendelik was, is hy terughouddnd. Praat nie oor homself nie, bietjie ontwykend, verander gou die gesprek as dit  persoonlik raak.

Kyk julle, ek kon my nog altyd verlustig in ń man met ń jean aan, loshang hemp en kaalvoete. Ek weet, ek weet, dalk vreemd, maar dis nou my bekoring. Nou ja, toe stazn hy daar en speel nog hierdie hemelse viool. Hy het ons betower. Moet byvoeg hy is nou ook nie onaansienlik nie. Sag op die oog, julle verstaan. Moenie vertel nie, maar Lorenzo het groot kompetisie. Lazt ek ophou “drool”.

Ek en Una sit hier onder die boom met ń bottel rooiwyn en baie ys, (moenie oordeel nie, ons mag ys saam met rooiwyn drink. Ons moet nou ernstig eers hierdie hele ontdekking bespreek, alles in retrospeksie neem.

Ons wonder….

Die geheime sleutel

Hierdie blogpos is geskryf om deel te neem aan die Towerinne se bloguitdaging om ‘n vervolgverhaal te skryf oor die misterieuse herehuis naby Rebusfontein waar die dames besig is om ‘n biblioteek te restoureer. Die mense en die plekke is fiktief en sover ek weet is daar nog nooit geraamtes gevind by die waterval op die foto wat hierbo geplaas is nie. Om die ander deelnemers se bydraes te lees, volg hierdie skakel: https://fresh.inlinkz.com/p/3f26291088494dc99c7aa4554a66a313


Persone wat graag wil deelneem aan die bloguitdaging of diegene wat graag ‘n tweede rondte wil skryf, moet asseblief nou inskryf deur hierdie vorm te voltooi.

screenshot_2019-09-05-10-21-55-1-1

Hier volg die volgende episode in hierdie intriges van Eden,

Ek staar na die huis, rookwolke borrel by die venster uit, daar is ń hart verskeurende kreet en  daarop volg diep innige snikke.  Ek hoor ń stem wat sê:”Joseph het die sleutel in sy sak”. Dan een verskriklike lang uitgerekte kreet. Ek voel die trane oor my wange stroom, ek staan totaal magteloos. Ek hoor iemand roep, vaagweg vanaf ń veraf plek. Dit klink soos Kameel se stem. “Kameel kan jy nie sien wat hier gebeur nie?” Ek voel ń hand op my skouer, wat my skud en ek word wakker, al huilende gryp ek Kameel vas en snik teen haar skouer.

Ek het sowaar onder die boom aan die slaap geraak, terwyl ons die gebeure by die waterval bespreek. Dit het so werklik gevoel, ek kan nie glo dit was net ń droom nie. Almal wil weet hoekom ek so huil. “Gee my asb net ń oomblik om net weer myself te vind”. Ek stap eenkant en probeer my emosies onder beheer kry. Hierdie was so werklik, ek weet dit het betekenis, meer as net ń droom.  Ek stap terug en vertel hulle van my droom.

Julle ons moet ń plan van aksie loods, ek weet julle haat die tonnels, maar ek weet in my binnemens ons moet terug. Daardie tonnels wat vurk pla my, daar is meer te vinde, ek glo dit. Woordnoot hef ń protes aan, die ander sit groot oë. “Kom ons bekyk die dagboek weer, net dalk vind ons leidrade daarin” sê Hester. “Ons kan na my huisie toe gaan, daar is goeie lig in my eetvertrek, aangesien ek soms daar skilder” sê Seegogga.” “Dit is in elk geval beter as ons nie hier op die plein daarin loer nie, nou nou kom Broodina of een van haar trawante hier verby en sien waarmee ons besig is.” Kom dit van Positief se kant af.

In Seegogga se huis is die dagboek bekyk van alle kante af, maar helaas ons kon niks meer vind nie. ” Julle ouens ek dink ons moet eers bes gee, miskien moet ons Trommeltjies se instink volg en terug tonnel toe. ń Goeie nagrus sal ook al help, sodat ons met vars oë na dinge kyk.” Kom dit van Virgo C. Ons besluit ons sal more oggend moet terug gaan, jy weet nooit wanneer Broodina snuf in die neus kry nie dan ry sy ons planne totaal in die wiele.

Frannie,  ek dink jy moet bly as ons more oggend terug gaan, jy moet daardie kontak van jou by geboortes en sterftes kontak, vind uit wat jy kan. Toortsie, jy het mos altyd gesonde happies in jou spens en yskas, pak vir ons ń mandjie of twee. Perdebytjie kry daardie batterye gelaai. Frangelico, ai ek meen Lorenzo kry vir ons tou, ń lang tou. Al julle ander kry die flitse en kopliggies gelaai, trek goeie stapskoene aan. Aangesien Una, Seegogga en Vuurvliegie nou nie die noutes kan hanteer nie, moet julle miskien eerder daardie plek by die waterval deeglik bekyk. Ons was so oorstelp vandag dat ons nie verder gesoek het nie. Veral daardie geraamtes laat mens ril.

“Wat van die poliesieman en sy ou hond? Ek wil nie tronk toe nie.” Kom dit bewerig van Una.  “Ons kort ń aandagafleier vir die twee” kom dit van Christa,”Wat van ń ou happie vir die twee so met ń ou ietsie in om hulle rustig te maak? Lorenzo kan dit vir hulle neem more oggend.” Daar gaan ń gegiggel op uit die groep en die voorstel word aanvaar deur almal.

“Julle ons moet baie vroeg roer more oggend, die skemer oggend moet ons beskerm teen nuuskierige oë. Binne in die tonnels maak buite lig in elk geval nie saak nie.” sê Virgo C.

Gewapen met tou, kos, kopligte en flitse sluip ons af na die waterval. Una, Seegogga en Vuurvliegie skuil agter die bome om vir ligdag te wag. Ons ander pak die tonnel aan, paty dapperder as ander. Kort kort klink ń gilletjie op, gevolg deur giggels. Ons voel veiliger noudat ons weet die tou is ons gids terug na die buite wereld. By die vurk gekom, neem ons die ander tonnel. ” Julle dit voel dan nou ons loop opdraende.” Sê Kameel. “Oe dis grillerig, hoekom het ek nie maar saam met die ander by die waterval gebly nie, NEEEEE…” gil Bondels, in haar fynste, hoogste stem, toe daar meteens ń klomp vlermuise vlieg. Dit word deur ń hele paar gille gevolg, ń paar gryp na hul koppe en duik vir die grond.

“Ek voel ń briesie, dink julle ons nader die einde van die tonnel?” Vra een, waarop ons almal sommer opgewonde vinniger stap. Voor ons open ń grotkamer, daar is ń groot poel vars water en die mooiste stallagtiete uit die dak. Perdebytjie uiter ń geluid van verwondering en begin onmiddelik foto’s neem. Daar is tekens dat iemand hier gebly of gereeld besoek het. Daar staan ń groot kis agter teen die muur en ń paar goed, onder andere ń matras met ń pragtige, wel stowwerige, lappieskombers oor gegooi. Daar is ń groot slot aan die kis, ons ruk en pluk daaraan, dit is toe dat ń gedagte my te binne skiet. “Julle my droom”, seê ek “Wat van jou droom, die huis het gebrand, wat het dit met ń kis en ń slot te doen?”, “Ek het vergeet om julle te vertel van die stem” “Stem?” Koor dit. “Ja, daar het ń stem gesê, Joseph het die sleutel in sy sak. Sê nou een van daai geraamtes is Joseph? Dan is die sleutel dalk daar rond.” Almal gryp na hul selfone en kyk vir sein, telefone word gelig, en gewuif, maar geen sein. “Wag ek draf gou na die bek van die grot” sê Toortsie, sy draf vinnig weg. (Sy is fiks, sy is ń parkrunner). Ons ander gaan sit en maak die mandjie se deksel oop. Heerlike eetgoedjies loer vir ons, maar die bottel Frangelico wen. “Die Toortsie, is ou karnallie, Yeah!!!”

Toortsie rapporteer na ń tydjie terug, “julle sal nie glo waar ons is nie, toe ek uit die grot loop kon ek die waterval en Eden vandaar sien, hierdie was ń wonderlike uitkyk punt as jy die mense van Eden wou dophou” vertel sy. ” Toorts wat van die sleutel? ” roep Bondels uit. “Julle, Seegogga het ń sleutel gevind by die geraamtes, ek wou weet of hulle hom sal bring maar nee, hulle is glo te besig met hulle ondersoek. Een van ons sal die sleutel moet gaan haal”  Stilte, algehele stilte. Hester verbreek die stilte “Wel, Trommeltjies, aangesien ons die ander twee parkrunners is, sal ons maar moet gaan.” . Wel, wat sê mens nou, wonder ek, ek sal moet gaan.  Ek giggel in my binnekant, want ek weet die oumense het gesê, met spotter gaan jy na die bed, nou ja, my verdiende loon. Ons sal die terugtog moet aanpak. “Julle moet maar verder ondersoek in stel, dalk vind julle belangrike leidrade terwyl ons weg is.”

“As julle dalk sein kry terwyl ek en Hester weg is, vra een van die towerinne by die waterval om asseblief die Q20 by my huis in die tuinkamer te kry. Hierdie slot gaan bietjie meer as ń sleutel nodig hê, hy is lekker geroes. My huis sleutel is onder die Balipot op die stoep”. Roep ek so in die draf.

Ek en Hester het flou by die waterval aangekom, sommer op die gras neergesak. “Vertel asseblief wat het julle gevind in die grot? Ons is so nuuskierig? Is daar leidrade” koor almal saam. “Dit is wat ons moet uitvind, daarom het ons die sleutel nodig. Het julle die Q20? Waar het julle die sleutel gevind?” Babbel ek en Hester op ons beurt. Ons almal bars uit van die lag. “Wel om julle te antwoord, ons het die sleutel half onder die ander geraamte gevind, dit was erg grillerig moet ek byvoeg, ek dag Seegogga kap om, sy was so bleek soos die dood self.” kom dit van Vuurvliegie. “Ja en Una het doer ver gestaan en aan gepor, maar wou niks weet van naby daardie gebeentes kom nie” kom dit van Seegogga.

Die drie waterval towerinne het voet neer gesit en besluit hulle kom saam. “Nou wat wou, dan kon julle mos die sleutel gebring het” vra Hester met ń vraagteken oor haar gesig, waarop hulle uitbars van die lag, hulle wou ons kwansius ń poets bak en het gewed oor wie gaan terug kom om die sleutel te kom haal. Hulle was almal verkeerd, hulle het gedink Toortsie of Perdebytjie sal kom. Hulle vertel, Lorenzo het kom berig lewer dat polisieman en hond lepel lê onder die boom, die een snork harder as die ander, die dagga koekies het hul ding gedoen. “Wie gaan vir ons wag hou as julle saam wil kom, is Frangelica nog op sy pos?” Vra ek, “Ai, Trommeltjies die man se naam is Lorenzo en hy sal wag staan en ons dadelik bel as hy onraad bemerk” sê Una al laggende vir my blaps.

Van lekker lag, kom lekker huil, met die vlieg van die vlermuise het die drie mekaar vas gegryp en aller vreesliks gegil, waarop ek en Hester heerlik gelag het. Waar was Perdebytjie met haar kamera nou? wonder ek.

Terug in die grot was daar weer ń oor en weer gebabbel om almal op dieselfde bladsy te bring. “Trommeltjie, wat dink jy het die brandende huis, die geween en krete en die sleutel met mekaar te doen en wie was in die vuur, waar was die vuur? trek Christa in haar ernstige juffrou stem los. Nou kyk almal vraend na my. “Al wat ek weet, daardie huis was Eden, wel ń deel van die boonste verdieping. Wie in die brand vasgevang was weet ek nie, wat ek wel weet is dat dit beslis ń vrou was en sy het geweet van die sleutel. Ek wonder nou oor die brand, was dit gestig? Wou iemand haar uit die weg ruim, maar hoekom? Hoekom sy juis dit vir my wou vertel weet ek nie, ek het my nog nooit vreeslik aan drome gesteur nie. Hierdie een was net so werklik. Wat ek wel weet is dat ons nou verseker weet die twee geraamtes was Leonard en Joseph. Die sakhorlosie was Leonard s’n en die vrou het gesê Joseph het die sleutel in sy sak gehou. So, nou het ons die 2 minnaars en die minares se geraamtes. Wie wou hul dood hê? Watter geheime is saam met hulle graf toe? Nou nie letterlik nie. Wat is binne in die kis? Bring die Q20 dat ons daai slot bietjie spuit.” Antwoord ek. “Wie sê dis ooit die kis se sleutel” kom dit van Vuurvliegie.

Wel daar is net een manier om te weet, bring daai sleutel Una.  Ek pas hom in die slot, dit sukkel bietjie. Almal hou asem in afwagting, en met ń knars gaan die slot oop, “Kameel help my die deksel lig hy sit bietjie vas.” Kameel sal jy asseblief verder vertel, ons wag in spanning.

 

Konsert

Jip, dis weer sulke tyd. Ons tweede konsert jaar saam met Durbanville voorbereidings skool.

Verlede jaar sê ons Jana kind, ons sal moet gaan tou sit vir kaartjies vir die konsert. “Gaan tou sit?” Ja, blykbaar gaan sit mens al van vroeg af, miskien so 11uur af in die tou vir die verkope van die kaartjies wat vyf uur begin. Bizar, dink ons. “Julle moet kampstoele en proviant neem” sê Jana kind. Ons plaas vraagtekens daarvoor, maar gee haar die voordeel van die twyfel en pak kampstoele in. So jy weet, net vir ingeval dit nodig is. Ons stop daar so twaalf uur en tot ons verbasing sit die mense uitgekamp op die sypaadjie voor die skool. Parkering is reeds ń probleem. So sit ons, twee uur maak die hekke oop, die hele kamp gevolg maak hul pad na binne skoolterrein. So sit en kuier almal tot vyf uur. Die deure maak oop en ons word ń duisendpoot wat aan kruip na die saal.

Hierdie jaar is ons voorbereid en ons pak ons mandjie, koelhouer, kampstoele en hoede. Elf uur klok ons in op die sypaadjie. Twee gazebos is reeds opgeslaan, dis ń nuwe ene. Ons dink nogal ons is voorbereid vir die lang sit🤔😱. So kuier-kuier ons voort.

Verlede jaar het ons langs ń au pair meisietjie gesit en heerlik gekuier, ons verbasing is groot toe ons met ń hek, aanvanklik, tussen ons weer langs haar land. Sy is so dierbaar om sonder ń woord aan ons, in haar kar te klim en vir ons haar gazebo te gaan haal. Haar woorde later “ek sien, hierdie is mos ou bekendes, ek kan nie dat julle so in die son sit, terwyl ek onder iemand anders se gazebo in die koelte sit nie”. Is dit nou nie te dierbaar nie?

Ons kon heerlik met haar opvang oor wat die jaar in haar lewe gebeur het. Gelukkig het my onthou masjientjie vir ń slag gewerk.

Hierdie jaar was moeilik vir manlief, aangesien hy nog waddle waddle in sy moonboot (wonder wat sal dit in afrikaans genoem word? Tog nie maanstewel nie hahaha). Die aand sou hy die prys betaal vir die lang ,voete op die grond, sittery.

Hierdie konsert het elf vertonings, waarvan elke aand vertoning uitverkoop word. Dit is die rede dat ons moet wag vir kaartjies. Na drie het Jana kind by ons aangesluit en Lisa lyfie het ook kom speel. Die kinders geniet hulle gate uit, hulle speel in oortreffende trap. Julle daar word heerlik gepiekniek in die rye en daar word behoorlik tande geklap.

Binne in die saal is daar ń tafel vir elke vertoning geallokeer, as die duisendpoot uiteindelik in die saal kom hol jy vir jou tafel. Alhoewel ons al so lank gewag het kon ons plek in ry F kry.

Hier is ń paar foto’s van die groot wag, ek het dit so deel vir deel geneem van die voorpunt van die ry tot by die laatkommers.

Op foto 2 is manlief met sy moonboot en Jana kind langs hom. Dis die wurm om die skool.

Onse Lisa lyfie is ń seerower in hierdie jaar se konsert.

IMG-20191008-WA0007.jpg

Is dit nou nie die mooiste seerower nie, haar ouma bars van trots. Dis onse Lisa lyfie.

Gisteraand het ek, manlief en twee vriendinne die konsert bygewoon, ons het gejuig, geklap en gelag. Ons was weg gevoer na die oorlogjare en die kinderhuis, in die tweede helfte is die kinders groot en is daar in die Officer’s canteen gedans, in treine gery, in vliegtuie gevlieg en die troue van Olie en Lizzie, maters van Birkleyhouse wat weer in die hospitaal herenig is, toe Ollie gewond was en Lizzie die verpleegster was.

Onthou hierdie kinders is net gr1, gr2 en gr3. Ons Jana kind sê die ou lyfie is moeg na die week se konsert, nou lê week 2 nog voor.

My mooi pad met Una se moeder

Ek verwys terug na https://travel4601.wordpress.com/2019/10/07/geel-fotos/

Tannie Maizie was besondrrs en het soveel mooi en hartseer met my gedeel. Een baie belangrike aspek was dat ek by Una was toe ek en my aangenome seun mekaar die eerste keer ontmoet het. Na die afspraak gereël is en ek angsbevange op die grond langs die bed gesit het, was dit sy wat kom moed inpraat het, wat ń skouer vir my was. Die dag toe ek Jaap sou ontmoet was dit sy wat my geneem het na die kabelspoor stasie by Harties. Sy wat so opgewonde was vir ons twee. Sy het later bely dat sy betraand weg gery het toe ons twee mekaar vir die eerste keer ń drukkie gee. Ek kan nie onthou hoekom dit sy was wat my geneem het nie, maar nietemin.

Sy kon my verhaal nie ophou vertel nie, tannie Rona haar bedte vriendin moes die hele verhaal hoor met ons besoek, dit was vir haar ń wonderwerk-storie.

IMG-20191008-WA0001Ons het na ons kuier na Una se huis trrug gery en daar verder gekuier, nadat hy almal ontmoet het. Hierdie foto het Janet, Una se middel kind geneem.

(Neem asb waar hoe klein en fyn ek toe was, waar is die dae🤔).

Sy was ook ń bok vir sports, die aand met Nadia se verjaardag sal ek nooit vergeet nie, daar is ge eet en gekuier en toe gedans. Tot Una se dierbare Anna huishulp cum winkelhulp het kom saam dans.

IMG-20191008-WA0004Kyk hoe kap ons dit uit. Una en ek, ouma Maizie en Nadia. Ons het baie gelag daardie aand, daar is allerlei nuwe moves uitgehaal. Later hoe kwater…. Ons het ek dare jou gespeel en in die swembad op ge eindig, ek moet bely ek en Una het gewilliglik ingeklim, maar ek het Nadie ingetrek.

IMG-20191008-WA0005.jpg

Waar ek hier skryf, glimlag ek breed. Ek haal my onthoue uit my trommeltjie. Ek is dankbaar vir ń liefste tannie wat my met liefde omvou het, wat diep hartsake kon praat en luister. Sy was sinoniem met kuiers by Una. Dit was mooi tye. Tot met my laaste besoek aan haar, wou sy tog net weer hoor van Jaap en haar verwondering oor die mooi storie is uitgespreek, sy was onherroeplik deel van die storie. Net ń laaste foto, van my en Una geneem met daardie Jaap-kuier.

IMG-20191008-WA0003Helaas dis baie seisoene gelede. Dankie tog dat ons nog steeds vriendinne is en nog baie meer paadjies saam bewandel het.

Katastrofe op Rebusfontein

Met die maroela ontploffing op Rebusfontein was daar chaos. Die honde, katte en voëls het gevlug na die grot bo in die berge. As jy inkom in die grot het jy net groot oë agter elke denkbare skuiling sien uit loer. Hulle het verbaal sag gebrabbel in hul diere taal.  Dit was werklik roerend om te aanskou. Ons moes ń diere whisperer invoer om dadelik die diere te help om die trauma te verwerk.

In die dorp self was daar een groot puinhoop waar die tent gestaan het, oral het sirkus waens onderstebo gelê. Die arme diere was in ń toestand, die olifante is reguit af rivier toe, met hulle vlugpad duidelik agter hulle sigbaar.

Arme Una se beenhare is weg geskroei, danksy Lorenzo se vinnige optrede om haar bene toe te wikkel in sy jas en haar op getel in sy arms en vinnig gehardloop met  haar na my visdam. Hy het haar haar letterlik daarin laat val, toe sy opkom uit die water het een van my rietpaddatjies op haar kop al kwakend beswaar gemaak.  Sy het slukkend en stotterend orent gekom een kyk na haar bene gegee en ń juigkreet geuiter.

Ek moet rapporteer dat daar geen skade aan Una se bene is nie. Gelukkig is haar hare op haar kop ook ongeskonde. Una is glad nie beswaard oor die verlore beenhare nie, dit het ń sware las geword en sy sou Rebusfontein moes verlaat om op die sirkustoer te gaan. Sy sou haar status as towerin moes inboet, dit het haar diep beswaard gemaak. Danksy die maroelaontploffing is sy nou weer vry

Na die dier whisperer met ons diere gewerk het, het almal weer terug gekeer na hul onderskeie huise. Ons was almal verjeug om ons diere kinders in ons arms te kon toe vou.

 

Tagtigerjare

Moes omtrent ń perd opsaal om ń foto te kry van my tydens daardie jare. Dit was nou behoorlik om die argiewe te besoek. Leertjie is uigehaal en in bo kaste is bokse met foto’s uitgegrawe. Ek, my man en dogter het heerlik gesit en lag vir die klere en haarstyle. Ons het sy hele bed onder fotos gehad. Dankie Una agv jou uitdaging moes ons heel party plekke en mense besoek.

 

20190820_150708.jpg

 

Hierdie 2 fotos verteenwoordig die begin jare en later jare van die 80’s. Foto 2 is so omtrent in 1986 geneem. Hieraan is ń storie –

Skoonma het ń breimasjien gehad en vreeslik rompe, rokke en truie gebrei. Die rokke en rompe van buclé wol. So dink sy toe goed om die een kersfees vir elke vroulike lid van die gesin ń rok te brei. Ons het dit Oukersaand ontvang en ons het dik vd lag besef, more op die kersdag sal ons almal gestewel en gespoor in ons rokke moet kerk toe. Ons was maar almal bietjie ligtelik vir ouma Lena, jy sal dit aantrek as jy weet wat goed is vir jou, anders kan daar dalk vir lank betaal word aan jou onbesonnenheid.

Hier is die foto, moenie te veel lag nie🤣🤣🤣🤣

20190820_150741.jpg

Ouma het gebars van trots. Kan julle dink, ons masjeer toe in die rokke in die kerkpaadjie af en ons hou ons pose. Vandag se kinders sal net verseg, ons ou drietjies het maar gesluk en is in die rokke in.

Die ander foto is heelwat later in die tagtigs. Una dis omtrent hoe ek gelyk het toe ons mekaar leer ken het, ń woeste bos hare. Ek het natuurlike krul hare, maar dit moes nog gekartel word ook. My einde tagtigs begin 90’s was dit my kenmerk, die woeste bos hare. Dit is die tyd toe ons Heidelberg toe getrek het. Dis van my mooiste kosbaarste jare.

Ons het in daardie tyd baie nader aan die Here gekom, kerk verander, kosbare vriende gemaak. Mense wat nou nog deel is van ons lewens. Ek dink altyd terug aan daardie jare met groot nostalgie.

 

My balrok

Soos gewoonlik is ek mostert na die maal.

Hier is ń foto van my balrok, ek moet dit net deel. Ek sou wat wou gee om hierdie pragtige rok te kan aantrek na ń formele bal. Waar ons kan wals op die musiek van Johan Strauss. Dit was nog altyd my droom.

Nie net is die rok ń droom nie, maar ook daai lyfie. Sal my maar ingort vir daardie aand.

Onkonvensionele seënbede

Kosbare korale hierdie

Lekkervurigeaffêre

Verlede Sondag in Groot Kerk Graaff-Reinet is die erediens afgesluit met dié besondere seën:

Mag die Here jou seën met ongemak oor maklike antwoorde,halwe waarhede en oppervlakkige verhoudings sodat jy uit die diepte van jou hart kan leef.

Mag die Here jou seën met woede oor onreg,onderdrukking en die uitbuiting van mense sodat jy kan werk vir geregtigheid, vryheid en vrede.

Mag die Here jou seën met trane om te stort vir mense wat pyn, verwerping, honger en oorlog ervaar sodat jy ’n hand kan uitreik en hulle pyn in blydskap verander.

En mag God jou seën met genoeg dwaasheid om te glo dat jy ’n verskil in die wêreld kan maak, sodat jy dinge sal kan doen wat ander mense dink nie gedoen kan word nie

Oral op die Vuisboek en Google kry ek die seënbede en dit word na verwys as ‘n ou Fransciskaanse seën en laat dit…

View original post 719 more words